Mijn uit de lucht gevallen vurige engel, deel twee.

Het tehuis "De veilige Haven" heeft wegens ruimtegebrek een ander, groter onderkomen gekregen, en het adres is ook nu weer geheim.

Derek heeft zijn accountantsbedrijf voor veel geld kunnen verkopen, zoveel dat hij niet meer behoeft te werken voor zijn levensonderhoud. Hij werkt nu voor zijn plezier freelance bij het TV-journaal op de financiele afdeling, en doet soms ook verslaggeverwerk. Echter, veel meer dan aanvankelijk zijn bedoeling was, neemt zijn werk zijn tijd in beslag.
Renee is na haar studie geslaagd voor haar bul van de sociale academie, ze geeft soms les en houd lezingen, en bied aan de bewoonsters van haar tehuis naast sociale ook geestelijke hulp.

Hoe glorieus hun liefdesleven nu ook is, hun drukke banen bleven net zo veeleisend als vroeger. 
In de tijd die volgde kwam het geregeld voor dat Renee en Derek hun afspraken voor de avondjes en vrije dagen met elkaar moeten afzeggen omdat ze hun werk anders niet klaar kregen. Hoewel ze elkaar zo vaak mogelijk zagen, droomden ze er allebei van elkaar wat langer te zien dan steeds een paar uurtjes, of elkaar slapend te vergezellen. Vastbesloten iets aan die situatie te veranderen, had Renee een tijdelijke oplossing bedacht.
"Wat heb je daar?" vroeg Nina aan Renee, toen ze op een koude dag terugkwam met een handvol folders.
"Ik ben bij mijn reisagent geweest."
Nina vroeg, met een neus die krulde van nieuwsgierigheid "Ga je op huwelijksreis?"
Renee glimlachte geheimzinnig. "Wie weet..."
Aan het eind van de middag besloot Renee in overleg met de anderen om een paar vakantiedagen aan de komende feestdagen vast te plakken. Daarna nam ze weer contact op met haar reisagent om haar plannen door te spreken en toen was ze klaar voor haar verassingcampagne op Derek.

Diezelfde avond hadden Renee en Derek zowaar allebei vrij en ze besloten die gelegenheid te vieren met een intiem dineetje bij hem thuis. Renee liet zichzelf binnen met de sleutel die bij haar gegeven had en begon meteen met de voorbereidingen van haar specialiteit, notentaart. Tegen de tijd dat ze Derek`s auto voor de deur hoorde stoppen, had ze de gehakte noten, de rnaisstroop, de bruine suiker, eieren en specerijen al met elkaar gemengd en stond ze al deze ingrediënten van het traditionele recept in een taartvorm te gieten.
"Zo wil ik wel vaker thuiskomen!" zei Derek terwijl Renee voorovergebogen de taart in de oven schoof, Derek even genietend naar haar achterste keek en zich toen glimlachend omdraaide en hem vervolgens een zinderende kus gaf die een opwindende belofte inhield voor de late avond.

Zoals ondertussen hun gewoonte was geworden, maakten ze samen het eten klaar. Vanavond dekte Renee de tafel, terwijl Derek in de keuken de andere werkzaamheden daar regelde. In de kamer schikte Renee de reisfolders netjes tussen de borden. Ze hield haar hoofd schuin om het effect te bekijken. Er ontbrak nog iets. Ah! Ze glipte de slaapkamer binnen en pakte de hoelahoela-pop die ze voor hem op de kermis met ballengooien had gewonnen en ze zette die op het midden van de tafel, tussen de borden naast de folders, en daarna riep ze Derek. "Derek, kun je even komen helpen?"

Hij duwde de saloondeurtjes van de keuken open en kwam de kamer binnen.
Hij keek verbaasd en zei "Wat krijgen we nou?"
"Ik zit heb besloten een korte vakantie te nemen," kondigde ze aan.
"Ga je alleen?" vroeg hij meteen.
Ze keek hem meewarig aan. "Natuurlijk niet. Alleen en zonder jou op vakantie gaan, daar is niks aan. Zelfs niet met je favoriete vibrator in je koffer! Ik dacht dat jij wel beter wist!"
Derek bladerde afwezig een van de folders door, hij kreeg onmiddellijk een beeld voor zijn geest van een naakte Renee die wijdbeens op bed liggend wild de vibrator in haar strakke roodbehaarde kadetje lag te pompen en wild heen en weer rollend gierend klaar kwam. 
Met blozende wangen zij hij "Hmm, Ja, daar heb je gelijk in."

"Hoe zou je het vinden om de feestdagen in het Caribische gebied door te brengen?"
Ondanks het feit dat de folders hem al hadden voorbereid, reageerde bij verbluft, 
"Meen je dat? Wij samen? Naar de Cariben? Op vakantie?"
Renee streelde verleidelijk en koket kijkend over zijn arm. "Wat denk je?"
"Hm, je meent het!"
"Waarom ben je zo verbaasd?" vroeg ze argwanend.
"Omdat, mevrouw de Waard, ik het gevoel heb dat je me wilt ontvoeren naar een dunbewoond tropisch oord voor een uiterst intiem rendez-vous, of naar een eiland zoals op die bounty-reclame. Allebei naakt over het strand rennend, elkaar achterna zittend, vrijend in het warme zachte zand!"

Renee dacht even over zijn woorden na. "Je hebt helemaal gelijk. Ik wil 's ochtends naast jou wakker worden zonder dat jij hoeft te denken aan zendtijden en ik aan ons opvanghuis. Met je vrijen in de duinen, in het warme zachte zand"
Derek nam haar in zijn armen en kuste haar rode lokken. "Dat zou ik ook wel eens willen."
"Denk je dat je weg kunt?"
"Ik zal mijn best doen," beloofde hij, legde het aan zijn chef voor en hij maakte zijn belofte nog diezelfde dag waar.

Het weer was somber en kil toen Derek en Renee op de vrijdag voor Kerst in het vliegtuig stapten. Het was warm en droog toen ze in Miami landden om vandaar het vliegtuig te nemen naar Sint Maarten op de Nederlandse Antillen. Het eiland is half Frans, half Nederlands, maar aangezien de twee helften vriendelijke betrekkingen met elkaar onderhielden, konden toeristen gerust heen en weer reizen.
De volgende vlucht ging dus naar Sint Maarten, via Puerto Rico en Antigua.
"Ik ga een klacht indienen bij mijn reisagent," zei Renee, want haar maag was niet echt goed bestand tegen het hobbelende en robuuste stijgen en landen op de kleine vliegveldjes.
Toen ze op Sint Maarten waren geland was het tien uur 's avonds plaatselijke tijd. Nadat hun paspoorten en bagage door de douane waren gecontroleerd, stond er buiten een taxibusje te wachten dat de passagiers naar hun diverse verblijfplaatsen bracht.

Renee klemde zich vast aan de leuning van de stoel voor haar, want zo te voelen - te zien viel er niks door de diepe duisternis - was het wegdek bepaald exotisch te noemen. Derek sloeg een arm om haar heen en probeerde tegelijkertijd te voorkomen dat de koffers uit het bagagenet rolden en op hun hoofd zouden vallen. Eenmaal gearriveerd in hun vakantieoord, wachtte hen een nieuwe verrassing. Om te beginnen werden ze verwelkomd door een prachtige Creoolse vrouw met de donkere huid van de eilandbewoners. Ze zei "Welkom in Paradise Beach."
Dat was weer eens heel wat anders dan het met een plastic glimlach gevraagde stereotiepe 'Hoe was uw vlucht?' dacht Renee dankbaar, maar het was met die dankbaarheid snel gedaan toen de mevrouw hun namen niet op de reserveringslijst kon vinden.

"Voerman en de Waard" herhaalde de dame terwijl ze de lijst uit pluisde.
"Of de Waard en Voerman, of alleen de Waard of alleen Voerman" zei Derek.
"Het spijt me, meneer, maar ik zie U er niet bij staan. Heeft u de bevestiging van uw reservering?" Derek knikte, en de vrouw vroeg of ze die even zien mocht.
Renee vond het bewuste papier, helemaal onder in een tas.
De vrouw vergeleek de bevestiging met een computeruitdraai die ze op de balie had liggen. "Volgens de computer lijkt het er op dat uw reservering is geannuleerd." 
"Dan is uw computer kennelijk van slag, U werkt met Microsoft zeker?" concludeerde Derek.
De vrouw reageerde niet op zijn opmerking aan het adres van Microsoft en zei "Dan doen we het anders, meneer Voerman." Ze maakte een gebaar van 'maakt u zich maar geen zorgen' en zei "We hebben voor dit soort gevallen altijd wel wat in reserve beschikbaar."
Van een bord achter zich pakte ze een sleutel met daaraan een adreslabel.
Ze zei "De chauffeur van het taxibusje zal u naar uw villa brengen."
Renee was intussen te uitgeput om zich nog af te vragen waar of wat die villa was, als er maar een bed in stond. Gelukkig duurde de rit maar kort.
Ze passeerden een door lantaarns verlicht gebouw dat een restaurant bleek te zijn en reden een steile heuvel op. Het werd stiller en stiller om hun heen en er waren geen straatlantaarns meer. "We zijn er," meldde de chauffeur een paar minuten later. Hij pakte hun koffers en liep maar liefst drie steile trappen op.

"We zijn verbannen naar een torenkamertje," merkte Derek met wrange humor op. Tegen de tijd dat hij de chauffeur zijn fooi had gegeven, was Renee in de badkamer haar make-up al aan het afspoelen. Toen Derek de deur achter de vertrekkende chauffeur had gesloten, was Renee al op bed gaan liggen en was ze prompt in slaap gevallen. "Arme meid," zei Derek teder, terwijl hij een paar donkerrode haren uit haar gezicht veegde. "Arme ik," voegde bij eraan toe, terwijl hij haar zachtjes uitkleedde en instopte, liefdevol, alsof ze zijn kind was. Hij had zich de eerste avond met haar in dit tropische paradijs wel anders voorgesteld.
Hij kroop met zijn naakte lichaam tegen haar warme billen aan en viel al snel, doodmoe, in een diepe slaap.

Renee werd de volgende ochtend uitgerust en vol verlangen naar hem wakker, en voelde zijn arm om haar middel heen, maar het voorwerp van haar opwindende bedoelingen sliep nog. Hij had het laken naar beneden getrapt, zodat het zo ongeveer zoals een vijgenblad ternauwernood zijn onderbuik bedekte. Ze staarde naar zijn lichaam alsof het de eerste keer was dat ze hem zag. 
Vol bewondering keek ze verliefd haar zijn lichaam, zijn lange harde benen, zijn platte buik, 
de hoekige lijnen van zijn gezicht, naar de volheid van zijn lippen en de blondheid van zijn wimpers en zijn korte haar.
Omdat ze zich niet langer kon beheersen, stak ze haar hand uit om aan te raken wat ze met haar ogen al had verslonden en haar vingertoppen gleden tastend en behoedzaam zachtjes over zijn piemel, die zelfs in zijn slaap onmiddellijk op haar aanrakingen reageerde.

Haar voor roodharigen zo kenmerkende albasten witte huid was bleek vergeleken met zijn bruine teint. Derek werd onder de warme zomerse zon niet alleen snel bruin, hij behield zijn gebruinde kleur ook heel lang. Haar blik zakte opnieuw naar zijn platte buik, naar de sierlijke lijn van zijn heupen. Haar blik bleef rusten op zijn nauwelijks bedekte halfharde piemel en met bonkend hart herinnerde ze zich wat een genot bij haar daarmee wist te schenken. Het geluid van zijn stem deed haar opkijken. "Mogge," zei hij slaperig.
"Mogge," herhaalde ze. "Ik heb iets voor je."
Hij vernauwde zijn ogen tot iets quasi-achterdochtigs in zijn blik. "Wat dan?"
Ze bevochtigde met een verleidelijke tong haar lippen. "Kom je het niet halen?"
Hij stak zijn armen naar haar uit en zei: "Kom het maar brengen."
"Graag." 
Derek had ondertussen ervaren dat bij ook maar de minste of geringste aanmoediging in die richting haar geslachtsdrift in hete vlammen kon doen oplaaien als een blik benzine waarin een lucifer werd geworpen, even vlammend heet en aanhoudend.

Renee klom bovenop hem en bewerkte zijn huid met haar mond, terwijl haar handen zijn spieren genietend kneedden. Derek woelde met zijn vingers door haar vurige haar en trok haar gretige tong naar zijn half geopende mond.
Hun kus was intens en zoet. Toen ze zijn verlangen voelde groeien, nam ook haar eigen hartstocht toe en met een instinctieve reactie spreidde ze haar benen over hem uit en verschafte hem toegang tot haar warme vochtige kutje. Derek welfde zijn heupen omhoog om de diepte van haar vurige vagina te raken en bij iedere opwaartse stoot leek hij die withete gloed dichter te naderen. Renee nam zijn ritme over en kneedde met hongerige vingers zijn soepele schouderspieren. 
Zijn handen gingen naar haar borsten en met zijn duimen stimuleerde hij haar nu keiharde tepels. Trillingen van genot verspreidden zich over haar hele lichaam en het duurde niet lang of ze verdwaalde in een erotische explosie. Derek`s lichaam verstijfde juist toen hij even later zelf zijn hoogtepunt bereikte en kreunend zijn hete sperma diep in haar liefdeskanaal stootte, zijn eikel herhaaldelijk tegen haar baarmoedermond stotend.

