Smurfin

Mijn vrouw Christine was een paar dagen op bezoek bij haar bejaarde ouders om daar haar oude vader te helpen wat aan de tuin te doen, en mijn 16jarige dochter Charlotte zou straks uit school komen. Ze is het type meisje zoals je beminnelijke lieve buurmeisje dat je graag mee uit vraagt om naar de bios te gaan of te gaan schaatsen of met haar naar de kermis te gaan.
Ze heeft dat onschuldige gezicht van een bekoorlijke teenager, met zacht blond haar, en haar koosnaampje is “Smurfin”
Ik had er plezier in toe te zien hoe ze onder mijn ogen veranderde van een spichtig lagere-schoolmeisje met puntige knietjes, met vlechtjes en strikken in het haar naar een vlotte moderne bakvis en nog wat later naar een beeldschone mooi gevormde 16jarige jonge vrouw.
Haar parmantige borsten zijn stevig en vol, haar cupmaat is 85C, net als bij haar moeder, en ze heeft dezelfde heerlijk welvende heupen en verleidelijke billen.
Lang leve de uitvinding van Levi Strauss!

Charlotte zou dacht ik voorlopig nog niet uit school thuiskomen en ik had het huis voor mezelf.
Dat was mooi, ik had pas een nieuwe functie gekregen waarbij ik vaker vanuit thuis kan werken via een VPN-verbinding zodat ik vaker thuis ben dan voorheen, speciaal in de middag en de late namiddag. Ik was nu ook verlost van het filespook, dus ik had alle gelegenheid om wat quality-time te spenderen met mijn dochter, iets dat ik lang niet heb kunnen doen sinds ze op de middelbare school zit.
Het feit dat ik de laatste tijd niet zo erg vaak met mijn gezin doorbracht maakte dat mijn aanwezigheid op deze maandag namiddag een beetje ongewoon was voor ons beiden.

Omdat ik nog een klusje voor de baas te doen had, zat ik in de keuken aan de grote tafel met mijn laptop toen Charlotte langs de achterdeur binnen kwam. Ik denk dat ze vergeten was dat ik thuis zou zijn om deze tijd, omdat ik haar in haar mobiel hoorde praten toen ze binnen kwam.
Haar eerste reactie toen ze me zag was die van verassing toen de deur halfopen was, en ze zich realiseerde dat er iemand aan de keukentafel zat en onze blikken elkaar kruisten terwijl mijn vingers doorgingen met typen omdat ik al eeuwen geleden had geleerd blind te typen.
Dat was toen haar conversatie in haar telefoon een moment haperde.
Ze zei verrast "Oh, ehmm, haai, Paps."
"Welkom thuis, Smurfin," zei ik warm, de versleten koosnaam gebruikend die een van de haar stiekem aanbiddende neven haar een paar jaar eerder aangepraat had.

Charlotte sloot de deur achter zich, en ze bloosde zichtbaar, en dat maakte me nieuwsgierig met wie het gesprek op haar GSM was. Het zal vast wel hete praat met een aanbidder geweest zijn. Ze keek me opnieuw nieuwsgierig aan en zei in haar telefoon: "ehm, blijf even hangen " en haastte ze zich de keuken uit en de trap op naar boven, naar haar kamer zonder er ook maar even aan te denken haar besneeuwde schoenen uit te trekken en haar rugzak af te doen. Ik wou nog iets zeggen over de sneeuwsporen die ze achterliet door het hele huis, maar bedacht me dat dit nou net niet het juiste moment was, in aanmerking genomen hoe ik haar had doen blozen. Ik zuchtte berustend en hoorde haar snel de trap op lopen. Ik nam nog een slokje van mijn koffie en hoorde de deur naar haar kamer dicht slaan.

Ik vermoedde dat ze een vurige aanbidder aan de lijn had die er wel zin in had om in haar slipje te geraken...

