Vakantie Costa Rica 2006

Ga naar

Reisschema
Granada
Tortuguero
Puerto Viejo
San Jose
Arenal
Monteverde
Rincon
Manuel Antonio
Tambor
costarica.pagina.nl

Van 10 november tot 3 december zijn we op rondreis geweest in Costa Rica met een uitstapje naar Granada in Nicaragua. We hebben een beschrijving gemaakt van wat we elke dag ongeveer hebben gedaan met foto's. Aan het einde van dit verslag is nog een korte evaluatie opgenomen van wat we van dit land vonden. Voor een overzicht van ons reisschema en de routekaart klik hier. Of kies uit de "Ga naar" sectie een plaats om direct naar het betreffende verslag te gaan. Voor een overzicht van alle plaatsen op Google Maps klik hier.

10 november 2006

Aankomst en eerste indruk.

We slaan een keertje teletekst over en als je dan aankomt op Schiphol heb je uiteraard 3 uur vertraging, zit je nog 1 uur in het vliegtuig zonder dat er wat gebeurt (3+1 =4), worden je vingerafdrukken plus foto genomen in de tussenstop op Orlando, ben je om 2 uur 's nachts in je hotel om 3 uur later alweer paraat te staan voor de panamerican Tica Bus naar Nicarugua te pakken. Deze reis duurt dan 5 uur tot de grens, nog 1,5 uur wachten op de grensformaliteiten (iedereens koffer wordt geopend behalve die van de touristen) om uiteindelijk om 14 uur in Granada te arriveren. Dachten we althans want onze Midden-Amerikaanse buurvrouw geeft aan dat we nog 1 halte moeten blijven zitten. Tja, Managua en Granada klinkt als je het snel uitspreekt bijna hetzelfde. Dus vanuit Managua een taxi voor US$ 30 terug naar Granada (1 uur) alwaar wij rond 16.30 arriveren.

Overigens ontmoeten we in de bus een trio hollanders die voor langere tijd door Midden-Amerika trekken en waarvan er 1 stage gaat lopen in Nicaragua. Ze geven ons nog wat tips voor leuke plekken in Costa Rica. Ons hotel is prachtig (Hotel Colonial): koloniaal van buiten en van binnen en gelegen naast het centrale plein in Granada. Eerste kennismaking met het bier (Tona) is positief. Met een beef sandwich valt tegen 18.30 de vermoeidheid over ons heen en slapen we al in tot de volgende ochtend voor onze afspraak met de guide om 9 uur. 

10-13 november 2006

Granada in Nicarugua: koloniaal en kleurrijk.

We hebben een hele dag een privetour met Juan. Eerst komt ie een half uur te laat, verontschuldigd zich 20 keer, en overhandigd ons dan namens zijn organisatie US$ 20 ter compensatie voor de vervelende ervaring gisteren met de uitstaphalte. Excuses doen het altijd goed en de sfeer zit er gelijk goed in. We gaan eerst een actieve vulkaan bekijken in Masaya waar je echt een kratergat ziet met dampen en zwavellucht.

     
Vervolgens gaan we in Masaya de lokale markt bekijken en mogen we kiezen of we de echte markt of de toeristische markt willen zien. Bij het parkeren van zijn auto blijkt de beveiliging goed geregeld te zijn: voor enkele dubbeltjes wordt er op de auto gepast, een systeem dat we ook al eens in Zuid-Afrika waren tegengekomen. We parkeren tussen de paard- en wagens, het populaire vervoersmiddel alhier. Ze zien er wel wat vermergelt en slecht uit. Na de markt gaan we naar een meer gelegen tussen de vulkaankraters en vervolgens lunchen we. Een Nicaraguaans gezin, wat welgestelder zo te zien, geniet van het bandje dat optreedt. De trompettist speelt bij vlagen zo vals dat ook zij moeten lachen. Daarna rijden we naar Granada voor een stadstour, bezoeken een museum en rijden na afloop naar Lake Nicaragua. Daar krijgen we een boottocht langs de vele eilanden die in bezit zijn van Amerikanen of rijke Nicaraguanen.

Daar hebben we het nog niet over gehad, maar ik had mezelf goed voorbereid en een boek aangeschaft over de geschiedenis. Er waren ook net verkiezingen geweest en onze gids had op de nummer twee gestemd. Hij wilde het nog een jaar aankijken maar als het land weer achteruit zou gaan dan zou hij zijn familie volgen die in Amerika woont. Nummer 1 inkomstenbron van Nicaragua zijn de deviezen die geeeigreerde Nicaraguanen iedere maand toesturen. Sandinisten, de Contra's, je voelt het, ziet het (de verkiezingsreclameborden van 10 bij 10 meter) en je leert een hoop begrijpen. Juan is ontzettend aardig en open en eigenlijk blijken alle mensen die we tegenkomen ontzettend vriendelijk te zijn ondanks de armoede die er is.

