Van 18 september t/m 4 oktober
zijn we op
Cyprus geweest. We hebben een beschrijving gemaakt van wat we
elke
dag ongeveer hebben gedaan met foto's. Voor een overzicht van ons
reisschema en de routekaart klik
hier.
18 september 2009
Aankomst Paphos
Vertrek om 14.00 uur van Schiphol met onze dochter die normaal nu uit haar slaap gekomen zou zijn. De eerste paar uur zijn lastig maar gelukkig hebben onze buren voor ons ook een kleine. En met een kleine is iedereen een stuk aardiger tegen je net als de bemanning. We zijn in Paphos om 18.00 uur ofwel lokale tijd 19.00 uur. De bagage is supersnel, de formaliteiten met de auto duren lang en na een klein half uur rijden zijn we omstreeks 20.30 in ons appartement. Op de foto zag het er natuurlijk mooier uit dan in het echt.
De
supermarkten blijken allemaal gesloten te zijn en gelukkig is er nog
een kleine shop open om wat water en bier in te slaan. We hebben niet
echt een avondmaal op maar ook niet echt trek dus een kleine
afhaalpizza en een biertje op ons terras en de eerste avond zit erop.
Het is vrijdagavond, er zijn veel restaurants en pubs in de directe
omgeving en toch is er geen lawaai.
19 en 20 september 2008<
Paphos en niets doen
Gisteravond geen inkopen kunnen doen dus eerst zorgen dat we kunnen ontbijten, en daarna een grote supermarkt voor de rest van de spullen. Weinig toeristen hier en leuk om tussen de bevolking koffie te drinken in de corner van een warenhuis. We lopen met onze boodschappenwagen door de parfumerie maar niemand die het vreemd vindt.
Daarna bedtijd voor onze dochter en ook voor mij want ik ben niet 100%, lust niets, vieze smaak in de mond, af en toe lichaamspijn. We zitten in Cyprus en niet in Mexico dus vooralsnog niets aan de hand zou je zeggen. 's Middags hangen er donkere wolken dus het wordt het zwembad van ons appartementencomplex. Daar vliegt de tijd om zeker als je continu op je dochter moet letten. Die avond gaan we uit eten en het voordeel is dat met 1 uur tijdverschil we ons normale ritme aan kunnen houden. Het is hier dus 19.00 uur als we gaan eten en dan ben je één van de eersten. We zitten op het buitenterras, geen last van muggen en veel gezelligheid en aanspraak via onze dochter. We zijn die avond rond 20.30 thuis en ik lig direct op bed omdat ik niet veel beter ben.
De volgende dag uitslapen voor mij, ik schat zo rond 11.30. We gaan na het ontbijt lopend naar zee, het is nu erg heet en het strand is eigenlijk niet echt strand maar gewoon zand en rotsen. De zee is hier vrij woest dus niet toegankelijk. Vrij veel oudere mensen die hier aan het zand liggen onder een parasol. We zijn al weer snel terug in ons appartement want het is bedtijd voor onze dochter en ikzelf pak ook nog een uurtje slaap. 's Middags gaan we naar de haven waar veel terrasjes zijn en het levendig is. Het is vandaag zondag en we komen onze vrouwelijke obers tegen waar we gisteren gegeten hebben. Die presteerde het om de helft van de bestelling verkeerd te laten gaan, maar ze waren wel aardig. Erg heet nog steeds en we nemen plaats in de schaduw op een terras. Sinds gisteren zijn we aan de cider omdat we dat lekker vinden en hier veel Engelse invloeden zijn. Een wafel voor bijna 7 euro met aardbeien genomen en dan heb je een supergrote mierzoete wafel met witte chocola, veel slagroom, aardbeien en zoete siroop en een blije dochter erbij. Daarna nog wat verder gewandeld, weer terug naar het appartement om bij te komen. 's Avonds eten we op het nabijgelegen plein op een terras van een Engelse pub. Kindvriendelijk want er is veel speelgoed hier en het is ook de drukste plek. De Engelsen kijken uiteraard voetbal op de vele schermen die er hangen. Daarna weer terug naar huis en die avond regent en onweert het. September heeft gemiddeld gezien 1 regendag per maand dus die hebben we alvast achter de rug.