Daarna lagen ze als gesmolten was in elkaars armen, Renee met een gastenhanddoekje tussen haar dijen geklemd, hun ledematen liefdevol om elkaar heen gestrengeld, elk stukje naakte huid zoveel mogelijk tegen die van de ander gedrukt en zo vielen ze samen in een heerlijke diepe postorgastische slaap.

Toen Renee haar ogen uren daarna weer open deed, schenen zonnestalen, gefilterd door de gordijnen, de kamer binnen. Ze wreef het slaapzand uit haar ogen en dromerig vroeg ze zich af hoe laat het was, afwezig de naakte mannelijke borst naast haar strelend.
Derek kreunde. "Begin je weer? Mijn arme piemel krijgt nauwelijks rust!"
"Derek, liefje, als je niet eens het verschil weet tussen een onschuldige streling"
- ze herhaalde, het gebaar van daarnet - "en een suggestieve handeling"- haar hand daalde naar zijn piemel - "dan zitten we met een probleem."
"Het is maar wat je een probleem noemt," zei hij, terwijl zijn lichaam op haar aanraking reageerde met een erectie die langzaam halfhard omhoog kwam.
"Jij bent onverzadigbaar!" merkte ze gespeeld verwijt op.
"Jij zeker niet, je bent behoorlijk heet!" Hij stak zijn hand uit naar haar eigen overgevoelige plekje hoog tussen haar dijen en streelde haar daar opwindend. "Warm en uitnodigend, en honingzoet," zei hij, haar blijven strelen tot ze begon te hijgen. Renee trok hem bovenop zich en zo fel en gretig als ze tevoren hadden gevrijd, zo loom en uitvoerig bedreven ze de liefde nu.

Na afloop fluisterde Renee in zijn oor: "Slechte man."
"Hoe slechter, hoe liever," antwoordde hij.
"Zeker weten." Ze kuste zijn schouders.
"Dus dat was een onschuldig gebaar?" vroeg bij. "Goed, dan weet ik vanaf nu het verschil. Wat is trouwens het verschil?"
"Dat mag ook wel, want ik heb je net uitgebreid gedemonstreerd waar suggestieve gebaren toe leiden. En het verschil kan je zelf invullen."
"Dan is het nu wat mij betreft tijd voor het ontbijt," zei Derek, "Ik ben uitgehongerd."
"Nu je het zegt, ik ook. Hoe laat is het eigenlijk?"
Derek keek op zijn horloge, dat bij op het nachtkastje had gelegd. "Het is één uur." Renee zat meteen rechtop. "Nietes. Je jokt! Mag je tegen je liefste jokken?"
"Echt. Kijk zelfmaar." Ze keek op zijn horloge, sprong energiek uit bed en wou een grote handdoek om zich heen slaan.

Toen ze zag dat Derek op zijn zij gelegen naar haar geheime plekjes lag te gluren, keek ze ook naar zijn plekjes en zei ze streng: "Hup, kom 's overeind jij."
"Wat, alweer?"
Renee greep een kussen van het bed en gooide het naar zijn hoofd, sloeg de badhanddoek om zich heen en liep naar het raam om de gordijnen open te doen. Het zonlicht stroomde warm en krachtig naar binnen, en ze zag dat het uitzicht wel een beklimming van de drie trappen waard was. 
De villa was gesitueerd in een grote diepe kom tussen de groene heuvels die als een ketting om het hoefijzervormige blanke strand lagen. In de verte waren de blauwe silhouetten van de andere eilanden nog net zichtbaar. "Derek, kom eens kijken," riep ze en hij kwam gehoorzaam maar spiernaakt naast haar staan. "Derek! Straks ziet iemand je!"
" En wat dan nog? Trouwens, hoogstens een zeemeeuw kan me hier zien." 
Hij had gelijk. De vensterbank zat zo hoog dat er van buiten niets te zien viel. 
Hij zei "Maar laten we ons toch maar gaan aankleden."

Na douchen en het ontbijt slenterden ze verliefd, hand in hand, door de knusse winkelstraatjes van Marigot, de hoofdstad van het eiland. In een van de boetiekjes vond Renee een verzameling sarongs, en aangezien Derek veel van gebatikte stoffen bleek te houden, kocht ze er een paar. 
Ze kreeg ze mee in een tas van stro en instructies voor het aantrekken van sarongs.
"Waar zijn de instructies voor het uittrekken?" vroeg Derek haar toen ze de winkel uitstapten.
Renee antwoordde "Daar kom je ongetwijfeld vanzelf wel achter."

S`avonds dineerden ze in een Creools restaurant, dat uitzicht bood op de baai, waarin talloze bootjes lagen te deinen. "Dit is het ware leven!" zei Renee, achterover in haar stoel en haar handen ineen geslagen achter haar hoofd, toen haar zeekreeft op tafel werd neergezet. 
De schotel was opgemaakt met paprika, peterselie en citroen. Daarbij kreeg ze warme broodjes gegratineerd met Parmezaanse kaas. Derek`s zeetong zag er al even verrukkelijk uit. Dit was het eerste van hun vele geslaagde etentjes in de week die ze op Sint Maarten doorbrachten.
Helaas moest Renee`s maag erg wennen aan het anders dan andere eten dat ze gewend was, en moest onderweg haar maag legen achter een struik.
Ze gingen een Creoolse gelegenheid binnen, dronken wat thee om wat op te frissen, en snel was ze alweer de oude.

Ze dansten Salsa op de muziek van steelbands, waarbij Renee sensueel met haar venusheuvel langs zijn kruis wreef, en hem liet blozen voor zijn voor iedereen overduidelijk zichtbare erectie. 
Ze wandelden hand in hand door de groene heuvels en maakten een romantische boottocht bij zonsondergang.
In Marigot kocht Renee enkele verleidelijke en heel betaalbare Franse parfums en kleding van Europese modehuizen, en ook een hitsige Franse bikini zoals je wel eens op FashionTV ziet, en voor Derek een sexy zwembroek. Hun Euro`s waren hier tegenwoordig veel meer waard dan Amerikaanse Dollars!

Op hun laatste middag zouden ze naar het strand gaan en trok Renee haar nieuw gekochte badkleding aan. Derek stond haar op hun balkon op te wachten toen ze als een echte femme fatale naar buiten schreed. De blauwgroene gebatikte stof van de sarong had ze als een wikkelrok laag om haar heupen geknoopt, maar dat was niet waar Derek naar keek. Hij keek met grote ogen naar de verleidelijke snit van het haltertopje dat haar borsten maar nauwelijks konden bedekken en zich heel subtiel en opwindend rond haar zichtbaar opstaande tepels had gedrapeerd.
Intussen was Renee`s aandacht gevestigd op het zwarte zwembroekje dat ze voor hem in Marigot had aangeschaft. Het was niet alleen minuscuul van afmetingen, het was ook nog bijna onfatsoenlijk hoe de dunne stof zijn mannelijke vorm omhulde. 
"Heel sexy, Rooie," merkte Derek ten slotte op, zijn koosnaampje voor haar gebruikend.

"Ik kan van jou hetzelfde zeggen, Witte" zei ze met versnelde ademhaling.
"Sjonge, dit zwembroekje is kleiner dan een postzegel," klaagde hij.
"Onzin. Ik heb wel kleinere badbroekjes gezien."
"Waar?"
"Hier." Ze trok de sarong open en toonde hem de stringtanga die ze net had gekocht, waarvan het kruisje met moeite haar schaamlippen kon bedekken. "Wat vind je ervan?"
"Je weet hoe ik ben: ik ben meer een man van daden dan van woorden."
Renee had geen tijd meer om de sarong dicht te knopen, want hij haar al in zijn armen genomen. Hij ging op tafel zitten en trok haar tussen zijn gespreide benen. Nadat bij alle sproetjes op haar schouders en op de naakte huid van haar borsten had gekust, zei hij: "Zo, nu weet je hoe ik het vind. Als je een nog uitgebreider compliment wilt, dan moet je mee naar binnen komen." Hij stond op, trok haar aan haar hand mee en liep naar de balkondeur en stond met de deurkruk in zijn hand.

" Renee..."
"Ja?"
"Je hebt de deur in het slot getrokken."
"Geeft niks," zei ze optimistisch. "Dan maken we de deur toch gewoon open?"
"Goed, geef de sleutel maar."
"De sleutel?"
"Heb je de sleutel niet bij je?"
"Sorry, maar er zitten kennelijk geen zakken in een tanga," verdedigde ze zich.
Ze vroeg "Waar is jouw sleutel?"
"In mijn broek en die ligt binnen."
"Wat doen we nu?"
"Aangezien we hier niet kunnen doen wat ik hier het liefst met je zou willen doen, moet ik elders hulp gaan halen."
Hij liep naar de rand van het balkon en sloeg er een been overheen. "Wat ga je doen?" vroeg ze geschrokken.
"Je hoeft niet zo angstig te kijken. Ik ga heus geen zelfmoord plegen uit seksuele frustratie," verzekerde bij haar.

"Niet?" Ze liep wantrouwend naar hem toe. "Van de derde verdieping afspringen lijkt anders wel verdacht veel op zelfmoord."
"Ik ga niet springen, ik ga voorzichtig afdalen, en dat is een groot verschil. Ik ben bij het corps commando`s geweest, weet je nog?"
Doordat de villa op een heuvel was gebouwd, was de derde verdieping aan de achterkant lang niet zo ver van de naar voren toe gebouwde begane grond verwijderd als aan de voorkant. Toch vertrouwde Renee het niet. "Je kunt toch niet op blote voeten..." Ze trok haar strandslippers uit en gaf ze aan hem. "Hier."
Derek keek vol afkeer naar haar schoeisel. "Meisjesslippers. Je denkt toch niet dat ik die dingen ga aantrekken!"
"Ga jij liever in de cactussen staan dansen?"
"Welke cactussen?"
Ze wees "Die daar bijvoorbeeld."
Derek keek naar beneden en zag de scherpe harde stekels in het zonlicht vervaarlijk schitteren. "Geef me die drommelse slippers dan maar. Maar als je het waagt me uit te lachen..."

"Ik blijf doodernstig," beloofde Renee al was het een bespottelijk gezicht om haar roze slippers met blauwe riempjes aan zijn voeten te zien.
Ze hield haar adem in toen hij met een katachtige sprong rakelings langs de cactus op de grond belandde. Hij stak zijn duim omhoog en grijnsde triomfantelijk en ging op zoek naar iemand die hem kon helpen zijn kamer weer binnen te komen.

"Ik kan je vertellen dat het een bijzonder genante situatie was," vertelde hij die avond, toen ze over het maanverlichte strand liepen. "Toen ik op hun warandadeur klopte en die twee oudere vrouwen op de eerste verdieping de deur voor me openmaakten, was ik even bang dat ze flauw zouden vallen. Een van hen was trouwens blij en dacht dat ik in mijn minuscule zwembroek van roomservice was."
"Nog een geluk dat ze je niet hebben aangerand," giechelde Renee. "Zeiden ze niets van je sexy slippers?"
"Ik zei dat ik alleen maar via hun kamer naar de gang wilde, maar dat geloofden ze niet. God zij dank stond hun deur op een kier, dus toen ik een schoonmaakster voorbij zag komen, heb ik haar meteen aangeklampt, en zij heeft de deur van ons appartement voor me opengemaakt."  
"Arme man, wat een avontuur" zei Renee medelijdend en sloeg haar arm om zijn middel. Hij had nu tenminste weer kleren aan. Ze staarde over de golven en vroeg zich af hoe het verder moest tussen haar en Derek als ze weer terug waren in Nederland. Zouden ze zich weer allebei op hun drukke banen storten en doorgaan of er niets gebeurd was? Derek onderbrak haar gedachten door iets kouds om haar hals te laten glijden. "Wat is dat nou?" vroeg ze geschrokken.
"Een cadeautje."
Haar nieuwsgierige vingers voelden een kralenketting. "Parels?"
"Granaten. Dat past beter bij je explosieve karakter en je fantastische haar…Rooie!" Renee kuste het compliment van zijn lippen en bedankte hem, ze wist hoe dol hij op haar rode haar was.  

Maar, al een week nadat ze van Sint Maarten waren teruggekeerd, stak de verraderlijke slang van de duivel zijn lelijke kop op.
Renee was na haar werk nog naar het opvangtehuis geweest en arriveerde daarom pas laat voor hun etentje in hun zomerhuisje bij het strand. Dit zou de eerste keer sinds de vakantie zijn dat ze samen de maaltijd gebruikten, want op alle andere dagen hadden ze samen alleen vluchtig een hapje tussendoor gegeten. Ze voelde meteen dat er iets niet in de haak was toen ze het huis betrad. Weliswaar stond de grote zwarte VW Touareg voor de deur geparkeerd, maar van Derek was geen spoor te bekennen. "Derek, waar ben je?" riep ze in de lege woonkamer. Geen antwoord.
Derek`s lievelingsstoel was leeg, net als de keuken, de slaapkamer en de badkamer.