De volgende dag lopen we wat door Granada en besluiten om een andere vulkaan te gaan bekijken (Mombacho). We pakken een taxi, moeten dan nog 25 minuten stijl lopen en stappen dan in een omgebouwde vrachtwagen die ons in 45 minuten omhoog brengt. Daar gaan we voor onze eerste hike in het regenwoud. We kunnen alleen de korte trail pakken (1,5 uur) omdat de laatste vrachtwagen om 16 uur terug gaat. We komen een Nederlandse gezin tegen die in Masaya wonen en hun vrije zondag met de kids deze vulkaan gaan bezoeken. Ze geven ons nog een goede ontbijttip voor Granada. Terug pakken we de lokale bus en gaan we naar het centrale plein. Al vrij snel wordt het donker (de stroom valt uit in de stad) en merken we dat dit niet de eerste keer is. De ober komt gelijk de kaarsen brengen. Gisteren aten we in een zeer fraai restaurantje met een soort van huiskameropstelling, vandaag gaan we naar een aanbevolen steak restaurant (El Zaguan). Het is overigens te merken dat het laagseizoen is. Alweer vrij leeg. Op het plein is het vanavond feest: vanochtend was er vuurwerk en nu is er een concert met salsamuziek en het gehele plein vol met mensen.

  Eiland te koop in Lake Nicaragua  Muziek bij de lunch  Uitzicht op de Masaya vulkaankrater 

Onze vertrekdag is alweer aangekomen. We gaan de ontbijttip doen bij Nica Buffet die wordt gerund door Ed, die alle Nederlanders in Granada kent. Beste ontbijt tot nu toe en ook nog het goedkoopst (120 Cordobas = E 5,50). Om 12 uur moeten we richting de bushalte. We wandelen 's ochtends nog door een gedeelte van Granada en maken ons dan op voor de lange busrit richting de hoofdstad van Costa Rica. We komen aan om 20 uur op een ongure plek in San Jose. Er zijn geen officiele taxi's te vinden maar er zijn genoeg mensen die voor taxi willen spelen. Ons hotel blijkt aan de andere kant van San Jose te liggen en we spreken een bedrag af van 7000 Colonnes (ca. E 12). Avondeten rond 22 uur en daarna slapen want we worden om 6 uur 's ochtends opgehaald voor een lange busrit naar de westkust (Tortuguero). Dit is een bouwsteen die geheel georganiseerd is en we vanuit Nederland reeds hadden geboekt.

14 en 15 november 2006

Tortuguero, waar de schilpadden hun eitjes bakken.

Om 6 uur staan we klaar bij het hotel en ontmoeten een groep Amerikanen die daar ook heengaan (Hi Guys, how are you doin'). Onderweg buffet met vers fruit en rijden we op een bumpy road tussen de bananenplantages. Rond 11 uur vervolgen we onze tocht per boot waar we varen dwars door het regenwoud. Inmiddels een felle zon en 30 graden. De boottocht duurt 2 uur en dan zijn we bij een prachtige lodge met zwembad en looppaden op houten vlonders. Onze eerste boodschap die we horen: het schildpadseizoen is inmiddels over. Tortuguero is Spaans voor schildpad en voor ons de reden om deze bouwsteen te boeken. Maar we kunnen die middag kiezen voor de bekende Canopy (= dat je aan kabels tussen de boomtoppen tokkelt), het dorpje Tortuguero bezoeken of zwemmen. Die Canopy doen we niet want dat kun je daar overal doen, en door dit te blijven volhouden hadden we daar aan het einde van de vakantie geen tijd meer voor. Het dorpje Tortuguero is een smalle strook waar enkele honderden mensen wonen. Aan de ene kant de zee en zo'n 100 meter aan de andere kant de rivier. Inmiddels staan er meer soda's (= lokale eethuis), souvenirswinkels en lodges dan dat er huizen staan van de inwoners. Voor een uurtje dus leuk maar niet veel langer. 's Avonds komen we in contact met twee Duitse vriendinnen die net als wij een auto hebben gehuurd. In deze logde merken we dat de Spaanssprekende touristen hier in de meerderheid zijn. Van de Engelssprekende minderheid is de meerderheid weer Amerikaan of Canadadees. We gaan in de open bar cocktails drinken en er is live muziek: 3 oudere heren die waarschijnlijk in Cuba niet aan de bak kwamen en daarom maar hier hun muziekkunsten vertonen. Het lokale bier hier heet Imperial en smaakt ook prima. 