21 en 22 september 2009
's Ochtends gaan we naar de bovenstad met een Turkse wijk. Hier kijk je mooi over zee, zijn er diverse nauwe straatjes en is er een overdekte markt. Veel kant, breiwerkjes en veel toeristenspullen. Er staan ook diverse tourbussen op de parkeerplaatsen dus weten we ongeveer wat voor publiek we tegenover ons hebben. Het is hier trouwens lastig de weg te vinden en we parkeren op een grote parkeerplaats waar ook de lokale bussen staan. Dat is straks handig om de weg weer terug te vinden. Het is wederom heet en na het slenteren nemen we plaats voor een capuccino. Dit blijkt gewoon poederkoffie te zijn met een dot slagroom voor 3 euro. Goede koffie vinden hier is een kunst. Daarna nog een supermarkt in om wat fruit, water en yoghurt te halen en we proberen de weg naar onze parkeerplaats terug te vinden maar dat is niet zo makkelijk. Ook als we hulp vragen blijken er 2 parkeerplaatsen te zijn waar eveneens de bussen geparkeerd staan. Volgende keer maar de straatnaam onthouden.
Daarna naar huis voor het middagslaapje, mezelf incluis. Die middag gaan we naar het strand zo'n 11 km westwaarts genaamd Coral Bay. Dit zou één van de mooiere stranden zijn. Het ligt in een mooie baai, het zeewater is helder en lekker warm maar het strand zelf is niet bijzonder, in Nederland heb je ze mooier. Echter ten opzichte van de stranden hier is dit een van de betere. Het is erg lekker om hier te zijn en we houden het lang vol. Op de weg terug slaan we onderweg nog wat brood in voor het ontbijt en die avond eten we bij de Rib Shack op loopafstand van ons appartement. Onze dochter heeft in het appartement al wat gegeten en het is dan ook te laat voor haar als we gaan eten en dat wordt meteeen afgestraft. De lekkere spare ribs eten we snel op, en we lopen snel weer terug naar ons appartement. Als wij weggaan zitten er kleine groepjes mensen terwijl het toch al bijna donker is. Wat later op de avond zit dit restaurant stampvol.
De volgende dag gaan we naar het archeologisch park bij de haven. We kunnen van ons appartement in ruim een half uur lopen langs zee naar de haven maar het is al laat vanochtend en we nemen zoals altijd de auto. Het park ligt pal aan zee naast de haven en alle attracties hier kun je lopend doen alhoewel er honderden meters tussen liggen. De attracties bestaan uit villa's met mozaiekvloeren uit de 3e en 4e eeuw. De villa's zelf bestaan helaas nog uit wat restjes muren, maar de mozaiekvloeren zijn nagenoeg intact. De mooiste is het huis van Dionysos waar een stuk of 20 mozaiekvloeren liggen met veel details. Het is wederom heet en er lopen nogal wat Nederlanders rond hier. Op deze plek bij de haven kwamen 2000 jaar geleden de pelgrims aan land om naar het klooster van Afrodite te gaan. Ook de apostel Paulus is hier geweest om te evangeliseren. Na deze culturele trip gaan we lunchen bij de haven en de rest van de middag liggen we aan het zwembad van ons appartement. 's Avonds eten we weer bij de Engelse pub met de TV (Fiesta Bar) en het is nu een stuk minder druk. Er tegenover ligt trouwens het visrestaurant Ocean Basket en dezelfde naam plus logo waren we ook tegengekomen in Afrika.
23 en 24 september 2009
Kourion en Rotsen van Afrodite
We gaan 's ochtends op weg naar Kourion zo'n 40 km oostwaarts waar een compleet dorp uit de oudheid ligt op een berg en met zeezicht. Het amfitheater is nog geheel in tact en bood plaats aan zo'n 3.500 toeschouwers. Verder nog diverse mozaiekvloeren en daarna wordt het wat kariger: stapels stenen, af en toe een Griekse zuil en alles ligt vrij ver uit elkaar. Dat betekende dus in de hitte lopen over een grindpad met een wandelwagen en gelukkig waren er diverse zitplaatsen waar je in de schaduw van de bomen kon zitten en een lekker zeebriesje voor verkoeling zorgt.
Daarna de weg langs zee richting Paphos en een stop bij het plaatsje Pissouri dat zowel een berg als strandvariant kent. Onze dochter sliep inmiddels want het was al tegen enen en we reden daarom maar wat rond om de tijd vol te maken: op zoek naar een bank in Pissouri, dwars door smalle straatjes, eenrichting en zeer stijl omhoog danwel omlaag. Het bleek ook nog een doorgaande weg te zijn. Uiteindelijk geen bank kunnen vinden en we nemen de weg terug naar Pissouri Bay om bij een fruitstal wat fruit en drinken in te slaan. Daarna was onze dochter al weer wakker en namen we een late lunch in een taverne aan het strand. Mijn eetlust was al iets meer teruggekomen en ik nam knoflookbrood en mosselen in knoflook. Dat bleken 4 mosselen te zijn voor 6 euro. Deze zomer in Spanje had ik ook mosselen voor 8 euro en dan heb je gelijk een grote pan vol en ook meteen een dito maag vol. We zijn kort op het strand geweest dat half grind en half zand was.