Renee begon ongerust te worden toen ze hem door de glazen schuifdeuren die naar het strand leidden, opeens zag staan. Hij stond met zijn rug naar haar toe en scheen geen last te hebben van de kille wind die uit zee kwam waaien. Omdat het veel te koud was om zonder jas of iets warms buiten te zijn, pakte ze een wollen trui en liep naar hem toe. Ze begon zich nog veel meer zorgen te maken toen bij zonder te groeten de trui met een nors hoofdschudden weigerde.
"Derek, het is ijskoud buiten." Ze moest bijna schreeuwen om zich boven de bulderende branding verstaanbaar te maken. "Kom mee naar binnen."
Ze sloeg haar arm om hem heen en wilde hem meetrekken naar binnen maar hij bleef staan en bleef zo lang zwijgen dat ze de indruk kreeg dat hij haar niet gehoord had, maar net toen ze haar woorden wilde herhalen slaakte bij een diepe zucht en draaide zich om. Met een wanhopig gebaar sloeg hij zijn armen om haar heen en drukte haar zo stevig tegen zich aan dat ze bijna geen adem kon halen.
Renee voelde wel dat er iets met hem aan de hand was en probeerde hem zoveel mogelijk steun en troost  te geven, ook al had ze geen flauw idee wat er nu precies met hem aan de hand was. Zou er iets ergs gebeurd zijn met zijn ouders? Of met zijn zuster? Ze herhaalde haar verzoek recht in zijn oor.
"Derek, kom mee naar binnen en vertel me wat er aan de hand is."
Gelukkig luisterde bij dit keer en liep hij aan haar hand achter haar aan. Renee liet hem zodra ze binnen waren plaatsnemen in zijn leunstoel en knielde neer aan zijn voeten.

Ze keek bezorgd naar hem op en vroeg "Derek, wat is er gebeurd?"
"Heb je het nieuws gezien?" 
Ze keek hem verbaasd aan. "Het nieuws? Bedoel je het journaal van zeven uur?"
Hij knikte.
"Nee, niet gezien. Hoezo?"
Derek sloot zijn ogen en liet zijn hoofd tegen de rugleuning van de stoel zakken.
"Ik maakte een tijdje geleden een reportage van een gijzelingsactie. Er was een man die zich in z`n huis had opgesloten met het dreigement zichzelf en zijn vrouw dood te schieten."
"Oh, nee ...... zei Renee zacht, want ze voelde wel wat er ging komen.
"Volgens de politie had die man zijn vrouw al eerder bedreigd, maar niemand had hem toen serieus genomen, en niemand die reageerde met ingrijpen" Hij deed zijn ogen open en keek haar met een dramatische blik aan. "Jij had het toch wel serieus genomen? Jij zou die vrouw toch geholpen hebben?"

Ze knikte langzaam. Met een van emotie vertrokken gezicht vervolgde hij: "Jij zou geprobeerd hebben haar te redden, desnoods met risico van je eigen leven. Want hij heeft haar namelijk vermoord. Wij stonden buiten en hoorden het schot.
De politie heeft niets kunnen doen. Ongeveer een uur later gaf hij zich over. Met opgestoken armen kwam hij naar buiten. Maar hij was nog niet in beeld of hij pakte zijn pistool en schoot zich door zijn hoofd. Recht voor de camera. Het staat allemaal op tape, van begin tot eind."
"Oh mijn God, wat afgrijselijk!"
"Dus ik krijg geen preek over gewelddadige beelden op het journaal?"
Ze schudde haar hoofd en streelde met trillende vingers over zijn wang. Het was duidelijk dat hij het vreselijk vond dat hij onbedoeld van een diep drama sensatienieuws had gemaakt. "Ik wil je alleen maar vasthouden en de schok verzachten."

"Je begrijpt het niet. Waar ik me zorgen om maak. Jij had die vrouw kunnen zijn."
Renee staarde hem verbijsterd aan. "Ik?"
"Voor hetzelfde geld was jij degene die werd doodgeschoten!" zei hij met een van afgrijzen verstikte stem. "Jij hebt voortdurend met die vrouwen te maken en via hen met hun echtgenoten... Echtgenoten die tot fysiek geweld in staat zijn. Die in staat zijn moorden te plegen!"
"Derek, ik heb niets met die echtgenoten te maken," legde ze geduldig uit. "Het adres van het opvangtehuis is geheim, dus de echtgenoten kunnen hun weggelopen vrouwen niet komen opzoeken."
"Dat klopt, maar hoe lang denk je dat je zo'n adres geheim kunt houden?"
"Tot nu toe is het aardig gelukt."
"Ik weet anders waar het is. Het is in Medemblik, aan het einde van de dorpsstraat"
"Wat zeg je me nou?"
"Ik weet al maanden waar dat nieuwe opvangtehuis van jullie is. Ik ben je gewoon een keer achterna gereden. In mijn eigen auto. Ik snap niet dat je me niet gezien hebt"

Renee keek hem aan alsof hij het ergste verraad had gepleegd. "Waarom heb je dat gedaan?" "Het was zo simpel. En als ik dat onopgemerkt kan, kan een ander ook. Daarom ben ik zo bang. Om jou en wat je overkomen kan…"
Renee was geschokt. "Het is niet te geloven."
"Ik heb het gedaan omdat ik me ernstig zorgen om je maak. Om je te bewijzen hoe kwetsbaar je bent"
Ze keek hem verontwaardigd aan. "En ik dacht dat ik je kon vertrouwen!"
"Als je me echt vertrouwde, dan zou je me gewoon het adres verteld hebben," wierp hij tegen.
"Dat is geen kwestie van vertrouwen. Het zou een ernstige breuk van mijn professionele ethiek geweest zijn om jou dat adres te geven. Ik dacht dat je dat wel begreep. En ik dacht dat je daarom ook niet aandrong. Maar dat was dus allemaal toneel?" Haar stem klonk bitter en beledigd. Derek kwam ongeduldig overeind.

"Renee, ik geloof dat je niet helemaal begrijpt waar het me om gaat. Als ik je zomaar naar dat opvangtehuis kan volgen kunnen andere mannen dat ook. Doordat ik ooit in het verleden eens een  reportage over jullie werk heb gemaakt, kent iedereen jouw gezicht van de TV en weet iedereen dat jij op dat centrum werkt...
"Ik rijd anders nooit rechtstreeks van huis naar het vrouwenhuis," verklaarde ze koel.
"Goed, dan ga je eerst een uurtje naar mijn huis of je maakt een ommetje. Maar het blijft een feit dat iedereen maar achter je aan hoeft te rijden om uiteindelijk achter het adres te komen. Zoals ik dat deed. Onopgemerkt! Dat vind ik levensgevaarlijk." Om zijn argument kracht bij te zetten, voegde hij eraan toe "Renee, ik hou zielsveel van je. Ik wil niet dat er iets met je gebeurt. Begrijp je dat dan niet?"
Maar Renee begreep duidelijk zijn angst niet en was onvermurwbaar. "Derek, je hebt zeer verkeerd gehandeld. Als ik naar het tehuis toe ga, wil ik niet dat mijn vriendje me achtervolgt." 
"En wat als die vriend je echtgenoot is?"
"Echtgenoot?"
"Ik wil met je trouwen. Maar ik wil ook dat je dat werk in het opvangtehuis opgeeft. Het is te gevaarlijk. Levensgevaarlijk, begrijp je dat niet? Stel je voor dat we later kinderen hebben en……"

Omdat ze geen antwoord gaf, zei bij boos: "Als je echt van me houdt, dan doe je wat ik van je vraag."
Waarop Renee antwoordde: "Als je echt van me houdt, dan vraag je zoiets niet van me."
"Ik hou toch echt van je en toch vraag ik het van je." Hij haalde diep adem. "Alsjeblieft, hou op met dat vrijwilligerswerk in dat opvanghuis" Met beheerste stem stelde hij een compromis voor. "Blijf er in ieder geval weg tot ze daar een goed beveiligingssysteem hebben."
"Een goed beveiligingssysteem, daar hebben we geen geld voor, dat kan nog jaren duren. Die vrouwen hebben me nu nodig, ik kan ze toch niet laten barsten?"
"En ik dan?" vroeg hij wanhopig, omdat ze overduidelijk de ernst van de situatie niet leek te begrijpen. "Ik heb je ook nodig. Kun je mij soms wel laten barsten?" 
"Natuurlijk niet!"
"Waar kiesje dan voor? Voor mij of voor het opvangtehuis?"
"Daar kan ik op dit moment geen zinnig antwoord op geven."
Derek`s gezicht verstrakte. "Dat antwoord is anders heel duidelijk." Hij draaide zich om en liep naar de deur. "Waar ga je heen?" vroeg ze gealarmeerd.

"Ik ga weg. Ik kan niet leven met de voortdurende angst om jou te verliezen. Dan verlies ik je liever maar meteen…" Er stonden tranen in zijn ogen.
"Derek, wacht! Derek! We moeten dit eerst uitpraten."
"Er valt niets meer te zeggen..." zei hij met toonloze stem en liet haar alleen.
Renee staarde verbluft naar de deur. Hij was weg.
Eerst had hij haar volkomen overrompeld met een huwelijksaanzoek en de eis gesteld dat ze hem boven haar vrijwilligerswerk verkoos, en daarna had hij haar in de steek gelaten. En dan beweerde bij ook nog dat er niets meer te bepraten viel.
Ze veegde de tranen uit haar ogen, want ze wist dat ze geen tijd had om te huilen.

Ze moest zo snel mogelijk met Nina en Bob bellen om te vertellen dat het adres was uitgelekt en dat er iemand van een beveiligingsbedrijf voor het tehuis moest gaan posten.
Boos en teleurgesteld dacht ze bij zichzelf dat Derek op de hoogte was van het  adres van het tehuis en ze moest uitzoeken of bij het had doorverteld, hoewel dat haar uiterst onwaarschijnlijk leek. Het was niets voor hem om uit de school te klappen, maar aan de andere kant had ze ook nooit van hem verwacht dat hij haar zou volgen. En zij maar denken dat hij zo discreet was om zijn goede wil te tonen. Wat je goede wil noemt! Wat zijn redenen en motieven ook geweest mochten zijn, op haar kwam het over als verraad.
"Ons etentje zal wel niet doorgaan," zei ze in zichzelf. "Ja, ons etentje gaat niet door, want onze hele liefde gaat niet door!" Ze slikte een brok in haar keel weg en tranen drongen zich aan haar op.

Renee reed met een verwarde geest naar huis en toen ze thuis was, kon ze zich niet meer herinneren hoe ze daar gekomen was. Zodra ze binnen was, belde ze Nina op en vertelde haar in het kort wat er gebeurd was, echter verzwijgend wat er tussen Derek en haar gebeurd was.
Hoewel Nina vriendelijk en vol begrip reageerde, voelde Renee zich enorm schuldig.
Toen Renee weer bij Nina thuis op haar kantoortje daar kwam zag Nina aan haar doffe blik meteen dat er iets verschrikkelijks gebeurd was. Nina, niet het type dat er doekjes om wond, wilde er meteen het fijne van weten. "Je ziet eruit alsof je beste vriend overleden is. Kan ik je ergens mee van dienst zijn?"
"Nee, Nina, maar bedankt voor het aanbod," zei ze weinig overtuigend.
"Het heeft met Derek te maken, is 't niet?" raadde Nina met een schot in de roos.

Renee antwoordde ontwijkend "We hebben nu belangrijker zaken te bespreken dan onze persoonlijke affaires. Heb je het Jansens-dossier bij de hand?"
"Het ligt op je bureau in het opvanghuis." Nina liet zich niet afschepen. "Renee, Ik zou je, als het kan, graag willen helpen," zei ze zachtjes. Bob was de tweede die haar troost en aandacht bood. "Ik weet niet wat er fout is gegaan tussen jullie tweeën en dat gaat me niks aan ook. Maar ik wil je één ding zeggen: ik heb nooit iemand zo verliefd gezien als Derek. Uit liefde voor jou is hij zelfs met zijn grote liefde, de rally Parijs-Dakkar gestopt omdat jij bang was dat hij zou verongelukken. "
"Je begrijpt het niet. Overigens, ik ben voor hem gestopt met parachutespringen, weet je nog? 
Je moet weten dat hij me op slinkse wijze heeft achtervolgd naar de veilige haven."

"Omdat hij zich zorgen om je maakt." Zei Bob.
"Hij heeft mijn vertrouwen in hem gekwetst. En nu eist hij dat ik tussen hem en mijn werk kies. Hoe kan hij volhouden dat bij van me houdt als hij zulke eisen stelt? ik dacht dat Derek een moderne man was, maar ik krijg sterk de indruk dat hij, als het erop aan komt, volslagen ongeëmancipeerd is."
" Derek is niet ongeëmancipeerd," protesteerde Bob. "Hij houd zielsveel van je en is heel bezorgd om je."
Renee gaf haar pogingen om Bob voor haar standpunt te winnen op. Hij vatte de hele situatie typisch mannelijk samen en nam het precies zoals Derek op.
"Ik moet weg, Bob, anders kom ik te laat op het opvanghuis"
"Het opvanghuis?" zei Bob verbaasd. "Weetje wel hoe laat het al is?" Maar Renee was al vertrokken.

