____________________________
|                                       |
/)|    JACOB'S BOEKENPLANK       |(\
/ )|                                       |( \
__(  (|____________________________|)  )__
((( \  \    /_)                     ( \    /  / )))
(\\\ \  \_/  /                       \  \_/  / ///)
\          /                         \          /
\      _/                            \_       /
 /    /                                 \     \

Je had me meteen met je eerste liedje. Eigenlijk kon dat niet, want officieel zat ik nog in mijn muzieknerdperiode en was alles waar geen gitaar inzat hoogst verdacht. Maar langzaam begon die zekerheid af te brokkelen. Heimelijk vond ik dat liedje van de Backstreet Boys ook al leuk (een Boyband! Een schande!) en toen kwam jij ook nog met die volgekitte koortjes en dat overdreven articulerende geplayback. Onweerstaanbaar.

Ik heb geen cd’s van je, maar je staat op m’n iPod. Niet alles, het moet wel leuk blijven. Je eerste liedjes vond ik eigenlijk het beste. Een soort smurfenhouse; onschuldig en plastic. Een beetje zoals instant noedels. Eigenlijk smaken ze niet echt ergens naar, maar soms is het zó lekker.

Begrijp me niet verkeerd, Brit; ik vond het prima dat je daarna de behoefte kreeg om slettiger te worden. Een mens moet zich toch ergens tegen verzetten. De één doet dat met een cd van Britney Spears, maar als je Britney Spears bent, moet je toch iets anders verzinnen.

Dus die middenrifontblotende topjes (ik heb nooit begrepen waarom je een topje dat alleen je borsten bedekt lange mouwen zou geven – worden je armen sneller koud dan je buik? Maar dat is weer een ander verhaal) en die broeken tot onder de schaamstreek – het moest nou eenmaal. Hoe lager die broek en hoe harder je in de camera hijgde, hoe minder geloofwaardig dat maagd-verhaal was. Je zong dat je ‘not yet a girl, not yet a woman’ was, maar volgens mij had jij Justin al lang alle hoeken van de kamer laten zien.

Maar goed, lager dan onder de schaamstreek kan niet en op een gegeven moment raakten mensen dat hysterisch gespierde middenrif en die zwartgesmeerde ogen een beetje zat. Ik niet, Britney. Ik bleef in je geloven. Zelfs toen je Crossroads maakte en I Love Rock ’n Roll kweelde op een motor. Zo ben ik, Britney.

Maar oh, wat fijn was het toen je glorieus revancheerde met Toxic, wat – ik kan niet anders zeggen – gewoon een heel goed popliedje was. Zelfs muzieknerds vonden het stiekem goed. Ik weet zeker dat het luid door huiskamers heeft geschald van mensen die dat nimmer toe zullen geven.

Maar de laatste tijd maak je het me wel heel moeilijk. Brit. Ik was al niet zo’n fan van Justin, maar K-Fed? En al dat gedoe daarna, met al die baby’s, trouwen, vette haren, vieze kleren, scheiden, Paris, wel ondergoed, geen ondergoed, blond, donker, blond, donker, blond, donker, kaal, rehab in, uit en toch weer in?

Je wéét dat ik je niet snel in de steek zal laten. Maar je stelt mijn geduld nu wel heel erg op de proef. Kom terug. We hebben al een Courtney Love, het past niet bij je, Brit. Stop met datgene waar je al dan niet verslaafd aan bent, laat je haar groeien, zet er extensions in, kies een kleur en houd die minstens een half jaar, doe weer eens iets leuks met je kindjes, trek een schaamstreekbedekkende broek aan, hang een microfoon om je hoofd, doe dansjes met een groep of een stoel en maak liedjes met Oops! Stop! en Oooh Baby erin. Ik doe er een plaatje van vroeger bij, zodat je kunt zien hoe fris en aandoenlijk je was. Kom terug, Britney. Het is nog niet te laat!