De ontdekking van de Delta Kolonie

2200 Aardse tijd

De aarde is niet langer verdeeld in afzonderlijke staten of naties. Oorlog bestaat al lang niet meer en er is een wereldregering en de aarde heeft kolonies in de ruimte. Sterrenschepen doorkruisen het heelal op zoek naar nieuwe zonnestelsels en bewoonbare planeten om die te koloniseren. 
De snelheid van het licht is nog niet helemaal overwonnen, maar we hebben eindelijk methodes gevonden om de regels wat te verbuigen naar ons voordeel. Met de uitvinding van de warpdrive en de fotonen-motor is de reistijd tussen sterrenstelsels gereduceerd tot maanden in plaats van ettelijke lichtjaren. Ook wordt er gebruik gemaakt van zogenaamde "Wormholes", die een verbinding vormen tussen twee aan elkaar grenzende plooien in de tijdruimte.
 
Het lot van het verdwenen kolonisatie-schip de sterrenkruiser "Atlantis" was heel lang een raadsel.
Het verdween zonder enige aanwijzing van de ruimtescanner en is nooit meer gesignaleerd, ook niet  in de buurt van de planeet waar het heen moest, en moest uiteindelijk helaas als verloren worden beschouwd.

2268 Aardse tijd

Twintig jaar na haar verdwijning werd er een uiterst zwak signaal ontdekt van het crashbaken, komende van een maan in de buurt van het Alpha-Centauri stelsel.
Het onderzoeks-schip de "Talesia" dat er op dat moment in de buurt was scande het oppervlak van de maan.

"Enig teken van leven?" vroeg kapitein Loodon aan Krum, de scanoperator.
"Ja kapitein, spaarzaam en verspreid over het gehele oppervlak. Heel merkwaardig. Kijk, we zouden nu iets kunnen zien op het scherm van de scanner.”
De scanner toonde een onherbergzaam en kaal landschap met een grote biosfeer op elke twintig kilometer uit elkaar. Krum vervolgt, "Elke biosfeer bevat planten om in de zuurstofbehoefte te voorzien, verder is er tekenen van een Homo Sapiens, een mensachtige, en iets dat lijkt op een species uit het Canis-ras. We probeerden ze aan te roepen maar alle aanroep-frequenties en zelfs de noodfrequentie worden niet beantwoord." 
Er werd een landingsteam samengesteld en er werd een landingsplaats gekozen en toen het het landingsteam eenmaal op het oppervlak van de maan was vlak bij de toegangssluis van een van de biosferen verschafte ze zich toegang tot de koepel via een luchtsluis en de operatie verliep zonder enig probleem.
Eenmaal binnen in de enorm grote koepel koste het enige moeite de bewoner te lokaliseren. 
De op de scanner opgemerkte Canis-achtige die inderdaad een hond bleek te zijn vond hen als eerste en holde opgewonden luid blaffend in rondjes om hen heen.

"Hector! Hector, wat maak je een herrie, wat is er aan de hand?" klonk een mannenstem.
Vanachter een hoek van een rij planten verscheen een buitengewoon knappe jonge man met uiterlijkheden die de vrouwelijke leden van de landingsgroep diep deed ademhalen en een extra keer naar hem deed kijken.
De jongeman leek echter emotieloos, hen evaluerend met nieuwsgierige blikken.
"Het lijkt er op dat jullie mensachtigen zijn?" zei hij. "Er is verteld dat jullie vroeger of later zouden komen. Interessant." Hij draaide zich half om en riep " Robo-een!"
Een glimmende androide op wielen kwam zoemend uit een servicestation aanrollen.
"Jaja Yuri, ik kom eraan."
De robot keek naar het landingteam en glimlachte, voor zover dat bij een androide mogelijk was.
"Oh mijn hemel, jullie zijn dan uiteindelijk toch gekomen. Ik ben zo opgelucht.
Nu kunnen jullie ons vertellen wat we verder moeten doen. O ja en ik heb een videoboodschap van de machinist van de "Atlantis"
Het schild op de borst van de androide transformeerde in een onduidelijk wazig videoscherm. 
Er verscheen het gezicht van een vrouw die ooit mooi moet zijn geweest en ze sprak hen toe op het scherm. De helft van haar gelaat was rood verbrand en vol pijnlijke blaren, ze was kennelijk ernstig verbrand.