We rijden weer op de weg richting Paphos en komen bij onze volgende stop (zo'n 22 km van Paphos): de rotsen van Afrodite. Eigenlijk heten ze Rotsen van de Romeinen maar ze zijn hernoemd om meer toeristen te trekken. Qua natuur wel mooi, steile witte rotswanden en enkele granieten rotsblokken in een blauwgroene zee maar niet heel spectaculair. Het verhaal eromheen is mooi (Afrodite zou hier zijn geboren) en trekt veel toeristen die hier op de kiezels liggen en gaan zwemmen. De weg ernaar toe is erg fraai, je parkeert je auto op een parkeerplaats en loopt via mooie Griekse trappen door een 1-persoonbrede en diepe tunnel onder de weg door naar de plek. We laten onze dochter hier ook te water om het zand van haar af te wassen.
's Middags gaan we wederom naar Coral Bay en pakken nu de tweede baai die uiteindelijk nog veel leuker blijkt te zijn. Een intieme baai, beschut tegen de hogere golven, ondiep water en diverse rotsen waar je op kunt zitten. Een aanrader als je op zoek bent naar strand en jonge kids hebt: neem de tweede baai in Coral Bay. Op de terugweg eten we in een saloon (Blazing Saddles) in Coral Bay omdat de taverne bij het strand meer een snackbar is alhoewel het uitzicht er mooi is. En dan zit onze laatste dag in Paphos er alweer op.
25 en 26 september 2009
Na het ontbijt en nog even shoppen in Paphos Mall waar we weer koffie halen bij Costa gaan we op weg naar onze volgende bestemming: 2 nachten in het Troodos gebergte. We vertrekken uiteindelijk rond 11.30 en de totale rit is slechts 60 kilometer dus dat is een makkie. We tanken onderweg nog even voor 0,93 euro per liter en de auto blijkt 1:9 te hebben gereden waarschijnlijk door de airco en dat we wel eens een uur de motor met airco hebben laten draaien om onze slapende dochter slapend te houden. Die is net als veel andere kinderen hier snipverkouden, 's Nachts veel hoesten en dat schijnt aan de airco's te liggen en dat er tot nu toe wel een lekkere zeebries is. We komen dus inderdaad met een slapende dochter aan op onze eerste attractie, de plaats Omodos die als sfeervol staat omschreven met één van de mooiste pleinen in heel Cyprus. We hebben overigens als reisgidsen zowel de Marco Polo als de ANWB-reisgids. Beiden geven een net iets andere kijk en zijn beide hun geld waard. Zo is de routekaart van de ANWB beter dan de kaart die we bij onze huurauto hebben gekregen. We bezichtigen dus om en om Omodos en in de kloosterkerk aan het plein liggen volgens de beschrijving schedelrelikwien van de apostel Paulus, splinters van het kruis en ook resten van de boeien van Jezus. Ik geloof dit natuurlijk niet en ga er dus ook niet naar kijken. De plaats is inderdaad zeer mooi, maar teveel door toeristen bevolkt evenals de prijzen hier die torenhoog zijn.
Daarna rijden we naar ons hotel in Platres dat zowel een onder als bovengedeelte kent. We zijn tot nu toe vele dorpjes gepasseerd bestaande uit misschien tien huizen en een taverne voor de toeristen maar allen gesloten. Deze plaats bestaat uit behoorlijk wat tavernes en diverse hotels en schijnt ook het toeristisch centrum te zijn van het Troodos gebergte. We zitten daarnaast midden in de wijnstreek en zijn ook diverse proeverijen gepasseerd. Het gebergte zelf is mooi maar niet bijzonder verschillend van andere gebergten. We eerst het dorp verkennen dat zo gebeurd is omdat het feitelijk maar enkele honderden meters (wel steil) is, eten een crepe met limoen en suiker en bezoeken het plaatselijke visitor centre dat ons verteld dat het de dag van de toerist is en ons enkele flesjes lokale drank gratis meegeeft. Het wordt een beetje eentonig maar door onze dochter hebben we overal gelijk contact met de bevolking dus geen idee hoe het zonder zou zijn geweest. Het is inmiddels een uur of drie als we nog een wandeling gaan maken naar een waterval maar het eindpunt halen we niet vanwege diezelfde dochter die er geen trek in heeft. Bovendien moeten we te vaak een stroom snelstromend water over en dan op stenen waarbij je je eigen evenwicht in de gaten moet houden. We keren terug, eten een sinaasappel en gaan daarna op zoek naar een taverne voor het avondeten. Maar de meeste tavernes zijn dicht en op de enige drukke plek, een restaurant bij een ander hotel, eten we een bijzonder lekker Cypriotisch voorgerecht en stifado (gestoofd rundvlees). Daarna terug naar ons hotel om op het balkon nog wat te lezen. We hebben overigens Engelse buren waarvan de man hier vroeger gewoond heeft want hij zat in het leger hier. Hij verteld erover en we zijn bij Kourion ook voorbij de legerbasis gereden. De Engelsen zitten hier nog steeds op diverse plekken en maken geen deel uit van het VN-leger. Hij geeft ons nog wat tips als we later Nicosia gaan bezoeken.