  Kanalen in Tortuguero  Tortuguero Village  Tortuguero als het regent 

Onze volgende dag hebben we een vroege tocht door het regenwoud. Bij de lodge kun je rubberen laarzen lenen en dat ziet er grappig uit met zo'n hele groep. Wij hebben ze ook maar aangetrokken omdat we gisteren zelf een korte wandeling hadden gedaan, en alhoewel het weer droog was stap je af en toe in lekkere modderplaatsen. Toch wel even wennen wat zo'n ochtend oplevert gezien onze Afrikavakanties. Veel afwisselende flora en fauna. Weinig dieren: 1 rode giftige kikker, brulapen en witte apen, 1 vleermuis, wat vogels. Onze eigen korte wandeling had ik een slang ontmoet die gif spoot. Maar de gids maakte veel goed en ik heb een paar interessante dingen onthouden van zijn verhalen. Bij het observeren van vogels blijkt een vogel met luidde zangstem de associatie op te roepen dat je naar iets groots moet zoeken. Maar je moet natuurlijk naar iets kleins zoeken. De natuur heeft zo zijn eigen misleidingstactieken. Omgekeerd gaat precies zo: een klein geluid is vaker een grote jongen die je dan over het hoofd ziet. Ik moet een beetje denken aan het boekje van Midas Dekkers dat ik in het vliegtuig had gelezen. Ook het onderscheid tussen regenwoud en nevelwoud heb ik onthouden. Als je niet meer weet waar je bent: in een regenwoud hebben de bloemen felle kleuren en weinig geuren omdat door de regen die geur teveel versnipperd wordt. In een nevelwoud zie je minder en moeten de bloemen het dus hebben van de geuren om hun voortbestaan veilig te stellen.

Na de wandeling hebben we een paar uur vrij en gaan we zwemmen totdat het tijd is voor de boottocht door de kanalen. Deze boottocht is echt fantastisch om te doen. Alsof je live op Discovery Channel zit. De natuur is prachtig. Paar kaaimannen gezien, een slang en natuurlijk veel vogels.

's Avonds weer cocktailen met de Duitsers waar we andere vakantie-ervaringen mee uitwisselen en de ochtend daarna nemen we afscheid. We gaan eerst per boot terug, daarna een stuk met de bus en een lunch. De Duitsers krijgen daar hun huurauto. Wij moeten een stop verder maar daar blijkt dat de huurauto op dezelfde plek staat als waar de Duitsers de hunne ophalen. Onze gids handelt adequaat en pleegt een paar belletjes. Onze auto wordt alsnog gebracht op de plek waar we nu zijn ongeveer een uurtje later. De formaliteiten met die huurauto duren vrij lang en we vertrekken dan rond 15 uur richting het zuiden: Punta Uva, zo'n 20 kilometer boven Panama.

16-18 november 2006

Caribische sferen in Puerto Viejo, Punta Uva en Manzanillo. Terug naar San Jose

De weg naar Punta Uva is het laatste gedeelte zeer slecht vol met kuilen en gaten in het wegdek en we moeten het laatste uur in het donker rijden (zonsondergang is al om 17.45). Onderweg rijden we door Puerto Viejo waar we direct de sfeer zien van alle barretjes, soda's en de verschillende bevolkingsgroepen. Hier moeten we zeker morgen naar toe. In Punta Uva komen we rond 19 uur aan en besluiten te eten in het resort. Wederom laagseizoen want er zijn in totaal 6 mensen. Een Spaans stel dat ook in onze lodge in Tortuguero zat zijn net klaar met eten. Daarna geen zin meer om te rijden, dus we luieren die avond. 's Ochtends gaan we eerst naar het mooie strand en zijn de enigen. Dat bevalt zo goed dat we pas om 14 uur richting Manzanillo gaan om te lunchen. Lekker sfeertje hier en veel rastafari's, reggaemuziek, strandvoetbal en surfdudes. De lunch is zeer goed, een lekker gekruide en gegrilde steak, gegrilde mais, paprika's, mmmmmm. Het is echt een klein plaatsje waar de mensen plezier maken. Daarna rijden we naar Puerto Viejo en ook hier dezelfde sfeer. Helaas begint het al vrij snel te regenen en we zoeken een cafe op die aan de hoofdstraat zit en nemen een fresco (vers fruit in de blender die met water of melk wordt aangelend). Maar het blijft regenen en we blijven dus in het cafe. Uiteindelijk begint het bijna donker te worden en die lunch uit Manzanillo was zo stevig dat we het avondeten besluiten over te slaan. We halen wat bier bij de supermarkt en gaan terug naar het resort.

