Elonie deel 2  

Liefde kent geen grenzen - Het vervolg

Ik was vandaag op Elonie`s graf, zoals ik elke week doe sinds haar begrafenis.
Vandaag voel ik dat de lente in de lucht zit. Het is mild en warm weer. Het is vreemd te realiseren hoe klein de afstand is die ons scheid. Ik leg bloemen op haar graf zoals ik dat altijd doe en kijk naar haar foto die is ingemetseld in haar grafsteen. Het is alsof mijn ziel opnieuw gevuld wordt door haar warmte alsof het al zomer is.
Ik verbeeld me dat ik haar stem hoor en haar klaterende zilveren lach en ik strek mijn hand uit en streel op de foto liefdevol haar wang. Ik voel me warm, vol leven en volledig vervult met liefde voor haar.
Ik denk terug aan de begrafenis, hoe hitsig ik was, en hoe schuldig ik me daarover voelde, maar ik ben me bewust dat Elonie het zo gewild zou hebben.

Mijn geest denkt terug aan de wereld zoals die was toen we samen waren, tot die verschrikkelijke, alles verterende ziekte haar van me wegnam.
We maakten lange strandwandelingen en beminden elkaar innig in een duinpan, en bezochten plaatsen waar we de liefde bedreven in de vrije natuur, in het bos en op de hei. Soms duurde onze liefdesbetuigingen een hele dag, en soms wel een heel etmaal, en altijd gepassioneerd, brandend hartstochtelijk. Elkaars kleren afrukkend en elkaar verzwelgend als dieren. 
Ik bemerk dat mijn armen rond haar grafsteen zijn gevouwen en dat mijn gezicht tegen het hare op de foto gedrukt is. En in mijn eenzame desolaatheid aan haar denk. Ik vertel haar, zoals ik haar elke dag vertelde hoeveel ik van haar hou, en ik voel dat ze mij verteld hoeveel ze van mij houd. Tranen biggelen over mijn wangen en ik merk dat ik zachtjes tegen haar aan het praten ben, haar vertel hoe vaak, ontelbare keren, ik over de herinneringen aan ons masturbeer.

Het is bijna alsof ik haar hoor zeggen: "Dat zal je maar geraden zijn!"

Ik voel hoe mijn hart in mijn borstkas klopt en ik voel mijn piemel stuiptrekken. Ik zak door mijn knieen, de bult in mijn broek is in direct contact met de bos bloemen onder me.
De vochtige koelte doet me niets en kan mijn ophitsing niet uitdoven, ik vertel haar dingen die ik met mezelf doe in haar naam, met haar in mijn gedachten. Ik praat tegen haar, hoe lang, een half uur? Wie weet. Buitenstaanders zouden kunnen denken dat dit simpele perversiteit is, anderen zijn zich bewust dat dit iemand is die praat met zijn soul-mate. Ik vertel haar dat ik hier nu zit met een staalharde erectie, maar ik vermoed dat ze dat wel weet. Ik ben nu zo opgewonden, zo totaal dicht bij haar, zo diep in-verliefd, en niet in staat haar in mijn armen te sluiten.

Dan word het donker en het is tijd om te gaan, het kerkhof gaat zodadelijk sluiten.
Ik leun voorover en kus haar foto, en voel dat mijn piemel over de harde bloemstengels schuurt en dat is te veel voor me en ik voel een orgasme door me heen zinderen, en ik voel hoe ik ejaculeer in mijn onderbroek. Het is bijna alsof zij het is die me daar aanraakt. Haar laatste rustplaats is nu gemarkeerd met het zaad van mijn liefde voor haar.

Later lig ik in bed, en denk aan Elonie en hou haar dildo onder mijn neus en ik ruik vaag haar heerlijke muskusachtige geur. Sommigen zullen zeggen dat het pure perversie is, en dat ik hulp moet zoeken. 
Ik hoop dat anderen willen zien hoe dit een blijk van diepe liefde is die niet makkelijk uitdooft.
Ik lig daar mezelf te masturberen met Elonie’s dildo onder mijn neus, en opeens word ik me in een onthullend moment bewust dat dit zo niet kan blijven en ik voort moet gaan met mijn leven en op zijn tijd zal ik dat ook doen.
En dat Elonie het ook zo gewild zou hebben, dat ik opnieuw gelukkig zal zijn met een vrouw.

Mijn orgasme raakt me lang en hard. Elonie was mijn alles, en maakte me de man die ik ben vandaag.
Ze was de mijne en ik was de hare. Wat ik ook mag worden in de toekomst, wie ik in de toekomst zal beminnen, Elonie zal altijd in me zijn, een deel van me zijn, en ik van haar.