De volgende dag ons eerste ontbijt dat we niet zelf hoeven klaar te maken en het ziet er goed uit. Om ongeveer 10.30 vertrekken we naar het Kykkou klooster dat afgelegen ligt en een nationale attractie is. Het is ongeveer 40 km rijden en uiteraard veel slingerbochten en redelijk steile stukken van soms 10%-hellingen. We komen nauwelijks tegenliggers tegen en na ongeveer een uur zijn we er, trekken een lange broek aan maar je kunt ook een paars habijt krijgen om aan te doen. Het klooster ligt mooi in de bergen en is deels gerestaureerd omdat het in de 19e eeuw deels in brand heeft gestaan. Overal waar je kijkt zijn prachtige muurschilderingen en mozaiektekeningen te zien met veel goud. Er kunnen hier 600 monniken verblijven maar er schijnen er nog maar enkele tientallen te wonen. De ene toerbus na de andere komt binnen en er lopen dus redelijk wat toeristen. Een bijzonder mooi klooster en vreemd dat dit zo afgelegen ligt. Daarna gaan we eten in het restaurant dat zo'n 300 meter verder ligt en er zijn verschillende souvenirshops die noten en andere lekkernijen verkopen. Voor de rest zitten we gewoon in de bergen en is er in de wijde omtrek niets. We rijden daarna terug en ongeveer halverwege is het dan slaaptijd. Ik ga op een bank liggen slapen in de natuur en om drie uur is het weer tijd om verder te gaan naar de plaats Troodos waar de meeste mooie wandelroutes beginnen door de natuur. We eten hier wat, doen nog even de plaatselijke speeltuin aan en gaan daarna terug naar ons hotel waar we van kamer wisselen vanwege een krakend bed. Het is nu een stuk drukker in Platres en de tavernes die gisteren donker waren zijn nu wel bevolkt dus is het een stuk gezellliger dan gisteren. Ons avondeten is bescheiden en dan zit het Troodos gebergte er al weer zo'n beetje op. De tijd is voorbij gevlogen, aan natuurwandelingen zijn we niet echt toegekomen, maar de temperatuur is hier een stuk aangenamer. Gisteravond was het zelfs koud buiten.
27 september 2009
We vertrekken rond 10.30 uit Platres en rijden via de plaats Troodos naar Kakopetria voor een tussenstop. Het is vandaag zondag maar beredruk hier met lokale bevolking die met z'n allen op een plein koffie zitten te drinken. En er is kermis. We hadden de keuze om hier of in Platres te overnachten. De sfeer hier is een stuk leuker en er zijn meer tavernes maar je ervaart iets minder natuurgevoel. Na koffie nemen we nog fruit en yoghurt voor onderweg en gaan we richting Nicosia dat inmiddels nog zo'n 45 km rijden is waarvan nu een grootdeel snelweg. We zijn rond 13 uur en de kamer blijkt al klaar te zijn. Dat komt mooi uit want onze dochter is toe aan haar middagslaap.We zitten trouwens in het Holliday-Inn in de oude stad dus lekker centraal. Alleen de auto moet op een betaalde parkeerplaats, nu nog 5 euro voor 10 uur parkeren maar later dit jaar zal het 24 uur betaald parkeren zijn. Vanuit onze hotelkamer op de 3e etage kunnen we vanaf ons balkon de oude stad overzien en in de bergen de Turkse vlag. Op de 7e etage heb je een nog beter beeld alleen de zon staat in je gezicht dus komen de kleuren niet mooi over. De minaretten van de bekende moskee in het Noordelijke gedeelte is dichtbij en vlak daarvoor moet de grensovergang voor voetgangers zijn.