De volgende dag gaan we eerst naar Puerto Limon, een grote havenplaats, dat al net zo lelijk is als San Jose. We gaan hier alleen pinnen en rijden dan naar San Jose waarbij het laatste deel van de weg door de bergen loopt en erg mooi is. In San Jose hebben we hetzelfde hotel als hiervoor en we kunnen het inmiddels direct vinden. Daar zijn we om 14.30. We gaan een uur later naar Heredia (een koloniale plaats) en blijken onderweg tol te moeten betalen (75 collones = E 1,5). Heredia is niet mooi maar wel leuk, we bezichtigen enkele plaza's en duiken dan een drukke sodabar in om te bepalen wat we de volgende dag gaan doen. Weinig toeristen hier maar wel erg druk op straat. 's Avonds gaan we in San Jose naar een groot winkelcentrum in de buurt van ons hotel en eten bij een fusionrestaurant. Het blijkt een mix te zijn van Mexicaans en Iraans en is erg lekker. Op tafel staan enkele grote waterpijpen en de eigenaresse vraagt of we deze willen uitproberen. Ik laat mijn pakje Drum zien en zie dat ik indruk maak. 's Avonds op het hotel maken we alvast een plan waar we morgen heengaan. Bij het ontbijt de volgende ochtend is een groep Hollanders gearriveerd die aan het begin van hun groepsreis beginnen.   

19 en 20 november 2006

Irazu vulkaan en dan het grotere werk: de Arenal.

We vertekken vroeg vanuit San Jose en gaan eerst een andere vulkaan bezoeken. Er liggen er twee in de buurt (30 km = 1 uur rijden): de Poas of de Irazu. We besluiten voor de laatste omdat hier een meer met een uitzonderlijke groene kleur schijnt te zijn maar ook omdat Poas door alle groepsreizen wordt bezocht. En hier een gelukje. We rijden via Cartago (= koloniaal), zijn om 9 uur in het park, en er is dan slechts een groepje van 5 mensen. Om 9.45 uur is er niets meer te zien; alles is volledig in de nevel verdwenen. Als wij weggaan komen er verschillende minubusjes met toeristen aan en hier had de Lonely Planet nog voor gewaarschuwd: je moet er vroeg zijn en neem niet zo’n georganiseerde tour want daar betaal je ook nog eens US$ 30 voor. Eerst moeten we echter nog terug naar het hotel om onze koffers op te halen want dat is toch wel een echte tip: geen bagage in je auto laten. Een te grote kans dat je auto wordt opengebroken zegt iedereen daar, zei onze gids uit Nicaragua, zegt de Lonely Planet. Daarna gaan we richting Arenal via San Ramon en dan een binnenweg die onze gastvrouw uit het hotel had aangeraden als scenic road. Erg mooie rit en goed aangegeven hoe je moet rijden (de rest van het land is uitermate slecht aangegeven).

We stoppen in het dorp bij de Vulkaan (La Fortuna) om onze hotelkeuze te bepalen. We gaan niet in La Fortuna zelf zitten maar op de weg naar Arenal en komen uit bij een groot resort: Los Lagos (premium room voor US$ 89 p.n.). Prima keuze want deze heeft ook nog een viewpoint op hun eigen terrein waar je met 10 minuten rijden over bad road bent. We gaan eerste de lokale farms in het hotel bekijken waar kaaimannen, vlinders en schildpadden zijn. Om 16.30 gaan we de hotpool in waar je uitkijkt op de vulkaan en waar we een cocktail bestellen bij de poolbar. Pura Vida (= Costaricaans voor het ware leven). ’s Avonds een goede steak gegeten en in de supermarkt een fles lokale rum (Ron Rico) gekocht die we op onze buitenterras van onze kamer (uiteraard met uitzicht op de vulkaan) gelijk proeven. Helaas is de vulkaan inmiddels in de nevel verdwenen en lees ik ergens dat je een beetje geluk moet hebben. Je kunt soms een week hier verblijven en dan niets gezien hebben.

   Irazu: vulkaanmeer  Hanging Bridges in regenwoud bij Arenal  Een rokende Arenalvulkaan vanuit hotelkamer 

De volgende ochtend gaan we een wandeling doen in het regenwoud met hangende bruggen zodat je het regenwoud van binnenuit kan zien en van boven naar beneden kijkt. Daar zien we veel soorten fauna, apen en vogels vanuit een ander perspectief. Om 14 uur zijn we hier klaar, hebben, een korte lunch, en gaan daarna om de vulkaan heen rijden totdat we niet meer verder kunnen. Lekker hobbelen over de zand- en modderwegen. Daarna naar het hotel weer aan de rum en bij zonsondergang boffen we. Er is nu weinig nevel en we rijden direct naar het viewpoint. We zien nu verschillende uitbarstingen en lavastromen verschijnen. Na een uur verschijnt de eerste nevel weer en is het feest voorlopig afgelopen. Het begint inmiddels ook te regenen en we besluiten eerst in La Fortuna te gaan eten en daarna de combinatie regen plus hotpool uit te proberen van waaruit we ook de vulkaan in de gaten kunnen houden. Door die hotpool in het resort heeft Janna haar wens maar laten varen: de hot springs van El Tabacon stond bovenaan haar verlanglijst. 