Om haar schuldgevoel voor zichzelf een beetje te verdoezelen bracht ze nog meer tijd dan anders door in het opvangtehuis. Op die manier hoopte ze ook wat afleiding te hebben, want ze liep de hele dag aan Derek te denken.
De nachten waren het ergst, als ze rusteloos lag te woelen en het langzaam licht zag worden, terwijl ze lag te piekeren en de slaap niet kon vatten. Bij wijze van troost omhelsde ze de pandabeer die Derek voor haar met schieten op de kermis had gewonnen. Derek bleek heel goed en zuiver te kunnen schieten, hetgeen haar eigenlijk niet verwonderde, gezien zijn militaire achtergrond.
Pandamonium, had hij de beer gedoopt, en dat leek precies op wat er naar haar eigen idee van haar leven terecht was gekomen, een puinhoop.

Nina kwam er al snel achter dat Renee veel en veel te hard werkte. Op een dag, na het werk, zei ze tegen haar vriendin wat ze daarvan vond. "Tegen de vrouwen in het opvanghuis zou je zeggen dat iemand die overdreven hard werkt, bang is de realiteit onder ogen te zien."
"Ik zie de realiteit anders haarscherp onder ogen" zei Renee, zonder op te kijken van het rapport dat ze aan herschrijven was. Nina pakte haar de pen uit haar vingers, deed de dop er op en sloot met een klap de map van het rapport en gooide dat op zijn plek in de la van de stalen archiefkast en smeet de lade dicht.
"Je werkt zeven dagen per week, vaak meer dan tien uur achter elkaar. Dat noem ik vluchten voor de werkelijkheid. Je weigert de feiten onder ogen te zien. Wat is er nou precies gebeurd tussen jou en Derek?"

Renee streek vermoeid door haar vuurrode haar. "Dat heb ik je al verteld."
"Je hebt me verteld dat Derek je stiekem achterna is gereden om achter het adres van dat tehuis te komen. Dat zijn feiten, ik vraag naar de gevoelens. Wat voel je voor Derek?"
"Ik voel me gekwetst en verraden," zei Renee en stond rusteloos op.
"Nogmaals, wat voel je voor Derek?"
Renee bleef voor een grote plant staan en streelde afwezig de bladeren. "Ik weet het niet precies. Ik zie alleen maar dat hij mijn vertrouwen geschonden heeft."
"Als ik je een eenvoudige raad mag geven, Renee... Ze wees achter zich en zei "Jij hebt daar aan de muur een poster hangen met de tekst: Gelukkig zijn is iets anders dan gelijk hebben. Denk daar nog maar eens goed over na, wil je?"

Die avond, negen dagen nadat Derek boos was vertrokken, zat Renee op haar kamer, op de rand van haar soms gevaarlijk inklappende bed en liet haar tranen voor het eerst de vrije loop. 
Ze hield zielsveel van Derek, maar haar vertrouwen in hem was naar haar eigen idee diep geschokt. Hoe kon haar liefde het ooit zonder vertrouwen in hem stellen? De zoveelste slapeloze nacht bood haar geen antwoord op die vraag. Ze stond vroeg op en was al aangekleed voor de wekker afliep.
Het was zaterdag; ze had weer een weekend zonder Derek voor de boeg. Maar ze vond dat ze genoeg te doen had, want ze vond dat ze vandaag in moest vallen voor Nina in het tehuis. Renee maakte een voedzaam ontbijt voor zichzelf klaar, maar omdat haar maag dicht geschroefd leek, verdween vrijwel alles even later in de vuilnisbak. Ze dronk drie koppen zwarte koffie zonder suiker en staarde naar buiten, waar het pijpenstelen regende. En terwijl ze vocht tegen de tranen die brandden achter haar ogen, zei ze hardop tegen zichzelf "Liefde is een hel. Ik wist het wel…"

"Liefde is een hel," zei Derek verbitterd tegen zijn spiegelbeeld, toen hij die ochtend met wallen onder zijn ogen in de badkamer stond. Hij was de afgelopen nacht doorgezakt met een maatje van hem en het resultaat was dat bij nu een barstende koppijn had. Was het eigenlijk nog wel ochtend of was het al middag? Hij wist het niet en het kon hem eigenlijk ook niet meer schelen. Onverschilligheid, dat was het beste wapen. Geen serieus gedoe meer met vrouwen onder het mom van liefde. Wat hem betreft konden alle vrouwen barsten, al waren ze nog zo mooi en sexy. Gekwetst, dat hadden ze hem…
Hij vloekte binnensmonds en zette de douche aan. Om van zijn hoofdpijn af te komen zette hij de douche-thermostaat  eerder op koud dan op warm en dat herinnerde hem eraan hoeveel koude douches hij al genomen had vanwege Renee. "Het is uit." spookte het voortdurend door zijn hoofd. Zijn woorden, in de monoloog met zichzelf, weergalmden tegen de tegels. "En je houdt nog steeds van haar. Maar je komt er wel overheen. Haha, Geloof je het zelf? Kom, neem jezelf niet in de maling, ze zit in je bloedbaan, in je geest, in je systeem, je hebt haar in je hart gesloten. Je bent van haar en dat zal nooit meer anders zijn."

Derek`s hart bonkte pijnlijk toen bij terugdacht aan die heerlijke dagen en nachten die hij samen met haar op Sint Maarten had doorgebracht. Ze had hem verteld dat ze van hem hield. Maar toen hij haar ten huwelijk vroeg - iets wat hij onmogelijk eerder bij een meisje zou hebben gedaan - had ze haar werk belangrijker gevonden dan hem. "Laat dat nou eindelijk eens tot je doordringen, Voerman!" zei hij scherp. "Het is uit!"
Hoewel het zaterdag was ging Derek toch maar aan het werk. Hij moest nog wat gegevens hebben voor een reportage over verkoop van alcohol en sigaretten aan jongeren onder de toegestane leeftijd. Hij was liever aan het werk dan dat hij thuis of daar in hun strandhuis rondhing, waar hij voortdurend aan haar herinnerd werd. De laatste keer dat hij daar was om wat spullen op te halen, zag hij bij het tanden poetsen een lange rode haar van haar in de wasbak. Op het nachtkasje naast het bed lag een van haar zijden slipjes. Op zoek naar aspirine kwam bij een flesje van haar parfum tegen. Toen hij zijn blauwe overhemd uit de kast pakte, zag hij haar sexy zijden jurk aan een hangertje hangen. En in de keuken, naast zijn espressomachine, stond haar zakje kruidenthee. Hij kreeg een brok in zijn keel en voelde tranen achter zijn ogen opwellen. Hij vloekte hartgrondig en knetterend en verliet het huis zonder te ontbijten. In zijn kantoor was hij tenminste bevrijd van al die pijnlijke herinneringen.

De razendsnelle VW Touareg waar hij verschillende malen Parijs-Dakkar mee had gereden vrat gretig de kilometers op tussen zijn woonplaats en hun zomerhuisje op Texel. Hij had de neiging om veel te hard te rijden, de loeisterke dikke zescylinder van zijn gewillige Touareg wilde wel snelheid maken! Het kon hem helemaal niets schelen dat het mogelijk was dat hij zo zou kunnen verongelukken…
De regen paste bij zijn humeur, maar de vrolijke kerstmuziek op de radio niet.
Hij zocht een hardrockstation op, en toen hij dat gevonden had speelde de van origine Nederlandsche Gothic-groep Within Temptation hun nummer "Ice Queen" en hij zette de volumeknop ver open.
Tegen de tijd dat hij op zijn kantoor was, had zijn hoofdpijn ondraaglijke vormen aangenomen. Egbert, een oudere collega en nieuwscoordinator van de nieuwszender waar Derek parttime werkte wierp één blik op Derek`s gezicht en pakte meteen een gezinsverpakking aspirine uit de la van zijn bureau.

"Neem er hier maar wat van in."
Derek nam de pillen dankbaar aan en slikte er twee van in, die bij wegspoelde met water uit een plastic bekertje, dat hij in zijn stevige knuist verfrommelde en wegsmeet.
"Zoveel ellende is geen vrouw waard," raadde Egbert, en precies raak.
Egbert, die twee keer gescheiden was en nu alleen nog maar losse ongebonden relaties onderhield.
"Waarschijnlijk heb je gelijk. Nog iets bijzonders gebeurd?"
"Niks bijzonders," antwoordde Egbert. "Geen rampen, geen ongelukken, geen branden... waardeloos." "
"Jij gunt de mensheid z'n verzetjes," merkte Derek sarcastisch op.
"Anders zit ik zonder werk," zei Egbert laconiek. "Ben je gekomen om te werken?"
Derek haalde zijn schouders op. "Waarom niet?"

Zijn telefoon begon te rinkelen en Egbert nam de hoorn van zijn telefoontoestel op en gebaarde naar Derek, die net wilde weglopen, dat hij even moest wachten.
Na een kort gesprek van nog geen minuut smeet bij de hoorn woest op de haak.
"Bingo!" riep hij en streek opgewonden over zijn kalende hoofd. "Werk aan de winkel!"
"Moet ik soms raden wat er gebeurd is?"
"We hebben weer een gijzeling. De tweede in twee weken! Ik wil dat jij erachteraan gaat."
"Ik? Waarom ik? ik heb mijn buik vol van gijzelingen, weet je..."
"Ik wil dat jij dit klusje neemt omdat je die vorige ook zo goed hebt verslagen en omdat jij meer van deze kwestie afweet."
Dat klonk onheilspellend. Derek`s maag trok zich angstig samen in afwachting van Egbert`s verdere uitleg. Zijn bloedstollende vermoeden zou snel waarheid worden."Hoe bedoel je?"

Egbert bevestigde zijn grootste angst: "Jij kent de vrouw die nu gegijzeld is. Je weet wel, die dat tehuis voor mishandelde vrouwen in Medemblik runt"
"Godverdomme, toch niet Renee?" zei Derek zachtjes met een gebroken stem.
Egbert was te verdiept in zijn professionele routine om de verbijstering op Derek`s gezicht te zien. "Ja, Renee de Waard," las hij van een papiertje af. "Zeg, waar ga je heen? Je hebt het adres niet eens!  Wel godverdomme!" bulderde bij. "Lucas! Kom meteen hier!"
Lucas, de cameraman en ook geluidsman hoorde de ernst in Egbert`s stem en kwam meteen op een holletje zijn kantoor binnen gerend. "Ga vlug achter Derek aan," beval Egbert. "Hij is met een belangrijke klus bezig. Hier is het adres"
Hij scheurde een blaadje van zijn memoblok. "En zorg dat ik vanavond wat heb om uit te zenden!"
Lucas zag Derek van het parkeerterrein wegscheuren en hoorde de straatstenen kraken door het brute geweld dat de loeisterke motor van Derek`s auto op het wegdek uitoefende toen hij met geweld de straat uit scheurde. 

Het was op zaterdag vaak erg druk in het opvanghuis, de meesten waren vrij op zaterdag. 
Pas bij het aanbreken van de middag werd het weer wat rustiger. Renee benutte die tijdelijke rust door haar administratie bij te werken. Op de computer die ze van Derek had gekregen…
Maar ze was nog niet lang bezig, toen een van de bewoonsters haar kwam storen. "Zeg het maar, Carolien," zei Renee, zonder van haar werk op te kijken. De vrouw deed haar mond open, maar er kwam geen geluid uit en haar gezicht zag lijkbleek. Renee keek haar aan, stond meteen op en liep om haar bureau heen. "Ben je ziek? Is er iets gebeurd?"
"Dat kun je wel zeggen, de Waard" zei een onbekende mannenstem achter Carolien. Een indringer, een man van in de dertig, stapte haar kantoor binnen. Hoewel het Renee schokte om plotseling een man voor haar neus te zien staan, wist ze zich te beheersen en vroeg streng: "Wie bent u?"
De man antwoordde "Ik ben Daan Rozenburg."

"Het spijt me, meneer Rozenburg, maar mannen zijn zonder afspraak in dit tehuis niet welkom."
"Afspraak? Je weet niet eens wie ik ben, geloof ik."
"Het doet er niet toe wie u bent, u mag hier gewoon helemaal niet komen. Daarom verzoek ik u te vertrekken." zei ze op autoritaire toon.
In reactie op haar woorden tilde hij het koffertje op dat hij aan zijn hand bij zich droeg.
"Zie je dit? Zie je deze draden? Dit is een bom, dame, ik heb op een terroristensite op het internet gevonden hoe je een geweldige bom kan maken. En deze bom is sterk genoeg om dit mooie gebouw in een klap helemaal met de grond gelijk te maken, hoe zoiets gaat gaat kun je op TV wel zien bij die zelfmoordacties van terroristen, dus je bent gewaarschuwd."
Renee werd doodsbang bij het horen van die woorden, maar ze schakelde onmiddellijk over op haar training in crisisinterventie: blijf kalm. Praat op rustige toon.
Ze vroeg "Waarom zou U dit gebouw willen opblazen?"
"Omdat je mijn leven verwoest hebt!" Daan Rozenburg liep de als kantoor ingerichte kamer binnen en zei woedend tegen Carolien: "Schei uit met je gesnotter, je lijkt verdomme mijn vrouw wel!"