De oude stad aan Griekse kant is best groot maar de bezienswaardigheden heb je zo gezien. De wijk Laiki Gitonia wordt aanbevolen maar blijkt slechts uit enkele straatjes te bestaan dus daar ben je in 15 minuten al doorheen. De huizen hier en de tavernes zijn mooi maar dat is vooral omdat de rest in de oude stad er lelijk bij staat. Het is warm, af en toe valt er wat regen en het begint zelfs evens licht te hagelen. De hoofdstraat is Lidras street en hier staat een hoog gebouw (Debenham) waar we op de bovenste etage gaan om te kijken naar de muur. We kunnen het niet zo goed zien, maar wat overigens wel opvalt is een grote Turkse vlag in de bergen getekend. Die zie je al als je richting Nicosia rijdt en hij valt op. 's Avonds blijkt deze vlag ook nog eens verlicht te zijn en kun je dus als Griek-Cyprioot wonende in de oude stad genieten van de Turkse vlag en als rechtgeaarde orthodox meermalen per dag de gebedsliederen horen van de moskee uit het Turkse gedeelte. Lidras street is een grote winkelstraat waar veel koffieloungerooms staan en waar de terassen op zondag bomvol zitten.
We gaan uiteindelijk de grenspost over in Lidras en dat blijkt heel soepel te gaan. Om de Turkse kant in te gaan is een papiertje invullen plus stempel voldoende en het is gratis. En het valt direct op dat je nu in een ander gedeelte bent. Niet alleen is het hier mooier maar ook ademt dit een andere sfeer uit. We gaan richting Buyuk Han een soort Beverwijkse bazar in het klein maar dan in een gebouw uit de 16e eeuw. Die is helaas op zondag dicht. Daarna richting de volgende attractie de Selimiyemoskee waar net het gebed begint en de bekende klanken uit de speakers komen. Onze dochter schijnt het een mooi geluid te vinden want die begint spontaan te dansen. Het bijzondere aan deze moskee is dat het een kerk is en dat het gebouw verder in tact is gebleven en aangevuld is met minaretten en nu als moskee wordt gebruikt. Of eigenlijk is dat niet zo bijzonder want dat is ook in Spanje gebeurd met enkele beroemde gebouwen. We blijken helaas te laat op zondag in het Turkse gedeelte te zijn want de ene shop na de andere begint dicht te gaan en het plan om eens goed te gaan shoppen houden we voor gezien. We eten hier nog een Kebab. Je kunt hier overigens zowel in euro's als turkse lires betalen. Ze rekenen op het moment dat wij er waren 2 lires voor 1 euro. Echt goedkoop vlak bij de grens is het overigens niet. Om terug te keren richting de Griekse kant is het je blaadje papier tonen en een exit-stempel krijgen. Het blaadje mag je houden. Om de Griekse kant binnen te komen hoefden wij niets te laten zien, dus waarschijnlijk geloofden ze het wel.
We drinken die avond koffie op Lidras street bij een restaurant met een gigantische binnenplaats, vol met apparaten voor kinderen om te spelen. Daar blijven we hangen want de sfeer is leuk, onze dochter vermaakt zich prima en ze hebben ook lekker ijs. De volgende ochtend ons beste ontbijt temidden van zakenmensen in pak. Ze vinden het leuk om zo'n kleine dreumes te zien, het personeel incluis. Nicosia is leuk maar na één dag heb je het hier wel gezien. Aangezien van de grote toeristenplaatsen (Paphos, Limassol, Agia Nappa en Larnaca) het minder dan een uur rijden is kun je ook daarvandaan makkelijk een excursie boeken alleen mis je dan de avondsfeer.