21-22 november 2006

Monteverde: verplichte kost met regenwoud a la Lord of the Rings.

Om 10.30 vertrekken we vanuit Arenal naar Monteverde dat qua afstand niet ver is. We moeten wel om Lake Arenal heenrijden en komen dus pas om 14 uur aan. De weg naar Monteverde staat bekend als zeer slecht maar toch rijd ik liever hier dan de weg die we bij Punta Uva hadden. Gemiddelde snelheid is rond de 40 km/uur terwijl de Tico’s (= Costa Ricanen) hier zelf rond de 20 km/uur rijden. Maar ja, dit is dan ook niet mijn eigen auto.  We besluiten om een Eco-hotel te nemen (Hotel Belmar) en dan de trail te doen die daar naast ligt. Maar die trail is niet aangegeven en we lopen dus regelmatig het ene pad in en weer terug. Dan begint het hard te regenen en gaan we terug richting hotel. Het is dan al rond vijven en vanuit ons Hotel kunnen we een mooie zonsondergang bekijken.

De volgende dag gaan we een trail doen en besluiten niet het Monteverde NP te doen maar het Santa Elena Reserve. Op het moment dat we willen vertrekken zien we een paar oude bekenden die aan het ontbijten zijn: de Duitsers waar we mee optrokken in Tortuguero. We wisselen uit wat we de afgelopen dagen hebben gedaan en het blijkt dat zij dezelfde plaatsen aan doen alleen zijn ze er iedere keer net 1 dag eerder. De hike die ze gisteren in Monteverde hadden gedaan regende het flink en ondanks de gids die ze hadden gehuurd hadden ze dus niet veel dieren kunnen zien. We spreken af dat we de volgende dag naar dezelfde lodge zullen gaan als waar zij dan zijn. Santa Elena is niet ver maar toch doen we er zo;n 45 minuten over. En dan zijn we in het park en wanen we ons in het decor van Lord of the Rings. Behalve vogels niet veel dieren gezien maar de fauna en dito mystieke sfeer die er heerst is  adembenemend: we komen maar 1 keer een ander stel tegen tijdens de wandeling. Goede keuze dus om hier naar toe te gaan. Als we weer bij de ingang van het park zijn zien we verschillende kolibri’s omdat daar voederbakken zijn opgehangen. Na Santa Elena gaan we eerst naar Monteverde om koffie te drinken en bezoeken een souvenirswinkel. Daarna besluiten we om de San Luis waterval te bekijken en de rit hiernaartoe zelf is mooi. Als we eenmaal na een wandeling horen dat we US$ 8 p.p. moeten betalen om een waterval te zien (de waterval ligt op privegrond) besluiten we terug te gaan. We kijken weer naar de zonsondergang op het hotel en eten in Monteverde bij Boemia’s maar dit is geen succes en een afrader. Daarna zoeken we op internet hoe we bij de lodge moeten komen waar we hebben afgesproken met de Duitsers. Overigens is het in Monteverde gewoon koud ’s avonds.

   De weg in Monteverde   Santa Elena NP bij Monteverde  een perfecte regenboog in Monteverde 

23 november 2006

Rincon de la Vieja: droog woud.

