Ik had zo mijn twijfels.

Dag allemaal, ik ben Brigitte en ik ben nu 20 jaar.

Het duurde mijn tienerjaren lang dat ik mijn nerveusiteit om een jongen zijn piemel aan te raken achter me kon laten. Ik maakte me altijd grote zorgen dat ik het verkeerd deed en dat het niet zo aangenaam voor hem was als het zou kunnen zijn als ik het goed zou doen, dus ik probeerde er altijd zo snel mogelijk onderuit te komen.
Eigenlijk was ik uiteindelijk zelf de pineut, ik wilde mijn vriendje graag klaar laten komen, maar door mijn geremdheid eindigde het meestal met gewoonweg plat neuken, en dat was niet wat ik wilde. Seks met iemand hebben is een gewijde daad die je deelt met iemand waar je werkelijk intens en diep van houd. Noem me maar hypocriet, ik wil mezelf en mijn lichaam gewoon niet delen met iemand waar ik niet verliefd op ben.

Uiteindelijk heb ik mijn geremdheid overwonnen. Nadat ik een aantal keren een commentaar aan heb gehoord als "Dat was zonder enige twijfel de beste handjob die ik ooit heb gehad" begon ik me wat zelfverzekerder te voelen over mijn onbekwaamheid.

Nu is het zo dat ik het HEERLIJK vind om een handjob te geven. Ik vind het heerlijk zijn piemel te strelen en te stimuleren en toe te zien hoe zijn gezicht verandert als hij zo opgewonden van me raakt dat er geen weg terug meer is en hij  eindelijk over het randje wipt en explodeert en zijn sperma om zich heen spuit. Ik hou ervan te zien hoe een jongen me vertrouwd in dat ultieme private moment van zijn orgasme.

Wat een prachtig moment!