De vrouw vertelde:
"Als je deze boodschap bekijkt dan bid ik dat onze nakomelingen de ramp overleefd hebben en veilig zijn.
Mijn naam is Falasja. Onze sterrenkruiser "Atlantis" was overspoeld door een bizarre uitbarsting van zonnevlammen terwijl we het sterrensysteem G17 passeerden. Het kwam onverwacht en het was er opeens en het ging allemaal zo snel dat we geen tijd hadden onze beschermende hitteschilden op te trekken.
Vrijwel de gehele bemanning was gedood door de intense elektromagnetische en ultraviolette straling van de eerste uitbarsting, en de rest van ons was blootgesteld aan dodelijke röntgenstraling. Ik was in het voordeel dat ik in het binnenste van de machinekamer was en daar beschermd werd tegen het allerergste. Tot mijn grote geluk bleek de ruimte met de embryo`s en de kolonisatie-eenheid ongeschonden omdat die permanent door een schild beschermd werden. Ik had al snel een maan gevonden in een nabijgelegen stelsel waar bewoning mogelijk leek met voldoende mineralen, water en winbaar zuurstof om mogelijkheden tot bewoning te hebben. Helaas was de software o onze computer met daarop de Encyclopedia Humanitas en het opvoedingsprogramma op een aantal plaatsen behoorlijk beschadigd door de elektromagnetische straling van de uitbarsting en leek verder onbruikbaar. Ook ik bleek al na korte duur behoorlijk beschadigd te zijn door de intense straling en zal het niet zo lang meer maken. Mijn laatste krachten heb ik gestoken in het samenstellen van deze boodschap en het programmeren van de androides. Zorg asjeblieft goed voor de kinderen en zorg dat ze terugkeren naar de samenleving."

Hierna werd het beeld zo wazig dat het eind van de boodschap niet meer leesbaar was.

 

Onderhand dat het landingteam toekeek naar de boodschap, staarde Yuri, de jonge man, naar de borsten van Letha, een van de vrouwelijke bemanningsleden.
"Die welvingen, zijn dat borsten?" vroeg hij op nieuwsgierige toon.
"Ja, dat klopt" antwoordde de jonge officiere Letha, en werd lichtjes rood in haar gelaat.
"Ze lijken erg groot te zijn, groter dan ik me voorgesteld had"
"Wel, dank je…"
"Mag ik ze aanraken?"
"Umm, niet nu.” Sprak Letha en haar gezicht werd nog roder. Ze vervolgde diep blozend “Misschien later, we zien wel hoe de dingen gaan uitpakken"
Traas, het hoofd van het landingteam wendde zich tot Robo-een.
"Heb je hem niet goed onderwezen wat betreft de correcte sociale gedragingen en situaties? Heeft hij niet geleerd hoe hij met anderen dient te communiceren? "
"Ja, dat is een groot probleem," zei Robo-een. "Ik vroeg me voortdurend af wanneer ik met zijn opvoeding en socialisering zou moeten beginnen"
"Beginnen? We hebben meer dan tweehonderd biosferen geteld. Geen van deze jonge mensen hebben elkaar in twintig jaar ooit ontmoet?"

"Nee," zei Robo-een. "Ziet U, in het socialiseringsprogramma zaten enorme hiaten, veroorzaakt door die zonnevlammen-uitbarsting waarvan de elektromagnetische straling de software had beschadigd en bleek onbruikbaar en onleesbaar. Alles dat we hadden waren de bondige en haastige instructies van Falasha. Ze zei twee belangrijke dingen. Ten eerste dat honden bijzonder goede hulpmiddelen zijn bij het socialiseren en ook uitstekend gezelschap zijn. Dus elk van de kinderen heeft altijd een hond en ze gaan uitstekend samen. Haar tweede instructie was: Seksuele ontwikkeling is een van de lastigste periodes voor jonge mensen”
"Dus," zei Traas, "je bedoelt dat ze geen interactie met elkaar hebben gehad?"
"Dat klopt, was dat niet goed?"
"Ik veronderstel dat we dat wel zullen ondervinden!"
Yuri wendde zich opnieuw tot het Letha, vrouwelijke bemanningslid en zei: "Wil je soms mijn penis zien? Hij wordt soms heel erg groot en hard."
De jonge vrouwelijke officier schudde haar hoofd van nee en werd opnieuw hoogrood in het gelaat.