We staan vroeg op en vertrekken om 8.15 richting Rincon. Het eerste uur bestaat weer uit de slechte weg en daarna zitten we op de pan-American highway die loopt van Panama tot Mexico. Deze highway is hier voornamelijk 1-baans en gaat ook door dorpen waar je dan maximaal 40 km/uur mag rijden (en bij een school max 25 km). Er is sowieso in heel Costa Rica veel politiecontrole en de afspraak hier is dat bij een politiecontrole of een ongeluk de auto’s enkele keren waarschuwen met het grootlicht. De maximumsnelheid is hier overigens maar 90 km en sommige weggedeelten zijn zo goed dat je al snel geneigd bent om 120 te rijden. Door het vele vrachtverkeer en de ene baan kan je gemiddelde snelheid toch vrij laag zijn. Aangekomen bij de lodge blijken we er 3,5 uur over gedaan te hebben. We boeken gelijk maar een trip bij de lodge (Buena Vista Lodge) en gaan om 12.30 met een gids wandelen, watervallen bekijken, wederom over hangende bruggen lopen en eindigen dan in de Spa waar een sauna, hotpool en modderbehandeling ons wacht. De sauna en hotpool zijn uiteraard verwarmd door de nabijgelegen vulkaan. Hier zijn verschillende groepen Amerikanen die slechts 8 dagen in Costa Rica zijn maar ongeveer evenveel tochten doen als wij. Allle groepen gaan terug met de tractor met aanhangwagen maar wij gaan met onze gids terug lopen. De chauffeurs van de tractoren kijken ons aan met een rare blik: wie gaat er nu terug lopen? Zo rond 16.30 zijn we weer in de lodge en bij het zwembad zien we de Duitsers waar we mee hadden afgesproken. Die gaven aan dat er verder niets te beleven is in de lodge maar dat er wel een prachtige zonsondergang zo aankomt. Zij nemen bier en cola mee en wij onze fles rum en cola. De zonsondergang is schitterend. We staan op een heuvel waar we een compleet zicht hebben op de vallei die me deed denken aan Afrika. ’s Avonds is er een buffet in het restaurant en het lodgecafe op de heuvel blijkt gesloten te zijn dus gaan we weer terug naar het restaurant om daar wat te drinken. Er zijn dan al geen toeristen meer te bekennen maar er komen wel een aantal medewerkers van de lodge binnen, wordt er salsamuziek opgezet, en wordt het toch nog gezellig. Om 23.30 gaan we uiteindelijk slapen en spreken af voor ontbijt om 7 uur.

   Hanging Bridge in het droogwoud Rincon    Een leguaan te Rincon  Salsa in het restaurant van de Buena Vista Lodge 

Die ochtend zien we nog een herculeskever en daarna nemen we afscheid van de Duitsers. De eerste 20 km is een slechte weg en onderweg moeten we stapvoets rijden omdat er een kudde koeien loopt. Op een gegeven moment halen de Duitsers ons al toeterend weer bij. Het toeteren heeft een gunstig effect op de koeien, ze maken nu ruimte zodat we er langs kunnen. Goede tip dachten wij nog en we rijden verder. Maar die Duitsers (Claudia en Angelika) blijven toeteren en het signaal was dus ook voor ons bedoeld: ze blijken een lekke band te hebben. We rijden naar een schaduwrijke plek en Angelika wil zelf leren hoe die band verwisseld moet worden. Daarna rijden we achterelkaar en bij Liberia moeten zij de afslag hebben naar Playa Tamarindo terwijl wij naar het zuiden gaan: richting Manuel Antonio.

24-25 november 2006

Playa Hermosa, Jaco en Manuel Antonio:  prachtige stranden midden in regenwoud

We zijn vanuit Rincon rond 9 uur vertrokken, zijn rond 12 uur bij Puntarenas en besluiten dat we niet nog een paar uur in de auto willen zitten. We gaan Playa Hermosa (aankomst 13 uur) te gaan i.p.v. Manuel Antonio. We checken hier in bij Villa Hermosa dat direct aan zee ligt en veel surfers aantrekt. ’s Middags gaan we lunchen in het populaire Jaco en daarna terug naar Hermosa luieren in hangmatten aan zee dat een zwart strand heeft. Op enkele surfers na is het hier stil. Ook hier een mooie zonsonderdang. ’s Avonds gaan we weer naar Jaco (10 km noordelijker) en daar is het lekker levendig met allerlei muzikanten. Hier zitten wel al heel veel toeristen.

  Surfgolven in Playa Hermosa  Manuel Antonio NP  Wie het eerst komt het eerst maalt 

De volgende ochtend gaan we naar Manuel Antonio dat zowel een drukke toeristenplaats is als een gelijknamig National Park heeft. Het is vanuit Hermosa zo’n uur rijden en onderweg passeren we grote palmolieplantages. Het park is een regenwoud aan zee waardoor je aan het strand ligt midden in een regenwoud. Manuel Antonio is zeer populair en om de natuur te sparen mogen er per dag maximaal 800 bezoekers zijn. Aangezien we pas om 11.30 arriveren en het zaterdag is nemen we dus een gok of we er wel inkomen. Het is hier inderdaad erg mooi. We lopen langs de verschillende baaien, zwemmen in de warme zee en rond 14 uur gaan we het woud verkennen. Daarna willen we weer aan strand liggen maar het park sluit al om 16 uur en iedereen wordt richting uitgang gemaand. Uiteindelijk zijn we pas om 16.30 uit het park: we zien een luiaard in de boom (je hebt ze daar tweetenig en drietenig). Op de terugweg naar Playa Hermosa zijn er enorme files omdat er een aantal plekken zijn waar je over een brug moet die 1-baans is. Je moet dus een beetje geluk hebben dat jouw kant aan de beurt is want er zijn geen stoplichten. We missen dan ook de zonsondergang deze keer en besluiten ’s avonds te gaan eten in Hermosa waar we ook het tot nu toe beste ontbijt hebben gegeten: het Jungle Surf Cafe. Vooraf gefrituurde Jalapenopepers gevuld met roomkaas. Als hoofdgerecht heb ik twee flinke stukken halfrauwe tonijn met sesamzaad, teryaki en wasabi. Het is mijn beste maaltijd van de vakantie. Janna had gisteren in Jaco haar beste maaltijd: een gigantische steak in een Argentijns restaurant. Daarna lopen we nog in Hermosa rond en gaan dan naar onze kamer om te relaxen.