"Meneer Rozenburg, u bent toch niet hierheen gekomen om deze onschuldige vrouw bang te maken en af te blaffen? Wat is de werkelijke reden dat u de moeite heeft genomen met een bom naar ons toe te komen?" vroeg ze zo kalm mogelijk, terwijl haar blik naar zijn pols gleed.
Hij zat met een handboei om zijn pols vast aan het dodelijke koffertje.
"Ik ben in die andere stomme wijven hier niet geïnteresseerd," antwoordde de man. Hij wees naar Renee en zei "Ik ben gekomen om jou de stuipen op het lijf te jagen!"
Renee keek hem moedig aan. "Waarom wilt u mij bang maken?"
"Dat zei ik toch al? Omdat je mijn leven verwoest hebt!" Hij begon te schreeuwen. "Je hebt mijn huwelijk verwoest! Ik hield van Pammie en ik hield van mijn jongens, maar jij hebt ze van me afgepakt! Nou zitten ze weet ik veel ergens in Nederland ondergedoken. Ik heb de scheidingspapieren al over de post toegezonden gekregen. Ik wist niet wat ik zag! Mijn leven is verwoest!"  

Opeens drong het tot Renee door. Pammie. Pamela Rozenburg! De allereerste bewoonster op hun nieuwe adres! De vrouw die in de nacht van veertien januari, nog voor het vrouwenhuis officieel geopend was, om hulp was gekomen. Pammie was twee weken gebleven, daarna was ze naar een opvanghuis in Limburg vertrokken. Nu ze begreep hoe de situatie in elkaar zat, kon ze ook een strategie uitstippelen.
"Het punt is, meneer eh.... Rozenburg, geloof ik?"
"Daan Rozenburg, ja"
"Aangezien het u alleen om mij te doen is, meneer Rozenburg, zou ik u willen vragen de andere vrouwen te laten vertrekken."

Hij aarzelde. "Ik weet niet..."
"Er zijn kinderen bij, meneer Rozenburg. U wilt toch niet dat hen iets overkomt? U heeft zelf toch ook kinderen?" 
Hij veegde nerveus het zweet van zijn voorhoofd. "Goed, de kinderen kunnen vertrekken, maar de vrouwen blijven."
"Het is natuurlijk uw zaak, maar lijkt het u niet eenvoudiger om u te concentreren op één vrouw in plaats van op een heleboel vrouwen?"
"Hou je kop! Hou je kop en laat me nadenken, ja?" riep bij gespannen.
"Mag Carolien de kinderen vast laten gaan, terwijl u nadenkt, meneer Rozenburg?" vroeg Renee nadrukkelijk beleefd.
"Goed, goed," zei hij, met tegenzin haar verzoek inwilligend. "Maar denk erom, alleen de kinderen, niet de vrouwen. Anders gaat het hele zootje de lucht in. En ik bluf niet!" voegde hij dreigend eraan toe.

"Ik weet dat u niet bluft, meneer Rozenburg. Ze vervolgde "Ga maar, Carolien. Zeg tegen de anderen dat ze zich in de eetkamer moeten verzamelen, en breng daarna de kinderen naar buiten."
Carolien deed behoedzaam een stap naar voren. "Je hoeft niet bang te zijn, Carolien, het gaat meneer Rozenburg om mij en niet om jullie" zei Renee geruststellend. "Ga nou maar."
Rozenburg zag de kinderen vertrekken en toen ze weg waren, merkte hij op: "Ik hou van mijn kinderen, weet je."
"Dat kan ik me voorstellen, meneer Rozenburg. Dank u dat u ze heeft laten gaan." Even later hoorden ze de eerste politiesirenes naderen. "Ik vroeg me al af waar ze bleven," zei Rozenburg wonderlijk kalm.
"Hoe bent U aan ons adres gekomen?" vroeg Renee.
"Nou, dat was nog veel simpeler dan ik dacht, mijn overbuurman werkt bij All-Inn beveiliging, en vertelde me dat hij bij een blijf-van-mijn-lijfhuis moest waken. Ik kreeg een flauw vermoeden, en behoefde hem alleen maar achterna te rijden en bingo! Een telefoontje met mijn mobiel om te zeggen dat ik zijn interim-chef was en hij ging weer naar huis.

Opeens klonk er een harde megafoonstem door de straat. "Meneer Rozenburg, hier spreekt luitenant Pierson van het hoofdbureau van politie, afdeling gijzelings-onderhandelingen." verkondigde de megafoonstem. "Ik verzoek u naar buiten te komen en u over te geven. Als U dat nu meteen doet zal U geen kwaad geschieden"
"Jij daar!" Rozenburg wees naar één van de vrouwen die zich aan de overkant van de gang in de eetkamer verzameld hadden. "Ga naar buiten en zeg dat ik de boel opblaas als ze dichterbij durven te komen." De vrouw gehoorzaamde met grote haast. 
"Dit is wel een goed idee," zei Rozenburg, hardop denkend. "Ik stuur die stomme wijven één voor één met een boodschap naar buiten. Ik heb ze toch niet nodig... want ik heb jou tenslotte!"
Hij richtte zijn blik dreigend op Renee. Ze schrokken allebei toen de telefoon ging, maar Renee wist haar zenuwen beter te verbergen dan hij.
"Neem op," zei hij.
"Hallo?" zei Renee nadat ze had opgenomen.

"Spreek ik met Renee de Waard?"
"Jazeker"
"Hier spreekt luitenant Pierson. We staan buiten het gebouw en hebben Uw boodschap opgevangen. Is er iemand gewond geraakt?"
"Wie is dat?" wilde Rozenburg weten.
"De politie."
Hij rukte de hoorn uit haar handen en zei tegen Renee "Verroer je niet."
Tegen de politie zei hij in de telefoonhoorn: "Luister, ik wil dat jullie de pers erbij halen, want het wordt hoog tijd dat ze mijn kant van het verhaal ook eens bekend maken. Ik wil die vent hier hebben die de documentaire heeft gemaakt over dit gedoe hier... Je weet wel, die Voerman-kerel. Ik wil dat hij in zijn programma aandacht besteedt aan de andere kant van de geschiedenis, mijn geschiedenis. Zorg dat hij snel hier is, anders zul je wat beleven," besloot bij dreigend en gooide de hoorn op de haak..

Renee zette haar gedachten vlug op een rijtje. Ze zouden Derek laten komen!
Haar angstige gevoel werd op slag minder, Derek zou wel ens heel goed in staat zijn de problemen op te lossen… Dat ze uit elkaar waren was ze in alle consternatie al snel vergeten!
Ze zei "Als je de televisie erbij haalt, dan moet je zorgen dat je een goede indruk op de mensen maakt."
"Met goeie indrukken kom je nergens in deze wereld," antwoordde hij stug. Hij vervolgde op sombere toon "De enige reden waarom jij met mij praat is dat ik een bom in mijn koffer heb zitten."
"Meneer Rozenburg, als u mij had willen spreken, had dat ook beslist wel zonder geweld gekund, U had gewoon een afspraak kunnen maken" legde ze hem uit. "Nu de politie beloofd heeft de pers erbij te halen, kunt U de andere vrouwen toch laten gaan?" probeerde ze.

"Ik laat ze gaan als die Voerman hier is." Rozenburg liep naar de deur. "Jij daar, met dat lange haar," riep hij naar een vrouw in de eetkamer, "Ga naar buiten en zeg dat ik iedereen behalve haar laat gaan als die Voerman hier is."
Negen bewoonsters waren er nu nog over, telde Renee. Hij had er drie laten gaan en drie waren er deze dag gelukkig afwezig. Toen de telefoon ging, nam Rozenburg op. "Is Voerman er? Laat 'm aan de telefoon komen."
Derek nam de autotelefoon aan. Hij was vroeger, in zijn diensttijd bij de commando`s geweest en had daarna een tijdje als beroeps in Libanon gezeten. Hij had van alles meegemaakt en was nergens bang voor, maar nu het zijn geliefde betrof was het toch een heel ander verhaal…

Zijn ogen gloeiden en zijn wangen waren bleek en ingevallen. Met opzettelijk nonchalante stem zei hij: "Hallo, met Derek Voerman."
"Luister," zei Rozenburg, "Ik wil dat je in de avonduitzending aan de mensen vertelt dat deze feministe hier haar klanten ertoe aanzet hun huwelijk aan diggelen te gooien en met meenemen van hun kinderen hun man te verlaten en onder te duiken."
"Het punt is, meneer eh.... Rozenburg, geloof ik?"
"Ja, Daan Rozenburg."
"Kijk, Daan, ik wil niet vervelend zijn maar ik denk niet dat je het publiek overtuigt met het gijzelen van vrouwen. Als je de vrouwen nou laat gaan, dan kan ik je wellicht een serieus interview afnemen."
"Ik ben niet gek, Voerman. Ik weet ook wel dat het daar buiten volstaat met smerissen. Maar ik ben wanhopig, snap je? Niemand luistert naar me."
"Ik luister naar je, Daan."
"Omdat ik die vrouwen gijzel."
"Dat heeft mijn aandacht natuurlijk gewekt, maar als je ze laat gaan luister ik nog steeds."
"Ja ja," zei Rozenburg argwanend.
"Als jij die vrouwen nou laat gaan, dan kom ik naar binnen om met je praten."
"Goed, ik laat de vrouwen gaan en jij komt hier, maar geen geintjes, he?"

Derek sloot zijn ogen en omklemde de telefoon zo krampachtig dat zijn knokkels wit werden. 
Hij dacht bij zichzelf "God zij dank, hij laat Renee gaan."
"Ik laat de vrouwen gaan," herhaalde Rozenburg, "behalve die rooie."
Nu zette Derek grote, geschrokken ogen op. De wanhoop dreigde hem te overmeesteren, maar hij wist zich te beheersen en vroeg met vlakke stem: "Waarom hou je haar vast?"
"Omdat zij de schuld van alles is. Zij heeft mijn huwelijk geruïneerd," zei Rozenburg fel. "Maar ik ben niet onredelijk. Ik laat de anderen gaan."
De politieman die via de mobilofoon had meegeluisterd, knikte van ja naar Derek en vormde met zijn lippen het woord "doen!". Na een korte aarzeling zei Derek: "Goed, laat die vrouwen los, dan kom ik met je praten."
"Wacht tot de vrouwen naar buiten komen en ga dan naar binnen. Jij alleen, niemand anders," waarschuwde Rozenburg. "En zorg dat je ongewapend bent." Een verkeerde handeling en ik laat ons allemaal de lucht invliegen."
"Ik kom alleen, en ik ben ongewapend, ik heb alleen een taperecorder bij me" verzekerde Derek hem.

Vijf minuten later bevonden alle bewoonsters zich achter de politiebarricades, weer verenigd met hun doodsbange kinderen. Derek liep langzaam naar de voordeur, met de armen van zijn lichaam af en zijn vingers gespreid, om aan te geven dat hij ongewapend was. Aan zijn duim bungelde de geluidsrecorder. Zijn hart ging zo tekeer dat bij het geluid van zijn holle voetstappen door de gangen niet eens hoorde. Renee hoorde zijn voetstappen wel degelijk en bad dat hem niets zou overkomen, aan zichzelf dacht ze nog niet eens. Hoewel Rozenburg zich tot nu toe vrij redelijk had opgesteld, voelde ze wel dat zijn dreigementen geen bluf waren.
"Tot daar en niet verder, Voerman," beval Rozenburg met een van nervositeit trillende stem. "Doe je jasje uit, en zet dat ding op de grond"

Derek zette zijn geluidsrecorder naast zich op de grond en trok het kledingstuk voorzichtig uit om te tonen dat hij geen schouderholster of zo droeg en zorgde ervoor geen onverwachte bewegingen te maken. "Laat je jasje op de grond vallen en ga op die stoel zitten. Zoals je ziet heb ik hier een diplomatenkoffertje, en die zit vol explosieven." Rozenburg rammelde met zijn handboei. "Dus als je even doet wat ik zeg, kan er niks gebeuren."
"Waar is de Waard?" vroeg Derek met geforceerde onverschilligheid.
"Die heb ik in de voorraadkast opgesloten. Je hebt haar bij dit interview niet nodig. Je bent gekomen om met mij te praten, of niet soms?" vroeg hij uitdagend en agressief.
"Natuurlijk," zei Derek. "Goed, luister dan naar wat ik te vragen heb."
Derek maakte met Rozenburg`s toestemming geluidsopnamen van alles wat hij te zeggen had. Derek stelde precies de goede vragen en zorgde ervoor dat de man zolang mogelijk aan het woord bleef. Maar met zijn gedachten was hij bij Renee. Het kostte hem ongelooflijk veel moeite om zijn beschermende instincten te onderdrukken, want alles in hem schreeuwde erom de vrouw van wie hij hield te redden. Bang om zichzelf was hij niet, hij had wel voor hetere vuren gestaan, maar hij wist dat elke roekeloze daad haar veiligheid in gevaar zou brengen, daarom bleef bij roerloos zitten luisteren.