Het nieuws over de ontdekking van de jongeren uit de Delta-Kolonie verspreidde zich snel. 
Video`s van de verrukkelijke jongeren met blanco gevoelservaring circuleerden snel. Echter, zoals met de meeste nieuwigheden taande de interesse net zo snel als het nieuwe in de belangstelling stond. 
De jonge nieuwelingen werden teruggebracht naar Aarde om te worden gesocialiseerd en al snel vond de uitdrukking "Jij bent zeker opgevoed door een robot" zijn weg naar de dagelijkse spreektaal.

2273 Aardse tijd

De eerste reis van het sterrenschip de Beagle.

De bemanning was gearriveerd op de Beagle, zo genoemd naar het schip van de ontdekkingsreiziger Darwin van zijn originele reis, een aantal honderden jaren eerder. Net als bij de HMS Beagle was hun huidige missie die van een reis van ontdekking.
Hoofddoel van hun missie was planeten te ontdekken die een soortgelijk milieu en zwaartekracht als de aarde hadden. Er waren geen garanties dat ze die ook zullen vinden, maar de wetenschappers werden steeds beter in het in kaart brengen van sterrensystemen en gaven zo de beste kans op het vinden van planeten die in staat waren aards leven te herbergen.

Tweede stuurman Warnar zat in de officierskantine koffie te drinken en zijn blik ging naar een meisje dat hem na haar binnenkomen langs de sluispoort naderde. Volle borsten, een gebruinde huid, glimmend donkerblond haar, slank, met goddelijke heupen, en prachtige billen om van te zwijmelen en een erotisch lijkend uiterlijk. Ze leek hem precies het meisje om deze reis goed mee te beginnen.

"Hallo, schoonheid" zei hij en liet zijn beste en meest verleidelijke glimlach over zijn gelaat glijden.
"Hallo, vriendelijk en relatief goed gebouwd en gespierd uitziend mede-bemanningslid," antwoordde het meisje. Haar stembuigingen was perfect, maar er was iets vreemds in haar zinsopbouw en haar strakke gelaatsuitdrukking.
"Mijn naam is Warnardolan, maar iedereen noemt me Warnar."
"Ik ben Abesanna. Men heeft me verteld dat iedereen mijn naam wel zal inkorten tot Anna. Je mag me zo noemen als je dat wil"
"Okeej," zei Warnar, en probeerde te polsen waarom dit meisje zo zonderling leek en waarom zijn sexy glimlach helemaal geen effect op haar leek te hebben. Ook was het heel gewoon dat bij zo`n mooi en sexy meisje de feromonen in het rond spetterden, maar dat was merkwaardigerwijze bij haar niet het geval.
Hij zei: "Heej Anna, ik had in mijn gedachten naar een van de benedendekken te gaan. Misschien kunnen we wel samen naar het ontspannings-dek. Ik heb gehoord dat het daar bijzonder goed uitgerust is met de meest moderne en denkbare ontspanningsmogelijkheden"
"Ik heb de plattegronden van het schip allemaal uitgebreid bekeken, ik heb geen behoefte aan verder onderzoek" zei het meisje koud. "Oh ja, was je uitnodigen voor het ontspannings-dek soms een vorm van een seksueel getint voorstel?"
"Uh, ja... Wat is dat, ben jij soms opgevoed door een robot? "
" In feite moet ik daarop met ja antwoorden" zei Anna.

"Ehm, sorry?"
"Ik ben inderdaad opgevoed door een robot. Ik kom van de Delta Kolonie."
"Oh ja? Jij bent een van hen?"
"Ik hoor dat wel vaker, ja. Ja, dat is waar ik vandaan kom. Psychologen op mijn academie verklaarden dat mijn beperkte opvoeding in hoge mate heeft bijgedragen aan mijn superieure intelligentie, maar mijn emotionele ontwikkeling is in belangrijke mate achtergebleven. Voor wat betreft seksuele interacties, ik heb weinig of geen interesse in coïtale penetratie of andere soorten seksuele stimulatie. De meeste mannen vragen me of ik maagd ben, het lijkt dat ze in hoge mate geïnteresseerd zijn in de aanwezigheid van mijn maagdvlies of in eerder gedane penetratie.
Mijn antwoord is “nee” Ik ben geen maagd meer. Ik heb meerdere malen met verschillende mannen seksuele gemeenschap gehad en vond het een oninteressante lichaamsbeweging, bekeken vanuit een objectief standpunt. Verder vind ik mannelijk spermavloeistof ongelofelijk onsmakelijk om redenen die ik zelf ook niet kan verklaren. Als je werkelijk de behoefte hebt me te “neuken” zoals sommige personen dat noemen, verschaf me dan een plausibele rechtvaardiging waarom je jouw penis in mijn vagina zou moeten doen en jij je sperma in mijn baarmoeder moet deponeren"