26-30 november 2006

Tambor en Montezuma: strandvakantie in een all-inclusive.

Van Playa Hermosa gaan we naar Puntarenas omdat we daar de ferry moeten hebben om naar Tambor te gaan. Daar zijn we ruimschoots op tijd en is het vrij heet. Onze ferry vertrekt om 12.30 en doet er ruim een uur over. Op de ferry is het een bonte verzameling van mensen en volgens de Lonely Planet moet je in je auto blijven omdat je anders kans heb dat je bagage gejat wordt. Onze ferry is echter klein en de auto’s, bussen, vrachtwagens en taxi’s staan zo dicht op elkaar dat je er zelf al nauwelijks uit komt. Er zijn veel Tico’s en surfers op de ferry. Als we aan de andere kant zijn moeten we nog 25 km rijden voor Tambor en er zijn verschillende mooie landschappen waar je in rijdt. Onze eerste indruk van Playa Tambor, ons all-inclusive resort voor deze midweek, is indrukwekkend: massatoerisme, goed georganiseerd en lux: golfbanen, tennisbanen, midgetgolf, een eigen trail in de jungle, enorme zwembaden, etc. Onze kamer is pas om 15 uur gereed dus we gaan eerst een cocktail halen bij de snackbar waar een salsaband optreedt. De rest van de dag en ook de volgende dag is het lezen, cocktails, zwembad, strand, buffetten en elke avond de animatie tussen 20.30 en 23.00 uur.

  Bomvolle ferry naar Paquita  Waterval in Montezuma  Vlakbij airport in het regenwoud van Tambor 

De derde dag gaan we naar het nabijgelegen Montezuma en staat bekend als een hippiedorp waar een aantal mooie watervallen zijn. De klim naar de eerste serie watervallen is avontuurlijk en soms is het zoeken hoe je verder moet lopen omdat er geen pad is. We stoppen ook bij de eerste watervallen en gaan niet omhoog (waar je er dan af kan springen wat er net zo uitziet als in de film The Beach). Bij terugkomst blijkt onze auto gewassen te zijn en we geven 500 collones ($ 1). Daarna gaan we Montezuma zelf in en het is duidelijk nog geen hoogseizoen. Van de hippiesfeer is nog niet veel te bekennen. Als we weer terug gaan naar Tambor begint het te regenen en dat heeft het ook de rest van de dag gedaan. De volgende dag weer een all-inclusive dag. Inmiddels hebben we het merendeel van de cocktails uitgeprobeerd en heb ik even genoeg van de caipirinas, daiquiris en pina coladas. Gewoon weer een cuba libra.

  Isla Tortuga  Isla Tortuga  Afscheidslunch met de Tico’s 

De  laatste dag hebben we een excursie naar Isla Tortuga met snorkelen en als lunch een uitstekende BBQ. Daar ontmoeten we een stel Tico’s die ook in Tambor zitten voor hun huwelijksreis. Die komen we ’s avonds weer in het resort tegen en dan blijken ze de volgende dag een probleem te hebben om weer thuis te komen vlakbij Arenal. De man werkt als receptionist in Los Lagos waar wij toen ook verbleven . Uiteraard bieden we aan dat ze meerijden en ze zijn zo blij dat ze erop staan om de ferry te betalen (US$ 11 op een maandsalaris van US$ 400) als ons lunch aan te bieden. Tussen 10 en 15 uur hebben we dus nog gelegenheid om nog een hoop te weten te komen over de verschillen tussen Nederland en Costa Rica. Als we overigens staan te wachten voor de ferry vertelt onze Tico dat het beter is dat er 1 van ons bij de auto blijft omdat hij inschat dat het hier niet diefstalvrij is. Om 15 uur gaan we nog met hen lunchen in San Ramon en is daar ook een familielid die ze ophaalt om hen thuis te brengen. Wij gaan dan verder naar San Jose op vrijdag 1 december: het is betaaldag en de start van het hoogseizoen. Dat betekent enorme files en uiteindelijk komen we pas om 18 uur aan bij ons koloniaal hotel: Gran Hotel de Costa Rica in het centrum van San Jose tegenover het National Theater.