"Dus ga de bevolking van Nederland nu maar vertellen wat hier allemaal gaande is," commandeerde Rozenburg. "Zeg ze dat ik niet gek ben, dat ik heel veel van mijn vrouw en kinderen hou, en dat alles wat hier vandaag gebeurd is de schuld is van die zogenaamde hulpverleenster."
Derek knikte. "Wat ga je met de Waard doen?"
Daan Rozenburg haalde voorzichtig zijn schouders op en keek vluchtig naar de koffer. "Ik weet het nog niet. Dat laat ik je straks nog wel weten."
"Je zou heel wat meer bereiken als je haar liet gaan," stelde Derek voorzichtig voor, "Je zou mij in plaats van haar kunnen gijzelen."
"Waarom zou ik?"
"Goede bedoelingen laten blijken. En ik ben veel bekender dan de Waard. Je krijgt veel meer publiciteit als je mij vasthoudt. Wereldwijde publiciteit…"
"Misschien. Maar ik hou het toch liever bij de Waard," zei Rozenburg onverzettelijk. "Je tijd is om, Voerman. Je kunt weer gaan." Voegde hij er nog aan toe.
Niets in zijn leven had Derek zoveel moeite gekost dan nu zonder actie te kunnen ondernemen het huis te moeten verlaten zonder iets voor Renee te kunnen doen. Maar hij had geen enkele keus. Met gebogen hoofd liep hij naar buiten en mompelde: "O, laat haar asjeblieft niets overkomen."

Renee, opgesloten in de benauwde en donkere kast had meegeluisterd en zich laten inspireren door Derek`s woorden. Hij had met kracht en zelfvertrouwen gesproken en daaraan had zij zich weer kunnen optrekken. In gedachten zag ze zijn gezicht voor zich: zijn jongensachtige grijns, die tedere ogen... Haar hart maakte een sprongetje van blijdschap toen ze hoorde hoe Derek het voor haar opnam. Juist in deze leven-of-dood situatie zag ze de waarheid met de grootst mogelijke helderheid in: ze hield van Derek. En ze was vastbesloten de rest van haar leven hoe dan ook samen met hem door te brengen, ongeacht wat ze daar voor op moest geven... 

Rozenburg was wat opgewekter toen hij Renee uit de kast liet. Zijn tijdelijke gevoel van triomf sloeg echter om in een zware depressie, naarmate hij begon te beseffen wat hij zich voor ellende  met zijn misdaden zich op de hals gehaald had.
De politie belde ieder kwartier, maar bij nam niet langer op. Renee had de opdracht de politie te zeggen dat hij nog niet wilde praten. Ze waren nu al vier uur samen in het tehuis opgesloten.
Lucas, de cameraman, had ook in Libanon gezeten, samen met Derek, en ze hadden samen al heel wat avonturen meegemaakt en tot een goed einde gebracht, maar zo verwilderd als nu had hij Derek nog nooit gezien. Derek stond naar het huis te staren alsof hij met pure wilskracht de zaak tot een goed einde wilde brengen. Hij weigerde de koppen warme koffie die hem werden aangeboden en negeerde de zwerm van journalisten achter de politiebarricades. Zijn gezicht was lijkbleek, maar zijn ogen schitterden. "Alles komt op z'n pootjes terecht," zei Lucas, die zich gedwongen voelde Derek steun te geven. "Het is een slimme, moedige meid, die Renee. De politie zegt dat hoe langer ze Rozenburg aan de praat houdt, hoe kleiner de kansen zijn dat hij haar iets doet."
"Als hij haar iets doet, vermoord ik hem," zei Derek met een onheilspellende stem. 
"Dat weet ik," zei Lucas en legde zijn hand op Derek`s gespannen schouder. "Maar ik weet zeker dat er niks gebeurt."
"Laten we het hopen," mompelde Derek wanhopig. "Laten we het hopen."

Rozenburg `s humeur was er intussen niet beter op geworden.
"Ik kom hier nooit meer met goed fatsoen en zonder kleerscheuren uit," zei hij met een fatalisme in zijn stem dat wel eens gevaarlijk kon worden. Renee realiseerde zich terdege dat iemand die niets te verliezen heeft, tot alles in staat is.
"Daan, vergeet nou eventjes dat de politie buiten staat." Ze probeerde zijn aandacht van het raam af te leiden. "Je zei dat je wilde praten."
"Ik heb met Voerman gepraat."
"Heeft dat je opgelucht?"
Hij haalde zijn schouders op. De handboei rinkelde zacht. "Daarnet wel even maar ik krijg Pammie en de kinderen er niet door terug."
 "Het spijt me dat alles zo gelopen is, Daan," zei Renee.
Rozenburg keek haar verwijtend aan. " Pammie zou niet zijn vertrokken als jij haar dat niet had aangeraden."
"Pamela is vertrokken om in leven te blijven." zei Renee moedig. "En ze is ook vertrokken omdat ze wilde dat jouw kinderen gelukkig en zonder geweld zouden opgroeien. Het is heel verdrietig voor kinderen om willoos toe te moeten zien dat hun vader hun moeder verrot slaat."
"Het was nooit mijn opzet om Pammie pijn te doen," bekende Daan hulpeloos.
"Ik hou van haar, Maar soms werd ik gek van haar en de stress die ik soms van haar kreeg, en ze wilde maar niet inzien dat ze soms gewoon alleen maar haar mond moest houden. Niet tegen me moest doorzeiken over dingen waar ik zelf machteloos tegenover stond."

"Woede en ergernis kunnen tot veel geweld leiden. Maar we kunnen ook leren anders met onze woede om te gaan, al hebben we daar soms hulp bij nodig."
"Ik ben heus niet getikt, als je dat soms denkt" beet hij haar toe.
"Er is toch niemand die dat beweert?" zei Renee met rustige stem. "Ik zeg alleen dat je kunt leren je agressie in andere banen te leiden, zodat je ervan profiteert, net zoals je geld bespaart als je goed weet hoe je een belastingformulier moet invullen." Renee wist dat ze de zaken wel erg eenvoudig voorstelde, maar juist die eenvoud scheen hem aan te spreken.
"Denk je dat ik Pammie daarmee zal terug krijgen?"
Renee had een tegenvraag: "Wat denk je zelf?"
"Wat zou ik ervoor moeten doen?" 
Zijn vraag gaf haar hoop. "Een vriend van mij helpt mensen die willen leren anders om te gaan met hun agressieve gevoelens."   
"Zo iemand van de softe geitewollen-sokken sector als jij zeker. Die socialisten die denken dat ze het allemaal veel beter weten!"
Renee schudde haar hoofd van nee. "Hij werkt in een kliniek waar veel mannen komen die genezen willen worden van gewoontes waar ze meer hinder dan nut van hebben. Ik denk dat hij jou en Pammie graag zou willen helpen" 
"Zoiets als die afkick-klinieken waar je van het roken of drugs af kunt komen?"
"Zoiets ja," antwoordde ze. Als dat hem aansprak, vond zij het allang best. Zo te zien leek hij het serieus te overwegen zijn probleem op die manier aan te pakken. 

Derek voerde intussen overleg met de politie. "Nogmaals, Rozenburg heeft zich met een handboei aan de koffer vastgeketend. Het is absoluut onmogelijk om dat ding met geweld van hem af te pakken."
Een van de leden van de explosieven opruimingsdienst stelde voor: "We kunnen een charge uitvoeren en hem per verrassing-"
"Geen sprake van!" protesteerde Derek. "Dan vermoordt hij Renee."
"Niet als we hem vóór zijn.'
"En als jullie hem niet voor zijn?"
De bomexpert zweeg en keek naar de grond.
"Voerman heeft gelijk," zei luitenant Pierson. "De veiligheid van de gegijzelde heeft  de hoogste prioriteit."
Derek slaakte een zucht van verlichting. "Bedankt, luitenant."

"Hé, Voerman, wees eens collegiaal!" riep één van de journalisten achter hem die zich binnen gehoorsafstand bevond. "Wat is er allemaal aan de hand?"
"In wat voor relatie staat u tot de gegijzelde?" vroeg een ander en een derde riep: "Is het waar dat u een verhouding met haar hebt?"
Derek negeerde alle vragen en insinuaties en bleef strak naar het gebouw staren. Daarbinnen was het gesprek een stuk gevorderd. Daan zei: "Ik word soms zo driftig, dat er niets meer is dat me kan stoppen."
"En toch kun je leren die driftbuien in betere banen te leiden."
"Ik ben door mijn driftbuien wel vaker in de problemen gekomen, maar zo erg als het nu is, is het nog nooit geweest" klaagde hij en keek angstig naar buiten, waar politieauto's een cordon hadden gevormd.
"Je hebt alle anderen laten gaan," herinnerde Renee hem. "Als jij besluit uit vrije wil je koffer aan de politie te geven, dan weet ik zeker dat de rechter daar later rekening mee zal houden. Zonodig zal ik bij de rechter een goed woordje voor je doen."
"Je bedoelt dat ik me maar moet overgeven!"

Renee beantwoordde zijn dreigende blik met zoveel zelfverzekerdheid als ze kon opbrengen. 
"Ik bedoel dat je je deze keer niet moet overgeven aan je driftbuien. Ik bedoel dat je jezelf een kans moet geven in het leven. De draad met Pammie en je kinderen zomogelijk weer op te pikken. Ik weet zeker dat ze naar het nieuws zit te luisteren en dit ook zo niet gewild heeft"
"Je klinkt of het je echt iets kan schelen," merkte hij verwonderd op.
"Ik gun niemand die van goede wil is een rotleven. Tot nu toe is er nog niets ernstigs gebeurd, probeer dat zo te houden!" maakte Renee hem duidelijk.
Daan knikte en keek bezorgd naar buiten. De avond was allang gevallen en het was donker buiten.
"Als ik enige zwakte toon, zullen ze een charge uitvoeren en me neerschieten. Als ik bij een raam kom legt een scherpschutter me neer!"
"Niet zolang je de bom en mij hebt, en ik kan het tegen de onderhandelaar zeggen dat je je wil overgeven en niet moeten schieten." zei Renee niet zonder ironie.
"Goed, ik zal met die smeris praten. Maar alleen praten, meer niet," zei hij ten slotte.
Daan Rozenburg sprak via de telefoon bijna een uur lang met de politieonderhandelaar. Renee zat er al die tijd roerloos bij, want ze wist dat het minste of geringste hem in zijn labiele concentratie kon storen.

Acht uur nadat bij het opvangtehuis had betreden, kwam Daan Rozenburg weer naar buiten. Renee liep opgelucht voor hem uit zodat er niet onverhoeds op hem geschoten zou worden.
"Ze komen naar buiten!" riep iemand.
"Niemand doet ook maar iets tot ik het zeg," instrueerde luitenant Pierson waarschuwend. 
De ongewapende politieonderhandelaar liep naar Renee en Daan. "U bent vrij, mevrouw de Waard, wij handelen het verder wel af." En tegen Daan zei hij "Komt U bij mij in de auto zitten, meneer Rozenburg?"
Gewillig deed Daan de handboei los en gaf de koffer aan de man, die de koffer op de grond zette en die meteen opgepakt werd door Pierson.

Renee stak de straat over. Ze zag een grote menigte mensen als een vormeloze massa die haar zagen lopen, maar Renee had slechts oog voor één persoon... Derek…
Ze liep recht op hem af om een eind te maken aan haar angst om hem nooit meer te zien, om hem nooit meer te kunnen vasthouden, nooit meer zijn liefde te voelen. De laatste paar meters legde ze hard rennend af, waarna ze zich in Derek`s armen wierp om zich te laten omhelzen, om zijn beschermende en liefdevolle kracht te voelen. Overweldigd door emotie klampten ze zich aan elkaar vast alsof ze bang waren dat de nachtmerrie van voren af aan zou beginnen als ze elkaar weer loslieten.

Binnen een minuut werden Derek en Renee dicht omringd door een horde journalisten met microfoons en camera`s met flitslichten. De complete chaos en het lawaai van de door elkaar heen gestelde vragen benauwde haar en dreigde hen te verstikken, en Renee, die urenlang onder hoogspanning had verkeerd, werd overvallen door een onbedwingbaar gevoel van verlamming. 
De zee van gezichten vervaagde en verdween in een troebele mist.
"Sorry," fluisterde ze, "Derek, ik geloof dat ik ga flauwvallen"
Voordat ze was uitgesproken, werd het zwart voor haar ogen en zakte Renee door haar knieën.
Derek ving haar nog voor ze de grond raakte op, en tilde Renee in zijn armen en schreed met haar in zijn armen door de menigte die uiteenweek, zoals de Rode Zee voor Mozes uiteen was geweken. De camera's werkten op volle toeren en registreerden het verdriet en de angst die zich aftekenden op het gezicht van de man die het slachtoffer van de gijzeling in zijn armen droeg. Het was een dramatisch beeld dat heel wat kijkers die avond een brok in de keel bezorgde.
Ook de op de TV toekijkende Pammie slikte een brok in haar keel weg en was blij dat het goed afgelopen was. Ze had nooit geweten dat haar Daan zoveel om haar en de kinderen gaf en dat hij tot zoiets radicaals in staat was. 
Ze nam zich voor om morgen nog contact met Daan op te nemen…

Toen Renee weer bijkwam lag ze bij Derek op schoot, op de achterbank van een politiewagen, die met loeiende sirene de wettelijk toegestane snelheid duidelijk flink overschreed. Ze voelde hoe Derek`s trillende vingers over haar wang streken. Renee sloeg haar armen om hem heen en nestelde zich met haar bovenlichaam en haar hoofd op zijn borst tegen hem aan en genoot van het gevoel van troost en veilige geborgenheid die hij haar bood. Maar toen ze het woord 'ziekenhuis' hoorde vallen, opende ze haar ogen en ging rechtop zitten. "Ik hoef niet naar het ziekenhuis, ik voel me nu weer prima."
"Dat weet ik wel," zei hij zacht. "Maar ik wil zeker weten dat er niks met je aan de hand is. Tenslotte ben je niet zomaar flauwgevallen."
"Omdat ik de hele dag nog niets gegeten heb" zei Renee, maar terwijl ze praatte merkte ze dat ze klappertandde van de losbrekende zenuwen.