"Wow," zei Warnar", knipperde met zijn ogen en was nog druk bezig de enorme hoeveelheid informatie te verwerken die Anna in korte tijd over hem had uitgestort. Hij schudde verbijsterd zijn hoofd en zei opnieuw "Wow..."
"Mijn psycholoog verteld me dat ik misschien een normaal libido kan ontwikkelen ergens in de toekomst, als ook mijn emotionele volwassenheid gelijke tred houd met wat de meeste mannen omschrijven als 'volledig ontwikkelde' psychische structuur. Als en wanneer dit gebeurd zal ik zeker overwegen kennis te maken met de amoureuze avances die je van plan bent over mij uit te storten"
Warnar staarde gedurende een aantal seconden haar aan in stomme verbazing en zag, kijkend over haar schouder, een aantrekkelijk blondje door de sluispoort zweven.
"Hallo daar" zei hij, haar kant op zwevend in de hoop een manier te vinden het zware gesprek met Anna uit zijn systeem te krijgen. "Ja, jij ook Hallo daar," zei het blondje met een vet Russisch accent en een wonderlijke zinsopbouw, maar met een aangename stem . "Jij ook op dit schip voor die reis?"
Warnar knikte van ja.

Het Russische meisje bekeek hem met een keurende blik van hoofd tot voeten . Eindelijk kon ze zijn vrolijke sexy glimlach niet weerstaan en verscheen er een brede zonnige grijns op haar gezicht.
"Hoe lang nog het lunch? Vroeg ze..
"Lang genoeg hoor" zei Warnar.
"Je vriendin, heeft niet zin ons mee doen?"
"Umm, ze is mijn vriendin niet en wat betreft je vraag, daarop is het antwoord een definitieve 'njet'," zei Warnar.
"Nou, kom op dan. We deze missie goed beginnen, da?"
"Da, dobra, kameradka, da, inderdaad" beaamde Warnar enthousiast. 
Anna zag hen in elkaars armen glijden en verlegde haar aandacht naar haar boek en de andere bemanningsleden die alleen of in elkaars gezelschap de ruimte binnen kwamen zweven. 

Alleen iemand die haar van dichtbij beobserveerde zag dat ze een fotopaneel inschakelde met een foto van een hond uit de Zwitserse bergen-familie. Zijn snuit was grijzend en zijn ogen wazig door de leeftijd. Anna veegde een traan van haar gezicht en keerde terug naar haar emotieloze  toezicht op de sociale interactie rondom haar.
"Dus dat is mijn kamergenote? " zei Varga tegen Moran.
De twee hadden van een afstandje toegekeken naar Anna en haar gesprek met Warnar. Moran was de psychologie-specialist aan boord van hun schip, Varga was hoofd wetenschaps-officier.

"Ja, dat is je kamermaatje de komende tijd. Behoudens het geval je om een verhuizing verzoekt"
"Nou nee, het is wel goed. Ze heeft echt helemaal geen interesse in een relatie of in seks?”
"Ja en nee" zei Moran. "Laat je niet in de maling nemen door die koude gemeenplaatselijk getinte taal van haar. Dit is niet meer dan een defensie-mechanisme waar ze op terug valt. De waarheid is dat ze zeker vriendschappen wil aanknopen maar daar onbekend mee is en daar grote angst voor heeft. Als je me vraagt naar haar emotionele leeftijd dan plaats ik haar ontwikkelingsfase zo rond de vijf of zes jaar in termen van relaties. Hun opvoeding of liever het gebrek daaraan heeft de Deltajongeren op grote achterstand gebracht. Er zijn er bij verschillenende van de andere jongeren  belangrijke doorbraken gezien, maar het probleem is dat niemand het hoe of wat kan voorzeggen. Ze zijn volkomen vormelijk en beleefd totdat op een dag het kwartje valt en ze relaties gaan aanknopen. Niemand is in staat te voorzeggen wat de aanzet zou kunnen zijn geweest. Met Anna moeten we geduldig en ondersteunend zijn totdat ze tekenen vertoond er klaar voor te zijn"