28 september 2009
Vandaag gaan we een stukje Noord-Cyprus bekijken ofwel richting de havenstad Kerynia (Girne in het Turks). We moeten nu de grensovergang zien te vinden zo'n 2 km buiten Nicosia in Agios Dommetios. Deze plaats is aangegeven op de borden maar niet waar de grensovergang is. De Grieken lijken er alles aan te doen om je in hun eigen gedeelte te houden want in de toeristsche gids op onze hotelkamer was Noord-Nicosia beschreven als niet begaanbaar vanwege Turkse bezetting. Uiteindelijk vinden we de grensovergang met een beetje moeite en veel aan onze wegenkaarten hadden we niet. Hier eigenlijk hetzelfde ritueel als gisteren maar nu met één extra handeling namelijk dat we extra verzekering moesten aanschaffen (20 euro voor 1-3 dagen). Verder geen kosten voor visa maar hetzelfde papiertje invullen en stempels halen. Als we nu een auto-ongevalletje krijgen dan zijn we WA verzekerd voor de schade aan de andere auto via de Turkse staat maar niet voor onze eigen auto want van ons verhuurbedrijf mogen we met onze huurauto eigenlijk de grens niet over. We rijden nu eerst door enkele lange straten met stoplichten en bumpers op de weg om daarna de snelweg naar Girne te nemen. Prachtig zicht op de bergen waar die grote Turkse vlag op is geschilderd. Het is slechts een dikke 20 km en opeens staat er een meneer met een geel jasje midden op de snelweg en wijzelf en drie andere auto's moeten dus vol in de remmen. Het blijkt een verkeerscontrole te zijn en onze rechterburen (waarvan 1 taxi) zijn de pineut want die reden te hard. Wij mogen gelukkig doorrijden. Over de rijstijl hier in Cyprus: ze rijden hier links maar toch heeft rechts voorrang. En ook in het Turkse gedeelte rijden ze links alleen weten we niet zeker of rechts hier ook voorrang heeft. Men rijdt eigenlijk heel sociaal, stopt vrijwel altijd voor een zebrapad of voor voetgangers. En voor de rest neemt men het niet zo nauw met de verkeersregels. Door rood rijden, omkeren waar het niet mag of parkeren op de meest onmogelijke plaatsen is hier normaal.
We zijn dus lekker vroeg in Girne maar moesten even zoeken om het centrum te vinden want de border ernaar toe konden we niet vinden. Er is een mooie haven met oude stadsmuren en een wandelboulevard waar de zee woest tegen de kade opbeukt en regelmatig er een meter of drie overheen gutst. Mooi om te zien met een flinke koele zeebries, bergen op de achtergrond en een graadje of 25. We gaan niet eten bij de vele restaurants aan de haven maar nemen een lunchroom waar de lokale bevolking te vinden is. Thee drinken is hier erg populair en wij nemen een zoet Turks broodje dat eruit ziet als een bolus. We hadden daarvoor in een supermarkt wat fruit en yoghurt gehaald tegen hele lage prijzen en hadden wat lires gepind voor de handigheid en omdat het voordelliger is. Langs de wandelboulevard kun je tot 15.00 uur gratis parkeren en het blijkt er boordevol huurauto's te staan. Huurauto's hebben hier nog apart gekleurde rode nummerborden en zijn vol geplakt met stickers van de betreffende verhuurmaatschappij. Dat schijnt hier nog te kunnen omdat Cyprus een land met weinig criminaliteit is en dat merk je hier ook onbewust. We zijn dus zeker niet de enige toeristen hier maar de terrassen bij de haven zijn nog niet echt bezet. We wandelen daarna nog wat en op de wandelboulevard staan speeltoestellen voor kinderen waar we natuurlijk even stoppen. Uiteindelijk is het weer slaaptijd en gaan we de auto in om onze dochter te laten slapen. Wij gaan door naar Beylerbey dat zo'n 6 km verder ligt en waar een kloosterruine uit de 13e eeuw staat temidden van cypressen en sinaasappelbomen. Het dorpje ligt mooi richting de bergen en er zijn heerlijke nauwe straatjes om doorheen te rijden. Het klooster is niet meer in tact maar enkele muren staan nog geheel overeind en je hebt mooi uitzicht op zee en je kunt ook Girne en de haven mooi zien liggen. Dat scheen ook de bedoeling te zijn: zet een klooster in de bergen en je hebt goed zicht op een groot stuk zee en dus de vijand. Daarna proberen we via Beylerbey een binnendoorroute te nemen die op onze kaart staat maar die kunnen we niet vinden en we rijden nu langs de ene villa met zwembad naar de andere. Het is nog even hopen dat we niet het hele eind via deze steile en smallen weggetjes weer terug moeten maar uiteindelijk komen we weer op de weg richting Girne uit en nu gaan we naar onze laatste attractie: St. Hilarion. Achteraf kan je deze beter eerst doen omdat hij op de weg van Nicosia naar Girne ligt. Dat betekende dat we af en toe een stuk snelweg reden en weer om moesten keren omdat we de borden niet hadden gezien. Je rijdt er via een mooie bergweg naar toe, ziet dan ook nog wat militair verboden terrein en dan ben je er. Het is een kruisridderburcht in de bergen met wederom uitzicht over zee (we konden de Turkse kust zien in de verte). Behoorlijk wat delen zijn nog in tact en je waant je hier dan ook in de tijd van de kruisridders. Knap hoe ze dit gebouwd hebben, vele gebouwen, gangen en kamers die op op heuvels liggen en met trappen verbonden waren. Naar schatting een stuk of 20 toeristen die op dit uitgestrekte terrein rondliepen. In het nabijgelegen openlucht cafeetje met zeker 10 tafels waren we de enige. Entree is trouwens hier 7 lire per persoon ofwel 3,5 euro.