Alle onderdrukte angsten die ze gedurende de dag doorstaan had, kwamen nu terug. Ze trilde als een rietje over haar hele lichaam en tranen stroomden opeens over haar wangen. Derek sloeg zijn armen stevig om haar heen en wiegde haar zachtjes heen en weer en probeerde haar pijn te verlichten. Vol medegevoel luisterde hij naar haar hortende stem. "Ik was zo bang... zo vreselijk bang... eerst de kinderen, die moesten eerst weg... en Carolien, want die werd gek van angst... 
ik bleef maar gewoon praten... ik zei van alles... want in zijn koffertje...
Ik was zo bang dat ik jou nooit meer zou zien" en ze begon onbedaard te huilen.
"Ik weet het, ik weet het," zei Derek troostend. "Maar alles is nu voorbij. Ik ben bij je. Je bent in veilige handen. En ik laat je nooit meer gaan...Rooie..."

"Sor... ry.... dat ik zo... moet huilen" hakkelde ze snikkend. Derek kuste met een teder gebaar de tranen uit haar gezicht. "Dat geeft niks."
Maar ik wil geen hui…huilebalk... zijn."
Je bent geen huilebalk, je hebt je buitengewoon moedig gedragen." Hij kuste het puntje van haar neus. "Je bent de moedigste en slimste vrouw ter wereld"
"Ik ben helemaal niet moe-hoedig, ik ben nu nog doohoodsbang."
"Dat zal niemand je kwalijk nemen, ja natuurlijk, ik zou ook bang geweest zijn. En ik ben om jou ook heel bang geweest," zei hij en alsof hij voor zichzelf nog eens wilde bevestigen dat ze nu echt in veiligheid was, drukte hij een korte kus op haar mond.

Uit het feit dat de tweetonige hoorn van de politieauto plotseling zweeg concludeerden ze dat ze bij het ziekenhuis waren aangekomen. Hoewel Renee volhield dat er niks met haar aan de hand was, stond Derek erop haar naar binnen te dragen. Hij volgde de politieagent, die rechtstreeks naar de EHBO-afdeling liep, waar Derek zijn kostbare last voorzichtig op een onderzoektafel legde. 
Hij bleef bij haar staan en hield haar hand vast, tot er een arts met zijn witte jas nog open, gehaast binnenkwam stappen.
Derek volgde nauwgezet al zijn handelingen en vroeg hoe het met haar was.
"Haar bloeddruk is nog wat hoog, maar dat viel te verwachten," legde de arts uit. Toen keek hij Renee weer aan en vroeg: "De politie zou u graag een verklaring afnemen. Denkt u dat u daartoe in staat bent?"
"Kan dat niet wachten?" vroeg Derek boos aan de politieman die in de deuropening stond.
"Ik handel het liever nu meteen af," zei Renee.

"Misschien kunt u ons in de tussentijd een plezier doen, meneer Voerman," zei de arts. "Kunt u tegen de zwermen persmensen in de gang zeggen dat er niets aan de hand is, dat mevrouw de Waard gezond is en dat iedereen dus rustig naar huis kan gaan?"
Derek keek met een vragende blik naar Renee. "Doe maar even, Derek, ik red me wel."
Derek liet haar met tegenzin achter en liep naar de brede gang, waar hem een compleet journalistencircus wachtte. "Ik zou graag iets willen zeggen, als u me daartoe de kans zou willen geven," verklaarde hij. Het rumoer hield onmiddellijk op.
"mevrouw de Waard mankeert niets. Ze is hier alleen maar voor controle, ze mag straks weer naar huis."
"Geeft ze nog een persconferentie?" werd er gevraagd.
"Nee," zei Derek beslist.
"Kunt u ons iets vertellen over uw verhouding met mevrouw de Waard?" vroeg een ander.
"Nu niet." In de hoop hun vertrek te bespoedigen, merkte hij op: "Als jullie je haasten kun je jullie nieuws nog net in het avondjournaal kwijt."

"Ik heb geen haast," liet Carla Bootsma, een verslaggeefster van een boulevardblaadje dat nogal op roddels was ingesteld, hem weten. Dat beviel Derek helemaal niet. Met ingehouden boosheid beet hij haar toe "Je verspilt je tijd en geld van je redactie. De gijzeling is ten einde. Ga weg!"
"De gijzeling is misschien ten einde, maar de romance nog niet," bracht ze daar zelfverzekerd tegenin. "En je weet zelf waar het publiek van houdt."
"Van spanning en sensatie, ik weet het. Maar echt, al het nieuws dat er is, is bekend gemaakt." Maar Carla Bootsma weigerde daarmee genoegen te nemen. "Het publiek heeft recht op het volledige verhaal, Derek. Jij mag je persoonlijke gevoelens niet laten meespelen. de Waard is de enige die ons kan vertellen wat er tijdens die acht uur durende gijzeling heeft plaatsgevonden. 
Is ze door Daan Rozenburg misschien geslagen of seksueel misbruikt?" vroeg ze gretig.
Derek`s gezicht verbleekte, zijn ogen fonkelden van woede. "Nee, dat is ze niet! Weet je, Bootsma, je bent een echte aasgier! Sodemieter nou op!"
"Ik stel precies dezelfde vragen die jij in mijn geval zou hebben gesteld." reageerde Carla Bootsman bedaard. Haar woorden spookten door Derek`s hoofd, toen hij naar Renee`s kamer terug liep. Had hij ook wel eens mensen onder druk gezet om een goed  verhaal te krijgen? Had hij zijn nieuwe baan bij de TV ook wel eens belangrijker gevonden dan andermans gevoelens? 
Hij moest vol schaamte toegeven dat hij zich daar ook wel eens een keer schuldig aan had gemaakt. Daarom was het goed om een keertje aan de andere kant van de microfoon te staan. Het was heel waarschijnlijk dat hij van nu af aan heel anders zou interviewen. 

Zodra hij Renee terugzag klaarde zijn sombere gezichtsuitdrukking op. "Zo, mevrouw de Waard, kunnen we weg?"
Renee schudde verrassend genoeg haar hoofd van nee.
"Niet?" vroeg bij bezorgd. "Wat heb je?"
"Gewoon, zenuwen in mijn knieen, zei ze licht beschaamd. "Terwijl ik juist opgelucht zou moeten zijn na wat de politie me vertelde."
"Hoezo?"
"Daan Rozenburg heeft gebluft en er zat helemaal geen bom in dat koffertje. Zijn straf zal daardoor gelukkig wel meevallen."
"En dat bericht lucht je helemaal niet op?"
"Nog niet, nee"
"Je voelt je nog niet in staat de wereld onder ogen te komen?"
"Nog niet," antwoordde ze met een dankbare glimlach. En ik heb Pammie gebeld en ze wil hem na zijn behandeling een nieuwe kans geven."
"Dan ga ik je weglokken naar een stil en veilig plekje, waar we met zijn tweeen een tijdje blijven."

Derek trof per telefoon enkele maatregelen. Een kwartier later had Lucas de zwarte Touareg, die bij het opvangtehuis was blijven staan, bij een zij-ingang van het ziekenhuis geparkeerd. Hiermee zou hij met het grootste gemak eventuele achtervolgers af kunnen schudden, zonodig zelfs via onverharde wegen, daar had hij, Derek, wel ervaring mee.
Op zijn verzoek had Lucas wat spullen van Derek uit zijn huis opgehaald, die hij in een canvas weekendtas had gestopt en die op de achterbank gegooid.
"Bedankt, maat," zei Derek, "je weet niet hoeveel plezier je me hiermee doet."
In verlegenheid gebracht door Derek`s dankbaarheid, antwoordde Lucas schouderophalend: "Dat was toch niet zoveel werk? Ik ben in mijn hart een sentimentele vent, dus... Je kunt trouwens beter een paar dagen uit de buurt van Egbert blijven. Hij is razend dat je er niet bent voor het nieuwsbulletin van vanavond."
"Je hebt genoeg film en geluid om hem tevreden te stellen. Hij doet het maar een keertje zonder mij. Morgen of weet ik veel zal ik hem alles uitleggen."

Derek pakte het wollen plaid van de achterbank en vroeg: "Kun jij onze geliefde collega's op afstand houden, terwijl ik Renee haal?"
"Tuurlijk. Net als vroeger, we dekken elkaar…"
Even later kwam Derek terug, zijn arm beschermend om Renee`s schouders geslagen. De deken had hij vanaf haar achterhoofd om haar heen gewikkeld, zodat ze moeilijk herkenbaar was. Onopgemerkt trok Derek op en gleed de grote zwarte auto stilletjes weg, als een onhoorbare schaduw in het donker.
"Waar gaan we heen?" vroeg Renee.
"Nina heeft wat spullen voor je ingepakt. Die gaan we eerst even ophalen."
Renee werd thuis niet alleen door Bob en Nina, maar ook door Renee`s broer Ben verwelkomd. Iedereen was ontzettend opgelucht haar heelhuids terug te zien.
Nina veegde de tranen op haar wangen weg, terwijl Bob een grapje maakte om de spanning te breken. Ben omhelsde Renee onstuimig. "Wat ben ik blij om je ongedeerd terug te zien," fluisterde bij haar met broederlijke tederheid in het oor. Toen liet bij haar weer los, gaf hij Derek een keiharde handdruk en zei tegen Derek: "Bedankt, kerel, en ik moet je van mijn ouders bedanken omdat je ze voortdurend op de hoogte hebt gehouden."

"Ik had liever onder andere omstandigheden kennis met ze gemaakt," zei Derek die ook zonder te zijn voorgesteld kon zien dat Ben en Renee broer en zus waren.
Dezelfde vlakke wangen, dezelfde neus, dezelfde ogen en die rode haren…
"Jullie zijn uitgenodigd om de vakantie bij hen op de boerderij bij Meppel in Overijssel door te brengen."
"Bedank ze maar voor me. Zodra we tijd hebben, nemen we contact met ze op om af te spreken. Maar Renee moet eerst rust hebben" zei Derek en knikte naar de telefoon, die roodgloeiend stond maar niet opgenomen werd.
"Zeker weten," zei Ben.
Nina bracht de tas. "Hier is je tas, Renee, en maak je geen zorgen voor maandag, ik zal alle afspraken overnemen."
"Dank je, Nina," zei Renee zacht maar innig.
"Het is zo'n opluchting dat je weer heelhuids en veilig terug bent," zei Nina terwijl ze haar armen om haar heen sloeg. "En samen met Derek" dacht ze er achter aan."Gaan jullie nu maar."
Derek kon merken dat Renee uitgeput was, want ze vroeg niet eens waar ze heengingen. 
Met gesloten ogen, zwijgend, zat ze naast hem, veilig ingesnoerd in het veiligheidsgordel.
Derek reed kriskras door het centrum van de stad, niet omdat hij de weg kwijt was, maar omdat hij eventuele achtervolgers op een dwaalspoor wilde brengen. Soms draaide hij een U-bocht en keerde op zijn schreden terug. Na een kwartier draaide hij de in de nacht uitgestorven A6 op en trapte het gas diep in. Loeiend en gretig barstte de enorme zescylinder Porschemotor los en klom de kilometerteller tot heel ver over de maximumsnelheid heen. Na een kwartier liet hij de snelheid zakken naar meer aanvaardbare waarden. 
Niemand volgde ze...Niemand had ze overigens bij kunnen houden...

Hotel Atlantis, waar hij naartoe reed, lag aan de rand van de stad in Almere.
Het was een rustiek gebouw met een grote tuin eromheen. De eigenaar, een vriend van Derek, had de beste kamer laten klaarmaken. Toen ze de blauwe suite betraden, was het net of ze in een andere tijd beland waren. Het interieur was volledig klassiek-achttiende-eeuws. 
Maar Derek`s blik was niet gericht op de meubels of op het hemelbed, op de bar of op de kaarsverlichting. Hij had alleen maar oog voor zijn Renee en zag hoe ze opleefde. "Het is hier schitterend," zei ze verrukt, ondanks haar vermoeidheid.
"Ik dacht, omdat je zo van antiek houdt..."
"Het is prachtig, ontzettend lief dat je daaraan gedacht hebt." Ze kneep in zijn hand. "Ik had vannacht niet graag alleen thuis willen slapen."
"Zo'n vermoeden had ik al. Dus, als jij je twintigste-eeuwse kleren nou uittrekt, stop ik je lekker in dit achttiende-eeuwse bed in."