1-3december 2006

San Jose en terugkomst in Nederland.

Als we om 18 uur in het Gran Hotel zijn wachten we eerst op degene die onze huurauto (aantal gereden kilometers: blijkt 1800 te zijn) komt ophalen en gaan dan het terras pakken op het aangrenzende Cafe Parisienne waar we uitkijken op het National Theater. In Tambor was men al bezig met de kerstversiering en hier treedt een kerstkoor op in de openlucht. Het is nu de vierde keer dat we in San Jose zijn en afgezien van enkele keren door deze stad te rijden hebben we San Jose bewust niet verkend. We hebben daar alleen vanavond en een deel van de ochtend nog voor. Te weinig tijd om nog een museum te bezoeken. We bezoeken de resterende tijd verschillende pleinen en winkels in de omgeving en komen tot de ontdekking dat er die dagen geen drank verkocht wordt in de winkels. Alle schappen zijn afgeplakt met plastic. Geen lekkere fles Ron Rico voor thuis helaas.

  National Theater in San Jose  Betere wijk in San Jose  Drukke straten in San Jose 

Als we om 11 uur opgehaald worden bij het hotel wisselen we nog ervaringen uit met een stel uit Rotterdam dat Costa Rica met rugzak en lokaal vervoer heeft gedaan. De terugreis begint op tijd alleen als we in het vliegtuig zitten blijkt dat we pas ruim anderhalf uur later vertrekken. Ik heb volgens mij nog nooit met Martinair op tijd gevlogen. Deze keer stoppen we in Miami en weer het ritueel met de vingerafdrukken. Daar komen we Theo Maasen tegen die dezelfde vlucht heeft. Totale vliegtijd bedraagt deze keer 16 uur.


Tijd voor een korte evaluatie van deze vakantie. Het lokale eten (bijvoorbeeld gallo pinto: rijst met zwarte bonen) is niet aan ons besteed. Je moet het daar hebben van de niet lokale gerechten: de steaks aan de westkust, rauwe tonijn of Mexicaans eten. Het vele verse fruit hier is natuurlijk wel positief.

De flora en fauna is heel mooi en gevarieerd: droge wouden, regenwouden, nevelwouden. En dit ook nog aan zee, rivieren of in de bergen. Er zijn heel veel soorten unieke dieren alleen daarvan zie je erg weinig. Dus weinig of geen reuzenschildpadden, giftige kikkers, spinnen of slangen. Wel veel (niet bijzondere) apen en leguanen. Voor vogelliefhebbers is het hier een paradijs. Alleen hebben we ook heel weinig van onze favorieten gezien: toekans, papegaaien, quatzels of kolibri’s.

Voor de cultuur hoef je hier ook niet te zijn. Er is weinig indrukwekkends te vinden en van de pre-columbiaanse tijd is nauwelijks wat over. Het was dus goed dat we de eerste 4 dagen naar Granada in Nicaragua zijn gegaan voor het cultuuraspect van onze vakantie.

En dan de stranden. Ze zijn niet hagelwit hier en vaak zelfs het tegenovergestelde door de vele vulkanen. Wel goede golven als je van boardsurfen houdt. En ook voor all-inclusive resorts zit je hier goed. Over vulkanen gesproken: als je daar van houdt dan zit je hier (en in Nicaragua) zeker goed: er zijn er tientallen waaronder enkele actieve.

De mensen zijn er zeer aardig, betrouwbaar en positief ingesteld. Ook de muziek vonden wij hier lekker: salsa, merenque en reggaeton. Er wordt ook veel gedanst. Het is hier gewoon veilig en de enige tip is dat je geen spullen in je auto achterlaat.

Het was goed dat we in het laagseizoen zaten maar soms is er ’s avonds echt niets te doen dan lezen. Speelt mee dat het land dicht bij de evenaar ligt en het dus al om 18 uur donker is.

Aardige ervaring die we hebben opgedaan: alhoewel Costa Rica slechts 1,5 keer Nederland is hebben we daar 1800 km gereden en toch nog enkele grote delen van het land niet gezien: Corcovado in het zuiden en het Noordwesten.

En dan de kosten: het leven is hier bijna net zo duur als in Nederland (Nicaragua is erg goedkoop). We hadden de helft goedkoper kunnen zijn als we een groepsreis hadden geboekt en uiteindelijk had je voor deze reis een aardige tweedehands auto kunnen kopen.