Na de burcht was het inmiddels na vieren en tijd om terug te gaan. Dat bleek makkelijk tot aan Nicosia maar hoe vind je die grenspost. Het plaatsje dat we op de heenweg hadden is een Griekse benaming en hier vind je alleen de Turkse benamingen. En onze wegenkaarten waren te grof om de route te kunnen bepalen. Na wat omzwermingen bleek dat we Kerme moesten hebben en we konden nu veel beter de zogenaamde Green Line zien, een strook dorre natuur als een soort niemandsland tussen het noordelijke en zuidelijk deel. Ook nu aan Griekse zijde konden we zo doorgaan zonder onze papieren te laten zien. Daarna naar ons hotel om spullen om te wisselen en richting Lidras voor het avondeten. Wederom bij het restaurant met de enorme binnenplaats. Alleen nu was het vrijwel leeg.
29 september t/m 3 oktober 2009
's Ochtends kopen we eerst nog schoenen in Lidras street en pakken een heerlijke koffie bij Flocafe, waar de terassen op zondag bomvol waren. De koffie is hier 4,40 euro per stuk en goed. En ook dinsdagochtend zitten diverse Cyprioten hier aan de koffie. Even verderop zit een Starbucks maar Flo ziet er mooier uit. Daarna vertrekken we uit de oude stad richting Larnaca dat volgens de borden 45 km is. Aangezien we rekening moeten houden met de middagslaap en het merendeel ook nog eens snelweg is stoppen we bij het plaatsje Dali waar de Cyprioten 's ochtends al aan het bier zitten. Het zijn weliswaar oudere mannen maar toch. Wat opvalt is dat de bergen er hier wit kalksteenachtig uitzien. Daarna gaan we weer verder en pakken de snelweg naar Agia Napa want ons hotel zit zo'n 8 km boven Larnaca en zo'n 20 km van de luchthaven. Hier blijken allemaal resorts te staan en wij verblijven de rest van onze vakantie in het all-inclusive hotel Louis Princess. We zijn er om 13 uur, onze tuinkamer is al klaar en we kunnen direct meedoen met de lunch. Het strand hier is smal en voor het merendeel vol met grote kiezelstenen. Vanaf nu wordt het luieren. We liggen die middag dus aan het zwembad en 's avonds is er een Griekse meneer die als eenmansband zowel bekende covers op z'n synthesizer speelt, Griekse nummers zingt en met z'n Griekse gitaar de sirtaki speelt. Af en toe wat noten missend. Het hotel is ongeveer voor de helft vol terwijl een hotel verderop bomvol is en niet all-inclusive. We komen een groep Engelsen tegen die in ons hotel de hele week zijn voor een bruiloft hier, beide eveneens Engels. Verder veel Duitsers, enkele Nederlanders en wat Cyprioten. En veel oudere mensen.
Het is de volgende dag eerst lekker weer en wij gaan Larnaca verkennen wat dus 8 km rijden is. Een lange bouelvard vol met hoogbouw, hotels en restaurants en aan het strand. Ditmaal donkerbruin papperig zand, wederom kiezelstenen en met uitzicht op grote zeeschepen, want Larnaca bevat een grote haven en olie-industrie. We lopen over de boulevard naar het Turkse fort aan zee waar aan de achterzijde verschillende auto's geparkeerd staan met de motorkap geopend. In een schuur ertegenover blijkt een garage te ziten en dit is zijn stallingsplaats. Naast het fort staat een moskee die gerenoveerd wordt en daarnaast vervallen gebouwen waaronder hotels die worden afgebroken. We lopen daarna richting een kerkgebouw in de verte en dit blijkt de Lazaruskerk te zijn, een kerk gebouwd rond het graf van Lazarus die door Jezus uit de dood is gewekt. Het gebouw is de moeite waard om heen te gaan maar wij houden niet zo van al die tierlantijntjes in de kerk zelf. Daarna is het weer tijd om naar ons hotel te gaan en zo tegen drie uur betrekt de lucht, wordt het grauw en wat fris. Jammer voor die Engelsen met hun bruiloft want die start om vier uur en de kans op slecht weer is hier heel klein in deze maand. We gaan uiteindelijk even langs om naar de fotoreportage te kijken en verder is het weer luieren aan het zwembad of aan zee. De eerste stevige schaafwond aan de knie en een grote buil op het achterhoofd door een al te enthousiast Duits vriendinnetje en dan het avondbuffet binnen waar de bruiloftgasten een eigen zaal hebben. Zij blijken uiteindelijk hun drankjes zelf te moeten halen in dezelfde bar als de hotelgasten en ook hun eten bij hetzelfde buffet te moeten opscheppen en dan terug te keren in hun zaal. Ik weet niet of dit onderdeel van hun droombruiloft was of dat het gewoon kostenbesparing is. In dit hotel is er trouwens iedere dag een ander buffet met een thema en het eten is goed.