"Dan over die Warnar, hij is een knappe verschijning, moet ik zeggen."
"Vind je dat?" vroeg Moran.
"Oh ja."
"De vraag is," zei hij, "wil je nu de hand op hem leggen of later?"
"Wat bedoel je?"
"Hij is aardig de tegenpool van Anna. Elke reis heeft er wel zo een aan boord. Hij zal het niet willen toegeven, maar achter in zijn verstand is er de hoop dat hij elke heteroseksuele vrouw komt te wippen op dit schip."
"Denk je echt?"
"Het is mijn werk om zo te denken. Ik herken ze van  honderd meter ver. Hoe dan ook, je hebt hem gezien. Denk je dat zijn 'missie' een moeilijke opgave zal zijn?"
"Ik veronderstel van niet" zei Varga, en zag voor haar geestesoog zijn brede schouders en zijn aanstekelijke vriendelijke maar sexy lach.
Binnen de zes jaar die de missie op de Beagle zouden duren kan veel gebeuren...

2279 Aardse tijd

De Beagle op zijn reis tussen de planeten

Anna zat stil en ontspannen te lezen op het ontspanningsdek. De antigravitatie-unit was ingeschakeld en ze had een been om het veiligheidsgordel geslagen om zich op haar plaats te houden zonder rond te gaan dobberen. Zo nu en dan keek ze op van haar leestablet naar de bezigheden om haar heen.
Varga, haar kamermaatje was druk aan het vrijen met Danno, een technicus die ze had geëngageerd voor de duur van deze reis. Ze naderden het einde van hun vrijerij, en toen  Danno zijn climax naderde, trok hij zijn piemel uit Varga`s vagina terug en Danno bewerkte zichzelf en gromde toen zijn sperma krachtig in de richting van Varga spoot. Het was een van de favoriete manieren om de vrijpartij te beeindigen op het ontspanningsdek.
Varga manoeuvreerde zich in de juiste positie en ving de rechte zwaartekrachtvrije straal vocht op met haar mond. De volgende vuurstoot was gericht op haar borsten en spetterde er overheen. Geholpen door Danno die een van haar voeten beet had zweefde ze in het rond, schepte ze de rest van de druppels op met haar handen om het over haar bovenlichaam uit te smeren of ving het direct met haar mond en slikte het door. 
Na een kleverige kus duwde ze Danno in de richting van de kleedkamer om zich te gaan douchen en  bewoog zelf in de richting van Anna.

"Wil je mij even een handdoek aanreiken, Anna?"
"Hier. Maak jezelf asjeblieft schoon" Anna keek met duidelijke afkeer naar het glinsterende half doorschijnende wittige spul op Varga's huid.
"Ik snap het nog steeds niet. Hoe komt het toch dat jij zo ongeïnteresseerd bent in sperma? Het is zo heerlijk."
Anna rolde met haar ogen. "Moran zegt dat het komt doordat ik er niet opgewonden door raak. 
Ik kan er niets aan doen steeds te moeten denken aan al die kleine zwemmende dingetjes die erin zitten. Het maakt dat mijn huid ervan gaat jeuken als ik eraan denk hoe dat spul over mijn lichaam glibbert"
"Maar dat is niet zo hoor, al de jongens hebben allemaal een vasectomie gehad, dat weet je toch? Een injectie met een chemisch spul dat in de testikels word gespoten, en ze zijn onvruchtbaar totdat de antistof is ingespoten. We kunnen immers geen geboortes hebben op een lange missie.
Er zijn helemaal geen zwemmende dingetjes, geen spermacellen"
"Dat doet er niet toe, het is het idee. Bah"


Om hen heen gingen de amoureuze spelletjes door, Moran had de suggestie gedaan om “onderdompelingstherapie” op Anna toe te passen. Hij was gefrustreerd dat Anna geen vooruitgang leek te maken, en haar overspoelen met het toezien bij seksuele omstandigheden was er een van.
Hij hoopte dat als de andere bemanningsleden vlak onder haar ogen vrolijk en genietend geslachtsgemeenschap hadden er iets los zou kunnen weken in haar onderbewustzijn.
Anna keek toe naar de bezigheden van Warnar. Zijn verovering van deze week was Nila, de weelderige Amerikaanse astronome wiens formaat van borsten legendarisch was onder de bemanning. De twee geliefden dobberden een paar meter van haar vandaan en Warnar was achter Nila. Ze had haar handen achter zich en haar handen om Warnars bovenarmen heen geslagen om niet uit elkaar te drijven. Warnar manoeuvreerde haar naar voor en achter over zijn piemel, en trok haar keer op keer stevig achteruit met haar weelderige billen tegen zijn heupen aan en ontlokte haar kleine gilletjes bij elke stoot.