Ik schudde alle gedachten van me af en keerde terug naar mijn schrijfwerk en na een minuut of tien was ik zover dat ik mijn werk kon e-mailen naar mijn klant, toen ik mezelf begon af te vragen naar de conversatie die ik had onderbroken, naar de blos die haar frisse gelaat verder rood had doen kleuren. Uiteindelijk zei ik maar tot mezelf dat het was omdat ze er niet meer aan gewend was dat er iemand thuis was als ze binnen kwam. Jarenlang was ik een aanwezig iemand bij het avondeten en meestal in de weekeinden.
Het vaakst zag ik Charlotte in de weekeinden, en dan meestal nog als we onderweg gingen naar onze bezigheden van die dag, dat was in haar geval een dag werken in de plaatselijke supermarkt om wat bij te verdienen.

Ik zat op de bank en was het hele voorval al weer vergeten en ook dat ze uit school thuis was tot ik haar kamerdeur open hoorde gaan en ze de trap af liep. Even later kwam ze de woonkamer in toen ik aan het zappen was, niet naar iets bijzonders aan het zoeken dat in de namiddag waard was om naar te kijken.
Charlotte vroeg "Paps, zal ik vanavond het eten koken?"

Dat overviel me een beetje, ik weet dat ze een paar dingen kon koken -- Christine had daar wel degelijk zorg voor gedragen – maar ik had er echt nog niet over nagedacht wat we met het eten zouden gaan doen gedurende mijn vrouw haar afwezigheid.
"Welja, als je daar zin in hebt," antwoordde ik "Maar we kunnen ook Chinees laten bezorgen, of een pizza, we kunnen natuurlijk ook uit eten gaan."
Ze hield haar hoofd wat schuin naar een kant zoals ze wel vaker deed als ze nadacht, zoals haar moeder dat ook doet.
"Ik kook wel" zei ze. "We eten om zes uur dan"
"Dat klinkt goed schatje."
"Okee." Ze zou weglopen in de richting van de keuken en zei "Er is niets aan op TV, maar straks komt er voetballen geloof ik"
"O, dank je wel, dan ga ik even lekker onderuit op de bank"
Charlotte lachte lief, en dan deed ze iets dat ze in geen jaren heeft gedaan, ze kwam achter me staan, sloeg haar armen om me heen en knuffelde me stevig. Het was een alledaags vader/dochter moment, toch was het een waardevol ogenblik, ik kon me niet meer herinneren wanneer het de laatste keer was geweest dat ze zoiets spontaan deed. En weg was ze, naar de keuken.

Ik drukte de TV uit en sloot mijn ogen. Het leek maar seconden later dat de heerlijke geur van eten me uit mijn sluimerslaapje wekte, en even later hoorde ik haar heldere stem roepen dat we aan tafel konden.
Gedurende het eten waren we beiden wat stil, het smaakte me heerlijk en haar aangename charmante gezelschap deed me voelen alsof ik zoals vroeger weer met een afspraakje aan tafel zat, en het meisje waar ik mee uit was aan het peilen was.
En dan drong het tot me door, mijn dochter was een beeldschone begeerlijke jonge vrouw geworden.
" Pap?"
Dat deed me ontwaken uit mijn gedachten. Charlotte was er een uit de hoogste klassen van het voortgezet onderwijs en zou over een paar maanden – het leek wel over een paar dagen – naar college gaan om te gaan studeren.
Ik had haar de afgelopen jaren elke dag maar steeds even kort gezien, ze was veranderd van het jonge meisje dat roze jurkjes droeg met een strik in haar haar in een jonge vrouw die erg veel op haar beminnelijke moeder lijkt, zowel in haar uiterlijk als in haar persoonlijkheid.

"Sorry, Smurfin," verontschuldigde ik me, en voelde een blos op mijn wangen. ”Ik realiseerde me dat je..."
"Dat ik...?" vroeg ze.
"Dat je zo volwassen bent geworden. Ik bedoel, ik heb de voor de hand liggende veranderingen aan je gezien, maar soms dringen dat soort dingen niet bewust en goed tot een vader door. Vaders hebben dat, zijn dochter blijft altijd ‘zijn kleine meisje’ ”
Ze zei op geamuseerde en besliste toon "Nou das mooi. En wil je er dan asjeblieft eens mee uitscheien me ‘Smurfin’ te noemen?'"

Ik glimlachte beleefd, en toen de zin van haar betoog tot me doordrong barstte ik in luid lachen uit, en zij bulderde spontaan met me mee, en dat brak meteen het ijs dat zich nou eenmaal tussen ouders en opgroeiende kinderen vormt.