De dag erna, inmiddels donderdag, blijven we de hele dag bij het zwembad of aan zee en op vrijdag gaan we 's ochtends naar de zoutvlakte bij Larnaca vlakbij het vliegveld. Het is nu zomer en dan is de zoutvlakte droog en uiteraard wit. In de winter als er water in staat schijnen hier honderden flamingo's te zitten. Aan het zoutmeer staat de moskee Hala Sultan Tekkesi tussen de palmbomen, dadelbomen en cypressen (een oasegevoel). In de 6e eeuw is hier een bekende van de profeet Mohammed overleden en sindsdien was dit een belangrijk bedevaartoort. Voor de enige ingang staat een Cyprioot waar je niet langskomt zonder een uitleg te krijgen over wat het gebouw is en we geven hem een eurootje. In de moskee staan een aantal graftombes en het ligt er vol met perzische tapijten. Je kijkt er uit op het zoutmeer en in de verte zie je huizen en de luchthaven. Daarna gaan we terug naar het hotel via de snelweg (ruim 20 km) voor de lunch. De rest van de middag zitten we aan zee bij het hotel.
De laatste volle dag rijden we 35 km oostwaarts naar Agia Napa waar de mooiste stranden liggen en nemen die van Makronissos beach, een lang maar smal strand aan een schiereiland met turkoise zee en hagelwit zand. Deze plek en het ernaastgelegen Nissi beach staan vaak in de brochures maar we weten inmiddels dat de rest van Cyprus geen echte goede stranden kent of je moet van donkerbruin zand met kiezelstenen houden. Het is minder dan een half uur rijden en al wonen we thuis zo'n 10 km van het strand, we doen er even lang over. We zijn om 13.30 weer in ons hotel voor de middagslaap. En de rest van de dag het bekende recept van luieren en de laatste dag zit er alweer op.
4 oktober 2009
Terugreis.
We vertrekken om 7 uur met een zeer goed lunchpakket van het hotel (ontbijt begint hier om 7.30) voor een rit van 20 km over de snelweg. Bij de luchthaven is slecht aangegeven waar we de auto moeten inleveren en we vragen het aan een politieman en op de luchthaven zoeken we uit hoe we de administratieve afhandeling moeten doen omdat onze papieren van het ophaaladres in Paphos bleken te zijn. We vertrekken met enige vertraging in een halfvol vliegtuig maar komen volgens schema toch op tijd aan op Schiphol (13 uur lokale tijd, de vlucht duurde ruim 4 uur). Zoals altijd hadden we ook nu weer een bekende Nederlander aan boord en we hebben nog nooit zo snel onze bagage gekregen.
Evalatie.
We hebben een laag reistempo aangehouden en hebben toch redelijk wat verschillende dingen kunnen zien. De pluspunten zijn dat de mensen hier absoluut aardig zijn (zowel Griekse als Turkse deel) en de mensen het leuk vinden als je kinderen bij je hebt. Verder is het er heel veilig en goed georganiseerd. Ook qua archeologische plaatsen kom je hier aan je trekken en alles is qua afstanden goed bereisbaar. Het Turkse deel is zeker aan te raden om te bezoeken. Verder was de temperatuur eind september precies goed (kan er nogal heet zijn), af en toe boven de 30 graden maar bijna altijd een aangename koele wind. De mindere punten: er zijn een beperkt aantal hele mooie stranden. Ook is het vrij duur zeker als je dit vergelijkt met andere landen rond de Middellandse Zee bijvoorbeeld 3 euro voor een capuccino of 4 euro voor een ons salami. De benzine was daarentegen maar 90 cent per liter. Al met al een mooie vakantie. En veel mensen in het Griekse deel spreken bijna allemaal Engels.