"Aha, ik zie dat je toekijkt bij Warnar," zei Varga, "Voel je er al iets bij?"
"Ew, niet er waarschijnlijk” zei Anna. "Het is Nila waar ik naar kijk"
"Nila? Echt waar?"
"O jee. Nee, je veronderstelling heeft het mis. Je weet dat de scans hebben laten zien dat ik duidelijk hetero ben, voor zover ik al enige interesse in seks zou hebben. Nee, het zijn Nila’s borsten die me nu even interesseren. Ik kijk naar de manier waarop ze slingeren en wippen bij elke stoot die Warnar haar geeft. Het creeerd een fascinerend patroon van bewegingen in deze zwaartekracht-vrije ruimte"
"Ow," zei Varga teleurgesteld, en dacht: “Weer een valse start”  "Geen interesse in Warnar? Echt niet?"
"Ik kan het niet verklaren waarom, maar ik kan de man niet uitstaan, Varga"
Het gevoel was wederzijds. Warnar gluurde over Nila's schouder en zag Anna daar drijven. Hij had verschillende keren onder haar neus seks gehad met afwisselende vrouwelijke bemanningsleden maar was er niet in geslaagd haar belangstelling te trekken. Voor iemand zoals Warnar met zijn voorliefde voor amoureuze avonturen was een meisje als Anna de ultieme uitdaging en de ultieme frustratie omdat het maar niet lukken wou om haar te strikken. 

Hij zag dat het leek dat Anna naar hen aan het kijken was, dus hij was vastbesloten er voor haar een goede show van te maken. Zijn toestoten werd haast gewelddadig, maar het was niet dat Nila protesteerde.
Toen Nila hem hoorde kreunen en ze begreep dat zijn climax naderde duwde ze hem bij haar vandaan en maakte zich op de stroom sperma te ontvangen. Warnar trok zichzelf kordaat af, en richtte zijn piemel op Nila, maar was afgeleid toen hij vlak voor zijn hoogtepunt in de gaten kreeg dat Anna gespannen toekeek. Zijn eerste lange schot ging ver voorbij aan zijn doel en Nila stak haar hand uit en ving het grootste gedeelte met haar hand en smeerde het over haar borsten uit.
"Oeps" zei ze lachend. "Je mag wel eens op je schieten oefenen, schutter. Misschien moet je eens naar de schietbaan om daar te oefenen! "
"Hier dan" kreunde Warnar, en schoot de volgende straal in de richting van zijn doel.
De volgende beweging was er een van zijn eigen ontwerp. Precies op het moment dat de straal zijn piemel uitspoot trok hij zichzelf terug met exact dezelfde snelheid, met als resultaat dat hij een wervelende klodder schoot die snel veranderde in een bolvormige, grote kluit.
Nila deed haar mond open in een snelle beweging van haar kaak en ving en verzwolg de klodder op speelse manier.
"MMmmm, Yummy" zei ze.

"Eewww!" schreeuwde een stem vanaf de andere kant van de ruimte.
"Warnar, jij smeerlap!"
Anna's wang was geraakt door een straal sperma die Nila niet had opgevangen. Ze veegde haar wang af aan de handdoek die over de rand van haar zweefstoel hing en  keek woedend naar Warnar.
"Niet mijn fout hoor! " zei Warnar wreed, zonder zijn excuses aan te bieden.
"Wiens schuld is het dan wel, he? " vroeg Anna.
"Wel, de jouwe natuurlijk! Wat in de naam van de sterren doe je hier trouwens. Als je niet deelneemt aan wat zich hier afspeelt, wat doe je hier dan? "
"Dit is therapie!"
"Nou, neem dan maar van mij aan dat dit je huidtherapie is. Het is een speciale vocht inbrengende crème, en een geschenk van mij voor jou"
"O Warnar je bent zo walgelijk. Nu moet ik gaan douchen! "
"Wacht even dan ga ik met je mee om je rug te wassen"
"O nee. Niet in een miljoen lichtjaren!"

Anna maakte het gordel los dat haar op haar plaats op de stoel hield en duwde zichzelf in de richting van de uitgang, onderhand nog steeds voort mopperend toen het sluisluik zich achter haar sloot.  

Zou dit nog goed komen? We zullen het lezen in deel twee.