"Maar ik ga eerst even naar de badkamer. Ik stink!" 
Renee pakte haar tas en stapte de chique badkamer binnen. Ze trok haar zwarte katoenen broek en grof gebreide schapenwollen trui uit, niet alleen roken ze onfris van de transpiratie van de spanning van de dag, maar deze kledingstukken zou ze waarschijnlijk nooit meer aantrekken, want ze zouden haar altijd aan deze dag doen terugdenken. Ze maakte de tas die Nina voor haar had ingepakt open en glimlachte toen ze zag dat Nina een ouderwetse roze nachtjapon, die ze samen met Derek gekocht had op de rommelmarkt van Sint Maarten, had ingepakt. Het door en door warme water van de douche deed haar de spanning van de dag wat afnemen en de geurige shampoo zorgden ervoor dat ze zich weer een beetje mens voelde. Ze poetste haar tanden maar had niet de energie om haar rode haar met de föhn te drogen, daarom wikkelde ze het tot een tulband in een grote badhanddoek.

 Derek had intussen de open haard aangemaakt. Het vuur knapperde gezellig en er verspreidde zich een pittige geur van brandend dennenhout door de kamer.
De kerstsfeer werd nog versterkt door de hulsttakken vol met rode bessen, die boven de schoorsteenmantel waren opgehangen. Toen hij zag dat haar haar nog nat was, trok Derek haar aan haar hand naar de warmte van het haardvuur. Hij liet haar plaatsnamen op een hoge stoel met rechte leuning, ging achter haar staan en trok de handdoek van haar hoofd en begon haar, door het water donkerrode lokken, af te drogen. Renee sloot haar ogen en genoot van zijn sterke masserende vingers, die een beginnende hoofdpijn ongedaan leken te maken.

"Mmm, dat is een lekker gevoel," mompelde ze.
"Jij geeft mij een lekker gevoel," zei Derek en kuste haar wang. Hij bleef haar hoofd met steeds weer een ander stukje van de handdoek masseren totdat het haar helemaal droog was. De lange krullende lokken weerkaatsten de gloed van het haardvuur en vielen bevallig over haar schouders. Derek had haar nog nooit zo verleidelijk gevonden, hoewel hij haar ook nog nooit zo vermoeid had gezien, en aan de donkere schaduwen onder haar ogen was te merken dat ze hard aan slaap toe was. Ze was trouwens door de warmte van het haardvuur rozig geworden en al bijna in slaap gedommeld toen Derek haar optilde en haar op bed legde. In plaats van naast haar te gaan liggen, schoof hij een van de antieke luie stoelen bij het bed en ging er in zitten. Hij hield haar hand vast en streelde met zijn duim de knokkels van haar vingers. Hoe lang hij daar zo had gezeten wist bij niet, maar het haardvuur was allang gedoofd toen hij wakker schrok en ten slotte naast haar onder de dekens kroop.

Doordat hij haar met zijn armen om haar middel en haar borst heengeslagen haar vasthield, voelde hij door haar stuiptrekkende krampachtige bewegingen al vroeg de voortekenen van een bij haar naderende nachtmerrie. Haar vingers klampten zich met haar nagels pijnlijk aan zijn arm vast, ze begon met haar hoofd heen en weer te rukken en plotseling slaakte ze een onderdrukte kreet. "Neeel Niet doen!-Neeee!" Terwijl de tranen over haar gezicht stroomden werd ze wakker.
Derek schudde haar aan haar schouder en zei troostend "Rustig maar, ik ben bij  je," en nam haar in zijn armen. "Het was maar een droom. je bent nu veilig bij mij."
Als een angstig kind kroop ze tegen hem aan. Hij streelde over haar hoofd en kuste haar op haar slaap "Ik ben bij je. Er kan je niks meer gebeuren."
Hij bleef zijn troostende woorden eindeloos herhalen, tot hij het idee had dat hij de nachtmerrie uit haar hoofd verjaagd had.
"Kun je nu weer slapen, denk je?"
Ze knikte met haar hoofd van ja. "Hoe laat is het?"
Derek tuurde op zijn horloge. "Half vier."

Renee haalde diep adem en ging in kleermakerszit rechtop zitten. "Ik wil met je praten."
"Nu?"
Ze knikte. "Ja, nu..."
"Oké." Hij deed het nachtlampje aan. "Wil je over je droom praten?"
"Nee, over ons."
Hij keek bezorgd naar haar betraande gezicht. "Renee, dit lijkt me niet het tijdstip om…"
Ze legde haar hand op zijn mond. "Nee, dit is belangrijk. Jouw angst dat iemand mij naar het opvangtehuis zou kunnen volgen is waarheid geworden. Je had gelijk, en ik heb dat niet willen zien omdat ik me beledigd voelde. Ik heb daardoor mijzelf niet alleen in gevaar gebracht, maar ook de bewoonsters en de kinderen. Dank zij mij weet heel de wereld voortaan het adres van het opvanghuis. We moeten weer naar een nieuw adres!"
"Wacht 's even!" zei Derek, en nam haar kin in zijn hand om haar te dwingen hem aan te kijken. "Dank zij jou zijn die moeders en hun kinderen in veiligheid gebracht. Dank zij jou heeft Daan Rozenburg zich zonder verzet overgegeven. Er is niets onherstelbaars gebeurd. Jij bent de heldin van de dag."

"Ik ben geen heldin," fluisterde ze. "Ik ben helemaal niks. Ik scheet zowat dunne stront in mijn broek van angst"
"Weet je wel dat ik zielsveel van je hou?"
Ze keek hem min of meer uit het veld verslagen aan."Wat, nog steeds? Na alles wat ik je heb aangedaan?"
"Oh, Renee! Ja natuurlijk, nog steeds!"
Hij trok haar weer in zijn armen en zei met een geemotioneerde stem "Weet je hoe ontzettend moeilijk ik het vond om weer uit dat tehuis te vertrekken terwijl ik wist dat jij - de vrouw van wie ik meer hou dan van wie ook - daar in die kast gevangen zat? Dat hij je had kunnen slaan, 
had kunnen aanranden of zelfs vermoorden? De hele toko op had kunnen blazen met zijn bom?"
Een huivering liep over zijn rug. "Ik had die kerel het liefst ter plekke vermorzeld, maar ik wist dat elke verkeerde zet jouw dood ten gevolge kon hebben. Ik heb me weten in te houden omdat jij me ooit op het hart hebt gedrukt dat je jezelf zou weten te redden als het erop aan kwam."
Hij keek haar ernstig aan. "Dat heb je vandaag bewezen. Niemand heeft jou gered; jij hebt jezelf gered. Je hebt bewezen dat je zelfs onder de grootste druk in staat bent een crisissituatie bekwaam en efficient te hanteren."

Renee`s glimlach begon aarzelend, maar weerspiegelde wel een opklaring in haar gevoelswereld. Om hem te tonen hoe blij ze was met zijn bemoedigende woorden, sloeg ze haar amen om zijn hals en kuste ze hem liefhebbend en teder.
Derek, die begreep dat ze zich gecomplimenteerd voelde, waarschuwde plagerig "Begrijp me niet verkeerd. Ik zou die acht uren nooit van mijn leven willen herhalen, dus we moeten samen maar eens een beveiligingssysteem uitdenken."
"Wij samen?" vroeg Renee.
"Wij vormen toch een koppel?"
"Ja, dat wel. Een koppel zijn we zeker. Derek... weet je dat ik heel veel van je hou? Ik kreeg zowat een hartstilstand toen ik jou met Daan hoorde praten. Ik was zo bang dat hij je iets zou doen. De gedachte dat jou iets zou overkomen was echt onverdraaglijk."
"Van mij kom je niet meer af, nooit meer," mompelde bij en kuste haar hartstochtelijk. "Ik heb je maanden geleden al gezegd dat wij voor elkaar geschapen zijn. Toen, op het vliegveld, na je bijna mislukte parachutesprong lachte je me uit, weet je nog? Toen hield ik al van je"

"MMmmmm." Ze gaf verder geen antwoord en vlijde zich sensueel tegen hem aan. "Dat voel ik. Ik sta alweer in lichterlaaie."
"O ja? Terwijl ik het vuur al uren geleden uit heb laten gaan."
"Dan zullen we jouw vuur weer moeten ontsteken," zei ze en streelde over zijn borst.
"Goed idee," mompelde Derek, terwijl bij haar alleen in de antieke roze nachtjapon geklede lichaam tegen zijn naakte lijf drukte. Hij kuste haar intussen niet alleen op haar mond maar over haar hele gezicht. Aangezien Renee hetzelfde deed, was het onvermijdelijk dat hun monden elkaars pad kruisten en samensmolten in een hongerige kus. Na een tijdje zei Derek zacht: "ik heb nooit geweten dat ik je zo vreselijk zou missen."

Renee streelde zijn sterke nekspieren. "Ik jou ook niet."
"Je kussen..." Zijn lippen raakten haar voorzichtig aan. "Je voelen..." Zijn duim streelde haar wang. "Je diep in je ogen kijken... ik was bang dat ik al die dingen nooit meer zou kunnen doen.
Ik dacht echt dat me niet meer dan een glimp van het paradijs was toegestaan…"
Ze maakte een gebaar met haar hand alsof ze het verdriet uit zijn gezicht wilde wissen. "Ik weet het. Maar we zijn nu weer samen. Het paradijs ligt aan onze voeten." 
Met haar wijsvinger trok ze een spoor van zijn voorhoofd over zijn wang naar zijn mondhoek. Derek gromde en zette zijn tanden voorzichtig op haar vinger. Daarna kuste hij opnieuw haar hele gezicht en liet zijn vingertoppen met haar lieflijke kleine oortjes spelen. Renee rilde over haar hele rug.Ze wist niet dat ze daar zo gevoelig was, en voelde onmiddellijk dat bekende gevoel in haar lendenen.
Toen hij het spel van zijn vingers vervolgde met de punt van zijn tong, begon haar lichaam weer op te bloeien en voelde ze haar verlangen naar hem snel toenemen.
Derek`s mond zakte via haar hals naar haar decolleté. Hij maakte de antieke roze kanten nachtjapon open en drukte zijn lippen tegen haar borsten.
Met cirkelvormige bewegingen van zijn handpalm liet hij haar tepels langzaam hard worden, zodat ze zijn gretige tong tegemoet leek te komen. Toen zijn hete mond zich ten slotte op haar borst om het gevoelige plekje sloot, smolt Renee bijna van genot.

Ze kroop tegen hem aan en Derek trok de nachtjapon omhoog tot hij boven haar heupen zat. Hij drukte haar knieen uiteen en ging tussen haar gespreide benen liggen en drukte haar voeten omhoog. Haar mooie roodbehaarde roze kutje opende zich voor hem en genietend keek hij even toe. Langzaam vond zijn mond de weg naar haar het centrum van haar heerlijkheid, haar rode schaamhaar kriebelde over zijn neus en lippen, en ze voelde hoe zijn adem over haar natte liefdsnestje gleed, ze wist wat er komen ging en haakte haar vingers achter haar schaamlippen en spreidde zich wijd open voor hem. Hij likte haar met lange bewegingen van zijn tong tot ze grommend en met haar heupen draaiend langdurig op zijn mond klaar kwam.
Nagenietend lag ze loom achterover en hij kroop in haar omhelzing. Daarna sloeg Renee een been om hem heen zodat zijn gretige keiharde piemel zich tot aan zijn wortel in haar smachtende liefdestunnel kon nestelen, hun schaamhaar zich in elkaar verstrengelend. Hij kreunde diep.
Er werd geen woord gesproken gedurende de daaropvolgende liefdesspel.
Renee beantwoordde zijn bewegingen met soepele en meegevende heupen, haar gracieuze en lenige lichaam vervlocht zich met dat van hem, tot ze samen een zinderend hoogtepunt van sensueel genot beleefden. Met wijd opgetrokken benen en haar voeten naast haar oren voelde ze hem diep in haar lichaam binnendringen en voelde hem zijn hete stoten zaad kreunend en schokkend in haar baarmoedermond lozen.

Nadat ze enige tijd in elkaars armen hadden liggen sluimeren, vroeg Renee onverwacht: "Wil je mijn voornemen voor het nieuwe jaar horen?"
Hij zei loom: "Het is nog niet eens Kerstmis."
"Wat maakt dat nou uit? Wil je het horen of niet?"
"Uiteraard."
Nu ze zijn volle aandacht had, zei ze plechtig: "Ik heb namelijk het voornemen om in het nieuwe jaar te stoppen met het actieve werk van ons opvanghuis. In het ziekenhuis hebben ze me niet alleen verteld dat ik kerngezond ben, maar ook dat we ouders gaan worden van ons eerste kind…" Stomverbaasd, volkomen uit het veld geslagen wist hij voor het eerst van zijn leven geen woord uit te brengen, en diepe emoties gleden over zijn gezicht.
Derek lag haar aan te kijken en vroeg liefdevol "Je had me niet gelukkiger kunnen maken, Hoe is dat zo gekomen, je bent toch aan de pil?"
"Weet je nog dat ik op Sint Maarten moest overgeven? Weg pil!  En nu wil ik graag jouw vrouw te worden!"
"Maar mevrouw de Waard! Hoe geemancipeerd! Is dit een aanzoek?" vroeg bij met koket knipperende wimpers.
"Daar lijkt het wel op, vind je niet?"
Derek zei "Je hebt geen idee hoe blij je me nu hebt gemaakt, dit is de bekroning van ons geluk, maar ik ben een man van daden, niet van woorden. Ik zal je mijn antwoord laten voelen."

En hij maakte haar zijn belofte haar als vrouw te willen op zinderende wijze duidelijk.